Legalize love/life in order of disappearance

Schuldige ontdekker

De woorden van Prediker, de zoon van David, koning te Jeruzalem. Alles is ijdelheid. Daarom kreeg ik een afkeer van het leven, want kwaad scheen mij het werken: het is alles ijdelheid en najagen van wind. 

Mede dankzij die ijdelheid heb ik nu al 53 jaar een zeer comfortabel en luxe bestaan. De laatste 4 jaar waren misschien de gelukkigste van mijn leven en eigenlijk ben ik 46 van de 53 jaar gelukkig !

Sting en gil evans, strange fruit, in dit lied wordt beschreven hoe negers in het zuiden van Amerika ruim 70 jaar geleden als ze werden beschuldigd van naar een blanke dame te kijken als rottend fruit in bomen werden opgehangen: https://m.youtube.com/watch?v=D6ozdcJfmaQ

Don't you believe me, 
All that I've said to you is true https://www.youtube.com/watch?v=uNLtTZ10YBU


It's never too late https://www.youtube.com/watch?v=e4bmrB7hWsk



Hoeveel CDA'ers "werken" er eigenlijk als staatsraad bij de reet van onze steet ? Onlangs weer 1 erbij. De juridische lijdzame predestinatie kerk van gelovigen dat alles voorbestemd en voorbeschikt is, de vrouw is inferieur, het protestantse mannenbolwerk van vooroordelen: de raad van state. Wel twee mannen die 60-80 urige werkweken maakten en nu op die lauweren mogen gaan rusten, ofso, praatjesmaker, kletsmajoor, babbelaar, onnozelaar dat ik daar ben. Ja, enige nuance is ver te zoeken, hoewel er duidelijk meer mannen dan vrouwen daar zijn. Die d66 er die daar nu de voorzitter uithangt is een lege ijdeltuit.

Laat ik het volgende verhaal vertellen. Vrijdagmiddag kwam mijn vriendin langs en de eerste ruzie in 10 maanden volgde, allemaal nare verwijten dat ik nergens voor sta, dat ik alleen maar oppervlakkige liefde geef, dat ik nooit weet wat ik wil en dat ging maar door. We gingen nog een schitterend huis bezichtigen, maar de lol was eraf.
Zaterdag zei ik tegen David, mijn zoon: "Ik wil stoned worden van space cake, waar kan ik dat kopen ? "
"Ik heb nog wel wiet voor je, dan moet je dat met boter bakken en er bijvoorbeeld een pannenkoek van maken."
Zo gezegd, zo gedaan, eerst nog pannenkoeken voor de andere kinderen Stijn en Eline en toen mijn wietpannenkoek om 5 uur des avonds. Daarna ging ik een kwartier wandelen.
"Voel je al wat ?" vroeg Eline om 17.40 uur.
"Nee, niks," zei ik.
"OK, Stijn en ik gaan naar mam."

Daar zat ik naar vervelende tv programma's te kijken, toen maar op de muziekzender gezet, dat klonk goed ! De noten kwamen van alle kanten en soms opeens onverwacht een zoetgevooisde stem erbij, alsof de muziek een extra dimensie kreeg.
Ik bedacht me dat ik de foto's van mijn vriendin al vaak en intens bestudeerd had, waarom had ik nooit de foto's van barbara goed bekeken. Laat ik dat doen. En toen raakte ik enorm stoned, de ene keer zag ik een bedeesd angstig verlegen lief mooi meisje dat uit haar schulp kroop, zo frêle, zo kwetsbaar, zo gekwetst, zoveel pijn plus onterechte schuldgevoelens, ze droeg de last van de wereld op haar schouders en toch nieuwsgierig naar wat die nieuwe man en tijd haar aan romantiek gaan brengen, op de andere foto een harde koele vrouw, de dood of een godin met buitenaards mooie ogen en een air van ik weet alles en overheers alles, alle mannen produceren alleen maar blabla, een man is er voor veiligheid, geborgenheid, zekerheid en romantiek, dat is liefde voor mij. De gedachte of het idee van een romantische relatie en romantiek is belangrijker dan de realiteit voor haar.
Vrouwen vinden het romantisch als ze het gevoel krijgen dat ze speciaal zijn en smelten als ze het gevoel krijgen dat ze heel speciaal zijn. Vrouwen hebben snel door als de romantiek recht uit het hart komt en oprecht is. Romantisch zijn bestaat voor het grootste deel uit aandacht, liefde en tijd voor elkaar. Romantiek is voor met zijn tweeën, het gaat erom dat je het contact met elkaar versterkt, zowel mentaal als fysiek. De eerste periode van verliefdheid is een romantische periode. Het gevoel speciaal te zijn, maakt vrouwen zielsgelukkig. Zodra jullie een relatie hebben, zal de romantiek door de dagelijkse verplichtingen verminderen. Veel vrouwen houden de verwachtingen hoog dat de relatie romantisch blijft, net als het begin van de periode van de eerste verliefdheid. Verwachtingen tussen mannen en vrouwen op het gebied van de romantiek verschillen enorm ! Een man vreest de verwachting van de vrouw, hij is bang dat hij aan de torenhoge verwachtingen van de vrouw niet kan voldoen. 
Zo is het, ze is teleurgesteld dat de romantiek verdween, dat ik steeds groffer en botter werd, dat ik ook haar tegenstrijdige en lichtgevoelige narcistische kant zag en haar gestresste moederschap, de realiteit, zij wilde de romantiek vasthouden en kooien. Ik ben zo teleurgesteld dat ze bij afname koos voor een andere (ro)man(tiek). Ik wilde van haar blijven houden zoals de eerste zes maanden. Nee, ik was liever met Astrid. ....maar zwart~wit ken ik niet zo. 
Ik raakte emotioneel en er werden allemaal andere vreemde zaken zichtbaar op de foto's, verborgen pictogrammen, kleuren, er was soms een filmpje zichtbaar in de foto en als ik haar ogen vergrootte dan zag ik daar de raarste dingen in. Zij was, zij is janus, die godheid, je anus ! En ik de ontdekker, de boodschapper. Ik was uitverkoren om het haar te vertellen, de nieuwe verlosser, na 2000 jaar de vrouwelijke jesuschristus of in ieder geval Je Anus, een godheid met een twist. En toen een soort bliksem van het universum in mijn hoofd, het was zo'n knal in mijn hersens, alsof het hele universum in je hersens samen balt, 1 keer eerder had ik zoiets meegemaakt toen ik voor de eerste keer klaar kwam. Gauw naar barbara om haar te vertellen dat zij Je Anus is.

Daar ging ik op pad. Eerst nog even voorbij haar huis wandelen, waar was het ook alweer, eerste keer dat ik daar kwam in ruim een jaar tijd. En had ik ze allemaal nog wel op een rijtje ? Nee, ik bleef maar godverdomme zeggen en de tranen vloeiden rijkelijk, ook voor het eerst sinds heel lange tijd. Ik denk aan het verhaal “twee pelgrims” van Tim Krabbe, waarin hij volgens mij vrij autobiografisch zijn relatie met Liz Snoyink beschrijft, opvallend is dat de man door wraak gedreven wordt, terwijl de vrouw in het verhaal wel nog altijd liefde voelt; zo is het vaak, de man blijft steken in rancune, de vrouw gaat verder met haar liefde/leven.

En op 5 november 2017 zag ik haar toevallig voorbij rennen tijdens de parnassia loop en ze glimlachte zo lief naar me, ik reageerde zo koud mogelijk, hm, ze had terwijl ze met die ouwe opa was bij de start met Annemieke gesproken (die dat een vies gezicht vond). Toch aanbellen, ze deed open ! Daar stond ze met veel geel op dr wangen. 
"Watt kom je doen ?"
"Ik heb wiet genomen en nu kom ik je vertellen dat jij de vrouwelijke Je Anus bent. Kijk, ik heb foto's op mijn iPhone, die bewijzen het."
"Ja, dat komt niet uit, ik moet nu nog werken "
Werken met al die make up, je gaat zo uit eten, dacht ik, wat is dat nou voor reactie van Janus.
"O, nou dan ga ik maar weer weg," zei ik en begreep nog net dat ik knetterstoned over kwam.

Daar liep ik weg en bekeek de foto's nog eens, nee, het was echt waar, zij zou de wereld verlossen van alle ellende als de nieuwe vrouwelijke je anussss en ik had het ontdekt, ik was zo trots, een eenvoudige jongen, een simpele man had de nieuwe anusss ontdekt  ! Dus liep ik een rondje en belde nog een keer aan en prevelde iets onsamenhangends over kunstenares en foto's en zo.
"Mijn moeder vraagt of u weg wil gaan."
"Oh, ok."
Onverrichter zake keerde ik naar huis en dacht over drie uur is het toch wereldwijd bekend dat barbara de nieuwe anus is, dus het maakt allemaal niet uit. Had in ieder geval laten blijken dat ik haar speciaal vond, vast een onvergetelijke laatste indruk, en gezien dat ze zich ook mooi opmaakte voor de andere (ro)man(tiek), er kon niets meer verkeerd gaan. Heerlijk geslapen en zondag ook genoten van een prachtige dag. Nu vraag ik me af wat voor rare religieuze waan ik had en weet ik dat ik stapel mesjogge ben, maar voor mij woont Je Anuss op passiebloemweg 22 !

24 november, daar zag ik janus kibbelen met haar zoon over hoe je gearmd loopt, hoe zij met ouwe lulll liep.

Oei, wat ging ik soms grof, bot en liefdeloos met haar om sinds januari 2016, ze was een spiegel en nam dat over en voelde het, hoogsensitief over afwijzing en kritiek als ze is. Hu, die enge aanwezige figuur past niet bij haar, hoewel ze iets met narcisten heeft en nou doe je het weer, uilskuiken ! Wat heeft mijn kleinzielige ijdele ego me mijn hele leven in de weg gezeten, hoop dat dat steeds meer vermindert, ook door die religieuze wiet ervaring. Dat is mijn toekomst, streef nergens naar en alles ontvouwt zich vanzelf, alles komt zoals het komt, wees meer nederig, bescheiden en egoloos, stuk verdriet dat ik daar ben. 

En het zit nog steeds niet goed, je blijft wie je bent ?  
Zij voelt zich een kwetsbaar vergeet-mij-nietje en de wereld is een stoomwals. Dankzij haar juridische werk wel grip op een andere werkelijkheid waarin ze zich sterker en beter voelt.De onbeschoftheid van onzekeren. En ze vond mijn snurken erg hinderlijk. 

Ondanks die religieuze wiet ervaring waan ik me soms superieur en ben ik nog steeds bevooroordeeld, maar ben ik meestal niet protestants zuur !  

Janus, jana, johanna:


https://nl.wikipedia.org/wiki/Janus_(mythologie)


https://en.wikipedia.org/wiki/Janus




Film

Mijn kleinzoon van vijf komt opgetogen thuis van een kinderfeestje. En ? "Film gekeken met cockporn. Mmmmmmh. Lekker !"

It is well enough that people of the nation do not understand our banking and monetary system, for if they did, I believe there would be a revolution before tomorrow morning. Henry Ford

  

Those who surrender freedom for security will not have, nor do they deserve, either one. Benjamin Franklin   

The idea that you know what is true is dangerous, for it keeps you imprisoned in the mind. It is when you do not know, that you are free to investigate. ~ Nisargadatta Maharaj




Oud, emma brunt

Hoe gaat een mens om met zijn ouder wordende lichaam en de daarmee gepaard gaande gebreken? Domweg ontkennen is een optie, tot je op een ochtend letterlijk je bed niet meer uit kunt komen. De nodige aanpassingen doen en moedig voorwaarts, wordt dan het devies.

Ik meen dat het Richard Pryor was die in een van zijn conferences vertelde dat hij pas op zijn negende aan zijn ouders had durven opbiechten dat hij eigenlijk een eh... zwart jongetje was. En toen oprecht verbaasd was dat ze daar niet van opkeken, omdat ze het al die tijd kennelijk gewoon aan hem hadden kunnen zien. Het is een grap waar ik tegenwoordig vaak aan moet denken, omdat er aan mij inmiddels ook van alles te zien is waarvan ik had gedacht dat het onzichtbaar zou blijven, of wat ik op zijn minst toch nog wel een beetje hoopte te kunnen wegmoffelen. Ouder worden, weet ik nu, is bijvoorbeeld zo’n gegeven dat zich niet alleen aan de binnenkant van je hoofd bevindt, maar zich ook aan de buitenkant manifesteert. Wie had dat nou kunnen denken! Niet de vrouw die ik elke ochtend in de badkamerspiegel zie in ieder geval, want die is onverminderd in de weer met eyeliner en mascara en weet nog steeds van niets. Pas als ik via een ongebruikelijke invalshoek een glimp van haar opvang – in een winkelruit, of omdat iemand een foto van haar op Facebook heeft gezet – zie ik opeens wat alle andere mensen in mijn naaste omgeving natuurlijk al veel eerder hebben gezien: ik ben oud geworden. Jazeker, dat ben ik, die mollige verschijning met de onderkin en de diepe plooien aan weerskanten van haar neus. En inderdaad, dat spierwitte haar (ik noem dat graag platinablond) wordt al een beetje dun op de kruin, als ik nog eens wat beter kijk.

Je vraagt je dan wel af hoe dat zo ineens heeft kunnen gebeuren, en daarna vergeet je het meestal weer een poosje, want je wilt uiteraard niet zo’n oude vrouw worden die de hele tijd over het verlies van uiterlijk schoon treurt. Dat is niet alleen futiel, maar ook kinderachtig en beneden je stand. Al is de neiging om van pure schrik naar een afleidingsmanoeuvre te grijpen niet altijd te bedwingen.

Leuke verhalen levert dat op, vooral als je met lotgenoten spreekt en toevallig in de stemming bent voor een dosis onverschrokken zelfspot. Zo hoorde ik dezer dagen van een vriendin die net terugkwam van een vakantie in New York dat er steeds mensen voor haar opstonden in de metro. Pas na lang nadenken had ze begrepen waarom: zij was de enige treinreiziger met grijs haar, alle anderen hadden hun haar geverfd. Wat haar in de ogen van Amerikanen prompt in de categorie ‘hoogbejaard en (dus) slecht ter been’ had doen belanden.

In dezelfde week sprak ik een vriendin die van ‘jong’ houdt en de vergissing had gemaakt om het op een flirten te zetten met haar aantrekkelijke en veel jongere fysiotherapeut. “Ach ja,” zei ze koket, in de loop van het gesprek, “ik ben tenslotte al 71.” In de verwachting dat hij spontaan zou gaan schateren, en iets zou zeggen in de trant van: “Ben je gek meid, wat een onzin, vrouwen zoals jij worden er alleen maar leuker op!” Maar dat zei hij niet. In plaats daarvan wierp hij een deskundige blik op haar stramme gewrichten en constateerde droog: “Tja, je hebt misschien nog drie jaar, of misschien wel vijftien, maar de slijtage kun je natuurlijk niet stoppen.”

“Nu weet ik dus wat hij ziet als hij naar mij kijkt,” zei ze enigszins uit het veld geslagen. “Hij ziet gewoon een oud wijf." De enigen die het niet zien, althans niet voortdurend, zijn wijzelf, de generatie van zeventigplussers, die in de jaren zestig parmantig verklaarde dat de slogan ‘forever young’ in ons speciale geval best eens een haalbare beginselverklaring zou kunnen blijken te zijn. Onze ouders, ja, díe werden zienderogen oud en sleets, en die gingen ten slotte nog dood ook, maar die waren dan ook niet echt jong geweest toen ze er de leeftijd nog voor hadden. Mijn vader en moeder hebben bijvoorbeeld nooit een spijkerbroek en een T-shirtje gedragen, of langs de Amstel lopen joggen op sneakers; die beproefde symbolen van eeuwigdurende jeugd pasten niet bij hun volwassen status. Mijn vader droeg een donkergrijs pak met een bijpassende winterjas van visgraat tweed, en mijn moeder kocht haar damesjurken en bontstola’s bij De Bonneterie, terwijl ze bij hoge uitzondering het meubilair weleens aan de kant schoven om een foxtrot te dansen op muziek van Malando of het Metropole Orkest.

Een jaar of tien geleden heb ik een boek over het ongerief van de ouderdom geschreven (Slecht nieuws voor iedereen), terwijl ik nu pas – met terugwerkende kracht – besef dat ik het daarin vooral over hún aftakelingsverschijnselen heb gehad, en hoe ik daar toen naar keek, niet zonder mededogen maar wel een beetje geringschattend. Alsof het nog niet helemaal tot me was doorgedrongen dat de ouderdom een algemeen menselijke conditie is waar ik, op mijn beurt, ook aan zou moeten geloven. Eigenlijk heb ik geloof ik altijd verondersteld dat de oude dag een voorbijgaand verschijnsel was: onaangenaam, net als een griepje, maar niet levensbedreigend. Met de juiste antibiotica en een royale dosis vitamine C zou het vanzelf dus ook wel weer overgaan. Magisch denken zou je dat kunnen noemen, een gecompliceerde combinatie van ontkenning en zelfbedrog, waar de werkelijkheid weinig vat op heeft. Niet in de laatste plaats door de manier waarop er over ouden van dagen wordt gesproken, want daarin klinkt altijd iets verwijtends door, alsof ouderen het aan zichzelf te wijten hebben dat het mechaniek gaat haperen.

Gerookt zeker, te veel rood vlees gegeten, er met de pet naar gegooid als het op lichaamsbeweging aankwam en ook nog verzuimd om alle gluten af te zweren? Tja, dat krijg je er dan van, het kwaad straft zichzelf.

Bij mij kwam de reality check zo’n jaar of drie geleden, toen ik wakker werd en constateerde dat ik mijn bed niet uit kon komen. Niet als in: het gaat een beetje stroef, maar als in: het gaat totaal níet. Na twintig minuten draaien en mezelf in bochten wringen pakte ik dus de telefoon om mijn huisarts te bellen. Met een goed gespeeld vertoon van koelbloedigheid, want je kunt je als alleenstaande uiteraard geen dwarslaesie of een acute hernia permitteren. Maar tegen de tijd dat die huisarts kwam, drie uur later, had ik er al iets op gevonden, zodat ik tenminste de voordeur voor haar open kon doen. Als ik me naar de rand van het bed verplaatste, en vervolgens een snoekduik nam naar de deurkruk van een kast, kon ik me daar in zoverre aan optrekken dat ik min of meer op mijn voeten terechtkwam, en vanuit die gebukte positie kon ik me dan centimeter voor centimeter opkrikken tot ik in ieder geval stónd. Een paar stapjes lopen (naar de wc, om maar iets te noemen) lukte overigens pas toen ik de stofzuiger ontdekte, en bedacht dat ik een gedeelte van de stofzuigerstang misschien zou kunnen gebruiken als geïmproviseerde kruk, een innovatie waarop ik behoorlijk trots was, al bleef het natuurlijk de vraag hoe ik me in de dagen en weken daarna moest gaan redden als de toestand zo bleef. En die bleef zo. Van de neuroloog heb ik inmiddels vernomen wat het probleem is: een vernauwing in de wervelkolom waardoor bepaalde zenuwbanen beklemd raken. En sindsdien ben ik gefascineerd door ‘wieltjes’, bijvoorbeeld in de vorm van een zogenaamde ‘seniorenfiets’, met een extra lage instap, en ook voor het overige een toonbeeld van ergonomisch vernuft. Of een veilige driewieler, die bestaan ook.

Van deze en gene hoorde ik dat er in Haarlem een fantastische fietsenmakerij zit – ’t Mannetje – waar ze er eer in stellen om ouderen ‘met een beperking’ weer mobiel te krijgen. Daar was geen woord te veel mee gezegd, zo bleek toen ik me er meldde voor een proefritje. Maar zulke technische hoogstandjes zijn duur (1500 euro is wel het minste waar je op moet rekenen), terwijl ik op een doodgewoon roestbarreltje van Marktplaats niet meer bleek te kunnen rijden. Ik zwabberde bij het op- en afstappen als een buitenlandse toerist met zelfmoordneigingen, zodat ik in feite de gevangene dreigde te worden van mijn flatje. En vanaf dat moment werd alles in mijn leven gereduceerd tot een logistiek probleem.

“Fysiotherapie!” riepen alle vrienden en bekenden behulpzaam, want lichaamsbeweging is inmiddels heilig verklaard, het geëigende panacee voor elke kwaal, maar dankbaar was ik niet voor die goede raad. Ja, dát is nou nog eens een verrassende suggestie, dat ik daar zelf niet opgekomen ben, snauwde ik dan terug, want je kunt behoorlijk humeurig worden van al dat binnen zitten.

De echte moeilijkheid liet iedereen liggen; daarvoor geldt kennelijk dat je het meegemaakt moet hebben om je er iets bij te kunnen voorstellen. De kern van mijn probleem was namelijk: hoe kóm ik bij de praktijk van een fysiotherapeut, of waar dan ook, als zelfs de dichtstbijzijnde tramhalte en het zwembad te ver zijn geworden om te lopen?

Ik had huisarrest gekregen, daar kwam het op neer.

Zelfs als ik zo’n wonderfiets zou kunnen betalen, zou ik er niet lang plezier van hebben, daar zorgt het korps plaatselijke fietsendieven wel voor, zodat ik in feite alleen met zo’n voorziening geholpen zou zijn als ik een villa in het Gooi met een garage en een elektronisch beveiligd toegangshek erbij cadeau zou krijgen.

In de Socrateslezing die Hedy d’Ancona in mei van dit jaar hield, op uitnodiging van het Humanistisch Verbond, legt ze een verfrissende belangstelling aan de dag voor de praktische problemen die ouderen op hun weg vinden als ze het ideaal van de participatiesamenleving willen realiseren. Het kabinet Rutte III zweert namelijk bij de zelfredzaamheid van ouderen, die idealiter kans zien om zelfstandig te blijven. Met wat hulp van een aantal volstrekt hypothetische mantelzorgers (ik zou bijvoorbeeld echt niet weten waar ik zulke hulptroepen vandaan moest halen); intussen wordt er voornamelijk bezuinigd op allerlei vormen van thuiszorg en sluiten verzorgingshuizen hun deuren.

Het stereotiepe beeld dat van ouderen bestaat, wordt er zodoende niet aantrekkelijker op. Hedy d’Ancona schrijft: “Daarbij gaat het om eenzaamheid en onomkeerbaar verval, om behoefte aan zorg, om verlies van lotgenoten, verlies van eigen zingeving en maatschappelijke betekenis. Dit beeld heeft eigenlijk het andere – de van hun VUT genietende, de winter aan de Spaanse kust vertoevende, de altijd onderweg zijnde caravanbezitters – vervangen.” Bejaarden worden steeds vaker afgedaan als een kostenpost, is haar conclusie, een last voor de gemeenschap, en de maatregelen die in de politieke sfeer worden gepropageerd om al die oudjes op de been te houden (zoals wat vaker samen eten en nóg meer mantelzorg) noemt ze ‘patroniserend’. Met name als die erop neerkomen dat je al die ‘eenzame’ ouderen vooral moet trakteren op een bingomiddagje in het buurthuis, en ze voor de gezelligheid maar het beste bij elkaar kunt zetten.

Hoe dat uitpakt, kun je wekelijks zien in het tvprogramma Geer & Goor Stevig Gebouwd, waarin Gordon en Gerard Joling uitrukken om de oudere medemens te verblijden met een leuk uitstapje en hem of haar en passant ook nog even gevoelig te ‘dollen’.

Ze doen dat volgens hun eigen onnavolgbare formule, waarbij Gerard Joling fungeert als ‘aangever’, terwijl Gordon de grap ‘afmaakt’ door de bal die voor zijn voeten wordt gelegd trefzeker in het doel te schieten. Met de van hem bekende en niet zelden vernietigende gevatheid, waar ik persoonlijk weerloos tegenover sta (jaja, Gordon is een van mijn guilty pleasures), maar die van de getroffenen wel een goed ontwikkeld incasseringsvermogen vraagt. En wat blijkt? Tot opluchting van alle fans in de huiskamer heeft het vermogen tot zelfspot van de ouderen die ze op sleeptouw nemen niet noemenswaardig geleden onder hun gevorderde leeftijd. Ze laten zich niet alleen goedmoedig plagen, maar geven soms ook heel effectief lik op stuk. Onlangs zag ik beide heren naast een oudere mevrouw (74) op de sofa zitten, terwijl ze hun pesterige opmerkingen afwisselden met complimentjes, zoals te doen gebruikelijk in dit format, totdat de dame in kwestie dat afstrafte door tegen Gordon te zeggen: “Jou had ik me grappiger voorgesteld.” Eén-nul voor de senioren, wat mij betreft. Lachen! Maar toen Gordon dat pareerde door een potje te slijmen en op te merken dat ze nog zo ‘verbazingwekkend vitaal en scherp’ was, viel ik zelf met een plof door de mand. Dat was namelijk precies, maar dan ook precies wat ik op dat moment zelf dacht, ik was net zo aangenaam verrast als Gordon, totdat ik me realiseerde dat die mevrouw maar één jaartje ouder was dan ik.

Zo diep zit dat neerbuigende toontje met betrekking tot ouderen er dus in, ook bij mij, terwijl ik nota bene zelf bij die vereenzaamde, zielige brekebenen hoor.

Oud zijn is ontegenzeggelijk een stigma in een op jeugd en innovatie gerichte samenleving als de onze, het strekt zelden of nooit tot aanbeveling, en dat leidt ertoe dat het vaak gepaard gaat met gevoelens van schaamte. De Amerikaanse socioloog Erving Goffman heeft die specifieke vorm van gêne al eens tot op het bot geanalyseerd in zijn boek Stigma (1963), wat niet alleen voor ouderen maar voor iedereen met een (zichtbare) handicap heel verhelderend kan zijn. Invaliden stuiten eveneens op het probleem dat ze zichzelf in gedachten nog steeds identificeren met het ‘gezonde’ deel van de mensheid, met de onbezorgde geluksvogels die niet in een karretje zitten. Als ze daarmee geconfronteerd worden, volgt er vaak een verontschuldigend lachje.

Dat lachje zal veel bejaarden maar al te bekend voorkomen: het verschijnt bijna vanzelf op je gezicht als je bij de kassa van de supermarkt met je pinpas staat te hannesen omdat je je leesbril niet bij je hebt, of als je bij het verlaten van de trein een por in je rug krijgt omdat je niet snel genoeg uitstapt. Maar ook als je merkt dat je tijdens het lezen van een column van Youp van ’t Hek op het woord ‘rimpelkop’ stuit, en – heel sportief – je best doet om daar geen aanstoot aan te nemen en je eigen rimpelkop stijf dicht houdt.

Goffman memoreert ergens dat er in wezen maar twee strategieën zijn waarmee de zelfverachting bestreden kan worden. Je kunt bij voortduring over je gebrek klagen, als je de omstanders de mond wilt snoeren door ze een schuldgevoel te bezorgen – in dat geval heb je van je stigma een key identity gemaakt die al je andere eigenschappen overheerst. Of je kunt er terloops mee omgaan, zoals de Britse rolstoelrijder die elke meewarigheid de pas afsneed door luchtig op te merken: “I just happen to be a person sitting down.”

Tot die laatste benadering heb ik mij onlangs bekeerd, toen ik besefte dat de oplossing voor mijn mobiliteitsprobleem al die tijd in mijn eigen portemonnee had gezeten: het onvolprezen pasje waarmee mensen die slecht ter been zijn een RMC-taxi kunnen bestellen, in het kader van de Wet maatschappelijke ondersteuning, die onder andere voorziet in aanvullend openbaar vervoer. Voor het luttele bedrag van een tramkaartje.

Alleen mijn gekrenkte zelfbeeld stond dat in de weg, maar die ijdelheid ben ik gelukkig voorbij.

Je was teleurgesteld dat ik het niet zag

Links boven aan haar voorhoofd een merkje, een chip, een litteken....

Schitterende dame ?  Waar ?  Waar ? 

   ...never mind the ballbag on the left, that's me spoiling everything, alles wordt plat met hem

ai, gemene billing, me tande 

Fraai 

Het oor, andere foto's vooral de ogen en de mond en tanden, niet zo mooie foto

bellezza, qua ? Dove ? 

Bovenstaande twee foto's, haar mond en het contrast met de ogen (eerste huilbui sinds vele jaren, toen zag ik pas hoe kwetsbaar mooi ze was of kan zijn, die mond zo heb ik in het echt nooit gezien, misschien objectief niet de mooiste foto, subjectief mooier dan de mona lisa, alleen een foto kan dat) en de mooie kille daaronder. Ze is in het echt overigens mooier en lelijker dan deze foto's.

Those people speak most who do not have much to say.


Justice is achieved not in striving for justice, but with love.


People who try to force circumstances become their slaves.


I am always with myself and it is I who am my tormentor.


There is no greatness where simplicity, goodness and truth are absent.


Why maintain devotion to one's own state, when this produces terrible evil for all.


The chief attraction of military service is compulsory and irreproachable idleness.


He had heard that women often love plain ordinary men, but he did not believe it, because he judged by himself and he could only love beautiful mysterious exceptional women.


It is not beauty that endears, it's love that makes us see beauty.


Grow spiritually and help others to do so. It is the meaning of life.


A holy spirit lives within you.


A leader is the wave pushed ahead by the ship.


There's a way out of every situation.


Energy is based on love.


Commit no act that is contrary to love.


Women are the pivot round which the world turns.


Every heart has it's own skeletons.


Life is fragile and absurd.


She smiled at him, and at her own fears.


There are as many loves as there are hearts.


Where love ends, hate begins.


Happy people have no history.


Happiness is in your ability to love others.


It is no sin to look at a nice girl.


What a strange illusion it is to suppose that beauty is goodness.


To get rid of an enemy one must love him/her.


Pure and complete sorrow is as impossible as pure and complete joy.


In difficult circumstances always act on first impressions.


The most important person is the one you are with in this moment.


Respect was invented to cover the empty place where love should be.


When joy disappears, look for your mistake, but don't try to cage this joy.


Tolstoi, doet me ook denken aan "Truisms". 

Moeilijk doen is makkelijk, makkelijk zijn is moeilijker of de ontwikkeling van een niet noodzakelijk stuk verdriet

                     You Don't Have To Say You Love Me

When I said, I needed you
You said you would always stay
It was me who changed and you,
And now you've gone away

You see that now you've gone
And I'm left here on my own
And that I don't follow you
And won't beg you to come home

You don't have to say you love me
Just stay far away that's grand
You don't last forever
I understand
Believe me, believe me
I can't help but love you
But believe me, I'll never tie you down

Left alone with just a memory
Life seems dead and so unreal
All that's left is loneliness
There's nothing left to feel

You don't have to say you love me
Just stay far away that's grand
You don't last forever
I understand
Believe me, believe me

You don't have to say you love me
Just stay far away that's grand
You don't last forever
I understand
Believe me, believe me
Believe me

U don't have to say you love me, die mooie vrouwenstem en de grappige modulatie van dusty Springfield, de rest is flut. https://m.youtube.com/watch?v=JsChksj2yKU

Be cheerful, sir. Life is too short. All adverse and depressing influences can be overcome, not by dwelling on them, or fighting, but by rising above them with laughter and other means to an end.


Sinds ik barbara heb ontmoet heb ik wekelijks, soms vaker, soms een week niet, zo' n heel intens, in mezelf gekeerd, zuiver, sereen gevoel, altijd gevolgd door een enorm geluksgevoel. Dankjewel. Misschien wel het mooiste cadeau dat ik ooit gehad heb, het is zo'n uniek prachtig gevoel, ik wist niet dat ik het in mij had, dank. En vreemd, dat ik het zomaar van haar gekregen heb, daarvoor had ik een ander soortgelijk minder sterk gevoel tijdens yoga. Sinds maart 2015 ken ik dat krachtige sereenzuivere zoete barbaragevoel, fenomenaal, het is 1 van de mooiste gevoelens die ik ken.

En dan die mooie hoge Poolse jukbeenderen, mooi gepenseelde ogen, de mooiste handen, sterke erg mooie benen, prachtige billen, borsten en schouders, schitterend figuur, een ongelooflijk ontspannen
lijf, zalige zachte huid, dat verrukkelijke vossenblonde haar plus die lieve zielige zachtmoedigheid.
Wat heb ik een geluk gehad, dat ik haar van dichtbij mee mocht maken ! Dat ik zeker vijf keer erbij mocht zijn in de paskamer ! Zeker 40 keer uit eten, de ene keer nog mooier gekleed dan de andere keer en het mooiste in die zwart leren jurk, dat is het mooiste wat ik ooit gezien heb !
Toen ik samen met haar een zwart leren jack en een wit horloge met azuurblauwe wijzerplaat ging kopen, kuste ze me. Dat zijn de enige kussen die ik spontaan van haar kreeg, maar ik voel ze nu nog. Ze is de meest bijzondere, mooiste en knapste dame die ik ooit heb ontmoet. Had dat serene gevoel en haar uiterlijk en stem en in nachtpon voor de spiegel als ze haar lenzen uit deed en kleding en alles nooit, nooit, nooit willen missen, zo ongelooflijk verrijkend, wat een geluk !

Don't think we could ever be friends, geschreven door sting https://m.youtube.com/watch?v=Mkspng8aXmg

https://m.youtube.com/watch?v=QR4vE9xL3yk



Jammer dat ik niet goed bij mijn hoofd ben. Wat ik schrijf, ben ik zelf. De laatste keer samen hardlopen, daar kwam ik vrolijk aanlopen bij de tramhalte van lijn 3.
"Waarom heb jij je nummer al opgespeld ?!", zei ze woedend.
"Dat is makkelijk, dan hoef ik die grote enveloppe en de rest niet mee te nemen."
"Dat doe ik pas vlak voor de wedstrijd, zo hoort het !", riep ze, gevolgd door die akelige zure narcistische blik. Nu zou ik niet meer naar die wedstrijd gaan. Enige nuance en relativering, het was de vierde of vijfde keer dat ik zo'n emotionele uitbarsting meemaakte in 1 jaar en 4 maanden tijd. Verder was ze redelijk compos mentis, ik ben altijd zo alleen, zo ontzettend alleen sta ik ervoor, als jij ons niet naar schiphol brengt, dan vraag ik het aan tim, verschrijver verwarmt, iedereen betaalt haar prijs, dat komt er nou van  als je love en attachment t.a.v kinderen, jezelf en iedereen niet uit elkaar kunt houden, love is I want you to be happy, attachment is I want you to make me happy, sommige kwellingen worden een gave, ik feliciteer mezelf, ik ben zo doodgelukkig, gek van geluk. You don't have to say you love me just because you care, you don't have to stay forever I will  understand, please take me dancing tonight, i've been all on my own. Ik doe mijn naam eer aan. Van met haar zijn word ik gelukkig. Van alleen zijn word ik gelukkig. Van niet meer met haar zijn word ik gelukkig. De eerste gloeilampen waren zo goed en hadden een oneindige levensduur, zodat fabrikanten afspraken om ze een levensduur van een jaar mee te geven. Een telefoon gaat ongeveer 3 jaar mee, dan werken de apps niet meer. 

For something completely different, driemaal had ik space cake, wat een prachtige ervaring is dat, je zintuigen gaan van 3 naar 5 op een schaal van 5 en schaterbuien. Denk dat ik het nog wel vaker zal gebruiken, maximaal eens in de twee maanden. Raar visioen dat barbara je anuss is, i slept with godess je anuss !

 Ik was erg teneergeslagen, maar mijn ervaren vriend glimlachte.
“Precies wat ik dacht, dat doen ze allemaal, ze zal nooit nee zeggen, een vrouw is als een bloem, zij is er om bewonderd te worden, en zij wenst geplukt te worden door wie haar bewondert. Kijk, jij wil een goed gesprek voeren, maar een vrouwenman laat zich leiden door de eerste beste gedachte, de zon, de warmte van een vertrek, bellen blazen, een vrouw wil niet hoeven nadenken, ze wil dansen en lachen. Praat zonder nadenken, laat haar lachen. En ze lacht niet om wat je zegt. Ze lacht vanwege haar uiterlijk en aantrekkingskracht en om een boel andere dingen. Verbeeld je maar niets.”

Ja, dat waren de woorden van de don juan van de stad. Vele meisjes hadden een foto van hem en allen verkondigden ze dat hij een onuitstaanbare jongen was, hetgeen door alle tijden een zeker teken van liefde geweest is. Want wonderbaarlijk is de vrouw en men kan dit grootste geheim niet beter doorgronden dan door al haar uitingen in tegenovergestelde zin uit te leggen.”

May the wrong rise with you
Een groeiend deel van de Amsterdamse huizenmarkt raakt in bezit van beleggers die huizen kopen voor de verhuur. Dat blijkt uit onderzoek van Het Parool. Vorig jaar kwam 16 procent van de verkochte huizen in Amsterdam in handen van beleggers. 

De krant beschrijft dat rijke ondernemers, vermogende families, huisjesmelkers, professionele beleggers, Wallenkoningen, pensioenfondsen en een lid van de koninklijke familie flink handelen op de Amsterdamse woningmarkt. 

De beleggers drijven de prijzen op en zorgen ervoor dat mensen die een huis willen kopen om er te gaan wonen achter het net vissen. Ze betalen hoge prijzen omdat ze het geld er met de verhuur aan onder anderen expats makkelijk uitkrijgen. Ook zijn de panden door de stijgende prijzen voor hen interessant als beleggingsobject. 

Prins Bernhard

Ruim twintig particulieren hebben elk meer dan honderd huizen of bedrijfspanden in de stad. Onder hen is volgens de krant prins Bernhard jr, die 102 panden bezit. Andere grote vastgoedbeleggers zijn media-ondernemer en oud-acteur Reinout Oerlemans en makelaarsfamilie Rappange.

Wethouder Laurens Ivens zegt dat de opkomst van investeerders op de woningmarkt heel ongewenste effecten heeft. Onder meer op sociaal vlak omdat koopwoningen worden opgesplitst en verhuurd. "Iemand die een huis heeft gekocht in een wijk met meer koopwoningen, zit na verloop van tijd in een wijk vol huurders, met veel verhuizingen", zegt Ivens in het Parool.

Londense praktijken

Gisteren riep de wethouder in een open brief aan Trouw het nieuwe kabinet op om wat te doen tegen de volgens hem Londense praktijken. "Een woning is om in te wonen en niet om aan te verdienen", schreef hij.

Misschien heeft Hugo de Jonge bordeelscene verstaan i.p.v. #bordes

03:13 - 26 okt 2017

Wat een vreselijk enge op ontwikkelingssamenwerking van d66, die sigrid kaag, rare beleidstaal sprekend, net #nietecht.

Van haar glimlach word ik gelukkig. Van haar liefheid en knapheid word ik gelukkig. Van vakantie word ik gelukkig. Van mijn kinderen word ik gelukkig. Van clanky word ik gelukkig. Van mijn tevredenheid word ik gelukkig. Van gezond en sportief zijn word ik gelukkig. Van yoga word ik gelukkig. Van wandelen, fietsen, skien, snorkelen, surfen en bewegen word ik gelukkig. Van liefde word ik gelukkig. Van mijn werk word ik redelijk gelukkig, wat een verschil met twee jaar geleden rond deze tijd, dat was een nare roddelcampagne waardoor uiteindelijk de directie dit jaar moest opstappen. Van mijn probleemoplossende vermogen met hulp van anderen word ik gelukkig. Van het verdiende geld word ik gelukkig. Van mijn e bike word ik gelukkig. Van mijn Hyundai tucson word ik gelukkig. Van binnen 5 jaar een ander huis kopen word ik gelukkig. Van verandering en het nieuwe ontdekken word ik gelukkig. Van dezelfde dingen doen, driemaal naar bergen dit jaar, word ik gelukkig. Van haar liefkozingen word ik gelukkig. Van vrijen word ik gelukkig. Van een herhaald restaurantbezoek waar we verrukuluk eten en naast elkaar zitten te giechelen word ik gelukkig. Van met haar een paar dagen weg gaan word ik gelukkig. Van mezelf word ik gelukkig.

Let me love you


https://m.youtube.com/watch?v=euCqAq6BRa4


Power of american natives

https://m.youtube.com/watch?v=wM2X_HCELeo


De greppel van herman koch met plezier gelezen. Makkelijk leven van herman koch met nog meer plezier gelezen.

Wenst van Allard Schröder met veel plezier gelezen.

"We sterven allemaal en geen hond weet waarvoor we die jaren op aarde geweest zijn," zegt Arend Donker in 1952, een 30 jarige ex militair.
Achterover leunend sloot ze haar ogen. Opgesloten in zichzelf onderwierp ze hem aan haar wil. Het beeld van hem vloeide samen met al die andere mannen die ze als haar slaven in zichzelf had opgesloten en die zich op afroep beschikbaar moesten houden om haar te dienen, denkt Geesje Gayema in 1952, een roodharige 20 jarige mollige Groningse, over Arend Donker.


"En het kan de zon, het heelal, de aarde geen bal schelen, de mens. Ze zijn onverschillig voor de mens, de (dwang)gedachten, het (bij)geloof en de (waan)zin van het leven. Alle geloof is bijgeloof. Elke god(in) is verzonnen door mensen. Waar je ook bent, het heeft niets te betekenen. Niets heeft iets te betekenen," zei errol flynn in 1952 in de buurt van Wenst, Groningen.
Pas deze vakantie begrepen wat de titel "Hundertwasser, een geriatrische verkenning" van Hermans zo leuk maakt. Honderd was er. Ik ben echt dom.




                                                               Bonaire



gay, where are me wings ?

Wat een raar manneke, zoals die daar staat, doet me denken aan zo'n spotfiguurtje

ik, try to look as beautiful/handsome as barbara, failing but close

ik

en ik

Google's corporate philosophy includes principles such as "you can make money without doing evil," "you can be serious without a suit". When searching the word "recursion", the spell-checker's result for the properly spelled word is exactly the same word, creating a recursive link. When searching for the word "anagram," meaning a rearrangement of letters from one word to form other valid words, Google's suggestion feature displays "Did you mean: nag a ram?"

Predicting behavior

At the 2016 New Hampshire primary, the top-searched Democratic candidate was Bernie Sanders with 72% of the searches and won with 60% of the vote, according to real-time results of Google's trending search queries, and Hillary Clinton received 28% of the queries and 38% of the vote. The top-searched Republican candidate was Donald Trump, who received 41% of the searches an hour before the polls closed and won with 35% of the vote and John Kasich got 16% of both the vote and the searches.

In de titel Een wonderkind of een total loss kan men het voegwoord ‘of’ op twee manieren interpreteren: het lijkt op het eerste gezicht tegenstellend, maar het is bijna tegelijkertijd gelijkstellend. Au fond maakt het weinig uit of ik te doen heb met een ‘wonderkind’ dan wel met een ‘total loss’. Het gaat uiteindelijk om twee alleen maar in schijn tegengestelde aspecten van een en dezelfde nietswaardige zaak: het menselijk leven als een bijna onzichtbare stip tussen de miljarden jaren ervoor en erna.

Desondanks zijn er mensen die menen dat er in hun eigen korte en onbenullige bestaan iets volstrekt unieks verborgen is, en dat het hun taak is dat verborgene tot uitdrukking te brengen, om te verhinderen dat het voor altijd verloren zou gaan. Ik doel op het ras van de kunstenaars, waartoe de schrijvers behoren. De ik-figuur van W.F. Hermans' ‘geriatrische verkenning’ over Hundertwasser speelt ook een ogenblik met die mogelijkheid, maar hij voert ze nooit uit omdat hij niet opkan tegen de verlammende kracht van het vegeterend oud-worden.

Minder stress en meer voldoening. In plaats van te reageren op je omgeving, werk je met bezieling vanuit wie je bent en wat je echt belangrijk vindt.
Je wilt je (professionele) identiteit niet baseren op hoe je presteert of wat anderen van je denken. Je bent zelf wijs genoeg en een bron van inspiratie om de juiste keuzes te maken. Zo hoef je je niet telkens te bewijzen. Het gaat er niet om wat anderen vinden, maar je  handelt op basis van wie je bent, waar je voor staat en wat je wilt creëren. Je voelt je daardoor vrijer (en authentieker).


Onderstaande tekst kan alleen maar door een vrouw geschreven zijn en hierdoor heb ik regelmatig problemen met dames. Het interesseert me nauwelijks of niets wat anderen van me denken; het lijkt wel de kern van het bestaan van veel vrouwen te zijn, je zorgen maken over wat anderen van je denken.