Human kind cannot bear very much reality. Ik gaat. Ga ervan door. Ga er vandoor. Wegwezen. Bekijk t. Zoek t maar uit. Adios. Ciao. De ballen.
Had iets bedacht, twee regels, waarvan ik in de lach schoot, en nu ben ik ze kwijt.
Aardig body pump nummer. Net of je op een paard in galop zit en wat david bowie erdoor heen. En ook weer niet. Flut eigenlijk. Ik ga naar huis. Bekijk t. Ook nog rugpijn.
Hu mort.
http://www.youtube.com/watch?v=lp1nIgOhW4k
Hiervan kreeg ik een lachje, met als contekst dat ik inmiddels ruim 20 e-mailtjes ontvangen had over tonic water in kreupel engels. Dan staat er "we are resenting it", er wordt bedoeld daarom zenden we het nogmaals en nu staat er we ergeren ons eraan dat de eerste e-mail niet is aangekomen, gvd ! Dan stel ik me zo'n griekse kwade vrouw voor, gvd, alweer die e-mail versturen. Want ja, allemaal mutsen over voeding bij de Europese "Unie", "Gemeenschap".
Vrouwen, net een graadje erger in de war dan mannen ? Nee, allemaal net zo gek, heb iets teveel last gehad van vrouwen de laatste 7 jaar, of ik heb me teveel last laten bezorgen, betrek het op jezelf en generaliseer niet, sufferd. Want nounou, sjonge, jonge, hehe, een sufferd ben je wel, zeg. Als ik nou meer eq had gehad en een goed betaalde (150.000 eur plus) directeur ergens was geweest, dan zou dit blog er veel minder gefrustreerd en jammerig uit zien, nee ? Merk steeds meer dat geld niet heel veel uitmaakt, wel een belangrijke basis, maar je goed voelen, voldoende zelfrespect en zelfliefde (niet teveel) en relaties met kinderen, collega's, vrienden zijn het belangrijkste.
Dear Colleagues,
Yesterday we sent the below e-mail with clarifications concerning the use of “Tonic” “Tonic Water” as a generic descriptor in Greece.
It appears that you might not have received the email and thus, we are resenting it.
De luisteraars verkozen als vreemdste songtekst het nummer ‘Human’ van The Killers en dan gaat het om de zinsnede “Are we human or are we dancer?”
2. The Beatles, I Am The Walrus: “I am the eggman, they are the eggmen, I am the walrus, goo goo g’joob”
3. Michael Jackson, Earth Song: “What about elephants? Have we lost their trust?”
4. Lionel Richie, All Night Long: “Tom bo li de se de moi ya, hey jambo jambo”
5. Carly Rae Jepson, Call Me Maybe: “Before you came into my life, I missed you so bad”
6. Black Eyed Peas, Boom Boom Pow: “Beats so big I’m stepping on leprechauns”
7. Duran Duran, The Reflex: “The reflex is an only child, he’s waiting in the park”
8. Wham!, Club Tropicana: “Club Tropicana, drinks are free, fun and sunshine, there’s enough for everyone, all that’s missing is the sea”
9. Taylor Swift, Love Story: “Cause you were Romeo, I was a scarlet letter, and my daddy said stay away from Juliet.”
10. Oasis, Champagne Supernova: “Slowly walking down the hall, faster than a cannonball”
Raar dat ik the beatles walrus, the reflex en wham ook regelmatig in gedachten zing, dat je die onzin teksten beter onthoudt. Eigenlijk vind ik de beste en leukste regel: "you say it best when you say nothing at all."
http://www.youtube.com/watch?v=Imixg3jrJS8
http://www.youtube.com/watch?v=3O1_3zBUKM8
Wednesday, July 30, 2014
Tuesday, July 22, 2014
Thinking is, indeed, essentially the negation of that which is before us.
Raar engels hieronder, lijkt wel zo'n google vertaling uit het frans of spaans naar het engels. Investigate ipv investigation enzovort. Ook valt mijn voet zomaar uit, komt volgens mij doordat ik 1 paar schoenen 1 week heb gedragen, moet ik afwisselen en te strakke nieuwe sokken. Wat heb ik nog meer aan kletskoek ?
Wat heeft lachgas mij geholpen, voel me al 6 weken top ! Gelukkig nooit antidepressiva gebruikt en die wil ik eigenlijk nooit hoeven te gebruiken. Kom je zo'n borderline varken tegen en dan word je wel erg somber. Het lijkt er nu op dat lachgas mijn redding is, plus dat alles opeens beter gaat, sinds mei vind ik mijn werk leuk, bijzondere vrouw, van die dingen.
Wolffers @IvanWolffers · 10 jun.
Werkt lachgas beter en sneller tegen depressie dan antidepressiva? http://healthmedicinet.com/laughing-gas-works-faster-than-pills-for-depression/ … Gaat het om activeren lachspieren?
Laughing gas works faster than pills for depression
By
Roger Dobson
Mixing a gas with oxygen can palliate a symptoms of basin within hours or minutes
Laughing gas is used to soothe a pain of birth – though could it be the
answer to depression, too? That’s a idea behind a investigate testing
the use of nitrous oxide – famous as shouting gas – for low mood.
Previous investigate has shown blending a gas with oxygen can palliate a symptoms of
depression within hours or even minutes; antidepressants can take weeks.
It’s suspicion a gas blocks a mind chemical that could play a key
role in a problem. Now this is being tested in a clinical trial.
The customary diagnosis for basin is antidepressants, particularly
selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs). These are pronounced to work
by augmenting levels of a mind chemical serotonin, boosting mood.
But they do not assistance everybody and some investigate has suggested that for mild
to assuage basin they work no improved than a placebo. Even when
antidepressants do work, they can take weeks to have an effect.
However, U.S. investigate suggests a mind chemical glutamate – concerned in
memory, training and discernment – might be concerned in depression.
Glutamate is a neurotransmitter – a chemical that passes messages from one nerve
cell to another. It thatch on to a receptor in a brain. Depression has
been related to glutamate’s ongoing overstimulation of this receptor
(known as NMDA).
Nitrous oxide – a diseased analgesic used in dentistry and birth – is suspicion to retard these receptors.
In a hearing during Washington State University, patients will breathe in a
mixture of nitrous oxide and oxygen, or a placebo, for one hour. The
severity of their basin will be assessed 30 mins and dual hours
after any treatment.
Previous investigate has shown that drugs which block NMDA can have a absolute outcome on symptoms of serious depression. A investigate of 22 patients given a drug ASD6765 intravenously showed 32 per
cent had improvements within 80 minutes.
Researchers trust that nitrous oxide might have identical advantages to such drugs, though with fewer
side-effects and but a need for intravenous infusion.
‘We have to find new treatments as some patients are not helped by a available
antidepressants,’ says Carmine Pariante, highbrow of biological
psychiatry during a Institute of Psychiatry, King’s College London. ‘We
believe that restraint NMDA receptors has calmative effects because
it increases a birth of new neurons, or mind cells, in a brain.
Depression is deliberate to be in partial a outcome of a rebate in
new neurons.
‘Nitrous oxide has a lot of effects on a brain: it
has a relaxing effect, reduces pain and creates euphoria. These effects
are expected due to a communication with biological systems beside the
NMDA receptor. So, it might be formidable to disentangle what is a effect
for a calmative action.’
The gas could retard a mind chemical that could play a pivotal purpose in a problem
"Ik had lachgas nodig om over dat knorrende varken heen te komen."
Als een vrouw zoiets zegt hebben we daar een mooie naam voor: borderline. Hypersensitief en minstens zo egocentrisch.
Bereid om de hele wereld uit rancune in brand te zetten, om geliefden te bedriegen omdat 'ik recht heb op mijn eigen geluk', om je naasten van je te vervreemden met vijandig gedrag.
Wat heeft lachgas mij geholpen, voel me al 6 weken top ! Gelukkig nooit antidepressiva gebruikt en die wil ik eigenlijk nooit hoeven te gebruiken. Kom je zo'n borderline varken tegen en dan word je wel erg somber. Het lijkt er nu op dat lachgas mijn redding is, plus dat alles opeens beter gaat, sinds mei vind ik mijn werk leuk, bijzondere vrouw, van die dingen.
Wolffers @IvanWolffers · 10 jun.
Werkt lachgas beter en sneller tegen depressie dan antidepressiva? http://healthmedicinet.com/laughing-gas-works-faster-than-pills-for-depression/ … Gaat het om activeren lachspieren?
Laughing gas works faster than pills for depression
By
Roger Dobson
Mixing a gas with oxygen can palliate a symptoms of basin within hours or minutes
Laughing gas is used to soothe a pain of birth – though could it be the
answer to depression, too? That’s a idea behind a investigate testing
the use of nitrous oxide – famous as shouting gas – for low mood.
Previous investigate has shown blending a gas with oxygen can palliate a symptoms of
depression within hours or even minutes; antidepressants can take weeks.
It’s suspicion a gas blocks a mind chemical that could play a key
role in a problem. Now this is being tested in a clinical trial.
The customary diagnosis for basin is antidepressants, particularly
selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs). These are pronounced to work
by augmenting levels of a mind chemical serotonin, boosting mood.
But they do not assistance everybody and some investigate has suggested that for mild
to assuage basin they work no improved than a placebo. Even when
antidepressants do work, they can take weeks to have an effect.
However, U.S. investigate suggests a mind chemical glutamate – concerned in
memory, training and discernment – might be concerned in depression.
Glutamate is a neurotransmitter – a chemical that passes messages from one nerve
cell to another. It thatch on to a receptor in a brain. Depression has
been related to glutamate’s ongoing overstimulation of this receptor
(known as NMDA).
Nitrous oxide – a diseased analgesic used in dentistry and birth – is suspicion to retard these receptors.
In a hearing during Washington State University, patients will breathe in a
mixture of nitrous oxide and oxygen, or a placebo, for one hour. The
severity of their basin will be assessed 30 mins and dual hours
after any treatment.
Previous investigate has shown that drugs which block NMDA can have a absolute outcome on symptoms of serious depression. A investigate of 22 patients given a drug ASD6765 intravenously showed 32 per
cent had improvements within 80 minutes.
Researchers trust that nitrous oxide might have identical advantages to such drugs, though with fewer
side-effects and but a need for intravenous infusion.
‘We have to find new treatments as some patients are not helped by a available
antidepressants,’ says Carmine Pariante, highbrow of biological
psychiatry during a Institute of Psychiatry, King’s College London. ‘We
believe that restraint NMDA receptors has calmative effects because
it increases a birth of new neurons, or mind cells, in a brain.
Depression is deliberate to be in partial a outcome of a rebate in
new neurons.
‘Nitrous oxide has a lot of effects on a brain: it
has a relaxing effect, reduces pain and creates euphoria. These effects
are expected due to a communication with biological systems beside the
NMDA receptor. So, it might be formidable to disentangle what is a effect
for a calmative action.’
The gas could retard a mind chemical that could play a pivotal purpose in a problem
"Ik had lachgas nodig om over dat knorrende varken heen te komen."
Als een vrouw zoiets zegt hebben we daar een mooie naam voor: borderline. Hypersensitief en minstens zo egocentrisch.
Bereid om de hele wereld uit rancune in brand te zetten, om geliefden te bedriegen omdat 'ik recht heb op mijn eigen geluk', om je naasten van je te vervreemden met vijandig gedrag.
Wednesday, June 18, 2014
It's lonely at the bottom
“The weak can never forgive. Forgiveness is the attribute of the strong.” — Mahatma Gandhi
Eerst denk ik: mooie uitspraak. Dan denk ik aan Hitler of aan mensen die mij slecht behandelden. Of die paar keer dat ik mensen niet goed behandeld heb. Ik verwacht niet dat ze mij vergeven en ik vind het zelf ook moeilijk om te vergeven. Meer negeren, proberen te vergeten.
Vermoed dat mahatma gandhi zichzelf sterk vond, maar nu wordt het wat moeilijk allemaal.
"En ze leefden nog lang en gelukkig" blijkt toch wel de belangrijkste droom in mensenlevens te zijn. Het zal wel niet voor niets zijn dat de romantische liefde een van de vaakst onderzochte onderwerpen is. Wat is het geheim van het lange huwelijk? Waarom blijven sommige mensen zo lang bij elkaar, maar lukt het anderen niet om hun dromen uit te laten komen? En wat mag dan wel de definitie van echte liefde zijn?
Een combinatie van intense passie, seks en een langdurende relatie? Er zijn zat mensen die er niet in geloven, maar een onderzoek uit 2009 laat zien dat een duurzame relatie echt vaker voorkomt dan heel wat mopperaars ons willen doen geloven.
Dat gaat samen met tevredenheid over je relatie, welzijn en een groot gevoel voor zelfwaarde. Het interessante is bovendien dat een langdurige liefdesrelatie ook goed is voor de gezondheid, zowel geestelijk als lichamelijk. "Dokter, dokter, schrijf me een receptje!"
Dat weten we dan misschien allemaal, maar het geheim voor een duurzame relatie is ons lang niet altijd bekend. Het lijkt vaak op toeval of mensen bij elkaar blijven. Anderen zoeken wanhopig naar de wetmatigheden. Een deel van het geheim is hormonaal verklaarbaar. Natuurlijk hebben we onze geslachtshormonen, die zorgen dat mannen zich in eerste instantie aangetrokken voelen tot vruchtbare vrouwen (zandlopermodel, borsten, billen, symmetrie, grote ogen) en vrouwen vallen voor vruchtbare mannen (brede schouders, stevige kaaklijn, lage stem, humor). Clichés? Ja omdat het in de natuur nu eenmaal zo in elkaar zit en we het daarom zo vaak waarnemen. Maar dat is slechts het begin, de eerste grove selectie. Het zorgt ervoor dat je weet wie niet in aanmerking komen voor de grote liefde van je leven. Hoe gaat het dan verder?
Elke menselijke intimiteit gaat gepaard met het vrijkomen van oxytocine en dat zorgt voor een gevoel van bonding. Dus samen vrijen doet het oxytocine naar grote hoogte stijgen. En dopamine is het hormoon dat vrij komt als we iets 'goed doen'. We worden beloond voor ons gedrag. Het hoort daarom ook bij de gereedschapskist voor het bouwen van een lange relatie.
Maar hoe vertaalt dit zich in de werkelijkheid. Wat is er wetenschappelijk gezien bekend? Als intimiteit zorgt voor oxytocine en dat belangrijk is voor bonding snap je onmiddellijk dat je veel bij elkaar in de buurt moet zijn en dat die intimiteit noodzakelijk is. Je leest in de gossipbladen wel eens dat de partners elkaar bijna niet zien door hun drukke carrière? Nou dat is het precies, dan wordt het wel héél erg moeilijk.Ongunstige factor dus voor de duurzame relatie.
Tegelijkertijd blijkt uit onderzoek dat liefde in gevangenschap (je houdt elkaar in de tang en zorgt dat de ander geen leven voor zichzelf alleen heeft en er slechts is voor jou) geen goede vooruitzichten biedt voor de toekomst van een goede en langdurige relatie. Je moet elkaar ruimte geven en je moet genieten van de zelfstandige persoon naast je. Iemand die 's avonds iets aan je te vertellen heeft. De moderne visie op relaties is ook dat de relatie de veilige omgeving biedt om jezelf als persoon te ontwikkelen (daar heb ik onlangs al eens over geschreven).
Weer ander onderzoek heeft gekeken naar de uitkomst van 500 onderzoeken naar liefde en duur van relaties. Men ontdekte dat er eigenlijk weinig te zeggen valt van wat het hem nu precies doet, maar wat wel blijvend aanwezig is in goede relaties is dat de partners elkaar nog steeds idealiseren. Ja liefde is blind. Hij is echt de beste, zij is echt geweldig. Dat kan je natuurlijk niet forceren, vooral als hij 's nachts snurkt. Maar goed je hoeft hem natuurlijk op alle gebieden de beste te vinden.
Wat andere onderzoeken dan nog suggereren is dat het voor een duurzame relatie belangrijk is dat je nieuwsgierig bent en samen nieuwe avonturen beleeft. Het is niet handig als dat alleen gebeurt door één van de partners. In het kort komt het hierop neer: ontdek het lange afstand lopen door de Himalaya liever samen, anders loopt straks een van de twee de wereld rond en zit de ander bij de kinderen.
Essentieel is ook dat je allebei positief naar het leven en je relatie kijkt. Het is volgens onderzoekers uiteindelijk dodelijk als een van de twee partners altijd ziet wat er mis is aan de relatie, wat je niet goed doet en langzaam de juice uit de relatie knijpt. Als er maar eentje is die zijn best blijft doen het leven dat je samen hebt te zien als het beste wat er is, dan lukt het misschien nog wel.
Uiteindelijk is er nog de vraag of de passie minder wordt gedurende de relatie en de vriendschap groter. Ja, enigszins wel, maar de passie verdwijnt nooit. Dat besef je als je ontdekt dat je nog steeds ruzie kunt maken over kleine dingen.
Bij een experiment waarbij stelletjes over een wankele en een stabiele brug moesten, bleek het vrijen intenser bij gevaar, de wankele brug. Dood en vrijen.
Sindsdien is er keer op keer een verband tussen lust en angst c.q. spanning aangetoond. Die spanning zul je dus in je relatie moeten houden om de juiste hormonenmix te krijgen. Ze zeggen dat ook wel eens: je moet werken aan je relatie. Ja, je moet hem spannend houden. Niet door haar van de brug te gooien, maar door met leuke voorstellen te komen. Routine, voorspelbaarheid, saaiheid zijn dodelijk voor de lust en dus op den duur ook voor de liefde. Niet door hem van de brug te gooien.
Eerst denk ik: mooie uitspraak. Dan denk ik aan Hitler of aan mensen die mij slecht behandelden. Of die paar keer dat ik mensen niet goed behandeld heb. Ik verwacht niet dat ze mij vergeven en ik vind het zelf ook moeilijk om te vergeven. Meer negeren, proberen te vergeten.
Vermoed dat mahatma gandhi zichzelf sterk vond, maar nu wordt het wat moeilijk allemaal.
"En ze leefden nog lang en gelukkig" blijkt toch wel de belangrijkste droom in mensenlevens te zijn. Het zal wel niet voor niets zijn dat de romantische liefde een van de vaakst onderzochte onderwerpen is. Wat is het geheim van het lange huwelijk? Waarom blijven sommige mensen zo lang bij elkaar, maar lukt het anderen niet om hun dromen uit te laten komen? En wat mag dan wel de definitie van echte liefde zijn?
Een combinatie van intense passie, seks en een langdurende relatie? Er zijn zat mensen die er niet in geloven, maar een onderzoek uit 2009 laat zien dat een duurzame relatie echt vaker voorkomt dan heel wat mopperaars ons willen doen geloven.
Dat gaat samen met tevredenheid over je relatie, welzijn en een groot gevoel voor zelfwaarde. Het interessante is bovendien dat een langdurige liefdesrelatie ook goed is voor de gezondheid, zowel geestelijk als lichamelijk. "Dokter, dokter, schrijf me een receptje!"
Dat weten we dan misschien allemaal, maar het geheim voor een duurzame relatie is ons lang niet altijd bekend. Het lijkt vaak op toeval of mensen bij elkaar blijven. Anderen zoeken wanhopig naar de wetmatigheden. Een deel van het geheim is hormonaal verklaarbaar. Natuurlijk hebben we onze geslachtshormonen, die zorgen dat mannen zich in eerste instantie aangetrokken voelen tot vruchtbare vrouwen (zandlopermodel, borsten, billen, symmetrie, grote ogen) en vrouwen vallen voor vruchtbare mannen (brede schouders, stevige kaaklijn, lage stem, humor). Clichés? Ja omdat het in de natuur nu eenmaal zo in elkaar zit en we het daarom zo vaak waarnemen. Maar dat is slechts het begin, de eerste grove selectie. Het zorgt ervoor dat je weet wie niet in aanmerking komen voor de grote liefde van je leven. Hoe gaat het dan verder?
Elke menselijke intimiteit gaat gepaard met het vrijkomen van oxytocine en dat zorgt voor een gevoel van bonding. Dus samen vrijen doet het oxytocine naar grote hoogte stijgen. En dopamine is het hormoon dat vrij komt als we iets 'goed doen'. We worden beloond voor ons gedrag. Het hoort daarom ook bij de gereedschapskist voor het bouwen van een lange relatie.
Maar hoe vertaalt dit zich in de werkelijkheid. Wat is er wetenschappelijk gezien bekend? Als intimiteit zorgt voor oxytocine en dat belangrijk is voor bonding snap je onmiddellijk dat je veel bij elkaar in de buurt moet zijn en dat die intimiteit noodzakelijk is. Je leest in de gossipbladen wel eens dat de partners elkaar bijna niet zien door hun drukke carrière? Nou dat is het precies, dan wordt het wel héél erg moeilijk.Ongunstige factor dus voor de duurzame relatie.
Tegelijkertijd blijkt uit onderzoek dat liefde in gevangenschap (je houdt elkaar in de tang en zorgt dat de ander geen leven voor zichzelf alleen heeft en er slechts is voor jou) geen goede vooruitzichten biedt voor de toekomst van een goede en langdurige relatie. Je moet elkaar ruimte geven en je moet genieten van de zelfstandige persoon naast je. Iemand die 's avonds iets aan je te vertellen heeft. De moderne visie op relaties is ook dat de relatie de veilige omgeving biedt om jezelf als persoon te ontwikkelen (daar heb ik onlangs al eens over geschreven).
Weer ander onderzoek heeft gekeken naar de uitkomst van 500 onderzoeken naar liefde en duur van relaties. Men ontdekte dat er eigenlijk weinig te zeggen valt van wat het hem nu precies doet, maar wat wel blijvend aanwezig is in goede relaties is dat de partners elkaar nog steeds idealiseren. Ja liefde is blind. Hij is echt de beste, zij is echt geweldig. Dat kan je natuurlijk niet forceren, vooral als hij 's nachts snurkt. Maar goed je hoeft hem natuurlijk op alle gebieden de beste te vinden.
Wat andere onderzoeken dan nog suggereren is dat het voor een duurzame relatie belangrijk is dat je nieuwsgierig bent en samen nieuwe avonturen beleeft. Het is niet handig als dat alleen gebeurt door één van de partners. In het kort komt het hierop neer: ontdek het lange afstand lopen door de Himalaya liever samen, anders loopt straks een van de twee de wereld rond en zit de ander bij de kinderen.
Essentieel is ook dat je allebei positief naar het leven en je relatie kijkt. Het is volgens onderzoekers uiteindelijk dodelijk als een van de twee partners altijd ziet wat er mis is aan de relatie, wat je niet goed doet en langzaam de juice uit de relatie knijpt. Als er maar eentje is die zijn best blijft doen het leven dat je samen hebt te zien als het beste wat er is, dan lukt het misschien nog wel.
Uiteindelijk is er nog de vraag of de passie minder wordt gedurende de relatie en de vriendschap groter. Ja, enigszins wel, maar de passie verdwijnt nooit. Dat besef je als je ontdekt dat je nog steeds ruzie kunt maken over kleine dingen.
Bij een experiment waarbij stelletjes over een wankele en een stabiele brug moesten, bleek het vrijen intenser bij gevaar, de wankele brug. Dood en vrijen.
Sindsdien is er keer op keer een verband tussen lust en angst c.q. spanning aangetoond. Die spanning zul je dus in je relatie moeten houden om de juiste hormonenmix te krijgen. Ze zeggen dat ook wel eens: je moet werken aan je relatie. Ja, je moet hem spannend houden. Niet door haar van de brug te gooien, maar door met leuke voorstellen te komen. Routine, voorspelbaarheid, saaiheid zijn dodelijk voor de lust en dus op den duur ook voor de liefde. Niet door hem van de brug te gooien.
Tuesday, June 17, 2014
Geef iedereen een schop voor de kont.
Geef iedereen een contract voor vijf jaar.
Die enge barbara baarsma als eerste ! En Willy uit de haag. En die 173.000 miljonairs in nederland (weinig ?!). En leraren. En politie agenten. En de dokter. En advocaten. En papegaaien. En accountants. En fotomodellen. En voetballers. En john en linda de mol.
Labour is a life destroying activity.
Arbeid is een leven vernietigende activiteit.
Arbeid is een levensbedreigende zaak.
Werk is een levensvernietigende zaak.
Voor mij klopt dat wel, ik heb er teveel van mijn (on)geluk aan te danken en vind het erg, die hierarchie, functioneringsgesprekken, zogenaamde leidinggevenden, krankzinnige wijven, stomme klootzakken, dat kromme denken, die kantoorsfeer. Dat als ratten je plek zoeken elke ochtend. Naargeestige wijven en krengen plaatsvervangend DG zien worden. Iedereen betaalt haar prijs and there's not enough love to go round. Het heelal is onverschillig. De dood is onverschillig. Hoe onverschilliger ik ben, des te beter gaat het me.
Jammeraar. Zeikerd. Jankerd. Slachtoffer. Zeurpiet. Sinds mei vind ik zelfs mijn werk weer ok, liever was ik schrijver van goed verkopende boeken geworden, maar ja, wat er niet in zit komt er ook niet uit.
Marcel van Roosmaalen
Een korte inspectieronde van de vluchtgarage
Het lot van de illegaal, de uitgeprocedeerde asielzoeker die terug moet ook als dat niet kan, had ik me nooit echt aangetrokken. We moesten ze niet te veel ‘vertroetelen’ was het regeringsstandpunt, anders kwamen er nog meer.
Na inspecteurs van het College van Rechten van de Mens – ze troffen ‘een mensonwaardige’ situatie aan – en ambtenaren van gemeente en stadsdeel – ze troffen geen onveilige situatie aan, helemaal niet nadat ze er rookmelders hadden opgehangen – bezocht ik gisteren ‘de vluchtgarage’, zoals de parkeergarage van Klarenbeek in Amsterdam Zuidoost wordt genoemd.
Een korte inspectieronde, meer was het eigenlijk niet.
Wat trof ik eigenlijk aan?
Een gore, vieze ruimte.
Ongeveer honderd mannen, de meesten kwamen uit Soedan, Eritrea, Somalië en Ethiopië. Apathische mensen, verwarde mensen, wanhopige mensen. Eentje ging aan mijn arm hangen en wilde zijn vluchtverhaal vertellen, een ander wees naar de vochtplekken op het plafond. Een jongen wilde me een riem verkopen. Ergens in een slaapzak liet iemand een boer, buiten op het parkeerdek lagen er twee op stretchers. Of ik een iPhone had, geld of eten was ook goed.
Iemand vertelde over de vechtpartijen om eten, wilde ik de toiletten zien?
Dat dan toch niet.
De opvang van dieren was beter geregeld dan dit.
Buiten was er weer de frisse lucht. Ik belde vriend en fotograaf Elmer van der Marel, die deze groep al langere tijd volgde. Hij vertelde over de onderlinge spanningen. Tussen de asielzoekers en de randfiguren, die nu eenmaal op dit soort plekken afkwamen. Hij stuurde me een foto die hij eerder deze week maakte. Een man met een handdoek om zijn middel geknoopt die met een fles shampoo in de ene en een emmer koud water in de andere hand door de parkeergarage liep.
„Later zag ik een plas water met daarin afgeknipte teennagels, ook een bijzonder beeld.”
Onwillekeurig gingen de gedachten naar de ambtenaren die naar de vluchtgarage waren gezonden om te controleren of het er daadwerkelijk mensonwaardig was. Net als wij waren ze waarschijnlijk over de liggenden heen gestapt, hadden ze hun iPhone gewoon zelf gehouden en hadden ze de menselijke ellende gezien, geroken en gehoord. Nee, ze kwamen geen voedsel, dekens of geld brengen, daar ging tenslotte een aanzuigende werking van uit. Ze gingen rookmelders ophangen. Hadden ze een trappetje bij zich, of moesten ze er voor terug komen?
Die enge barbara baarsma als eerste ! En Willy uit de haag. En die 173.000 miljonairs in nederland (weinig ?!). En leraren. En politie agenten. En de dokter. En advocaten. En papegaaien. En accountants. En fotomodellen. En voetballers. En john en linda de mol.
Labour is a life destroying activity.
Arbeid is een leven vernietigende activiteit.
Arbeid is een levensbedreigende zaak.
Werk is een levensvernietigende zaak.
Voor mij klopt dat wel, ik heb er teveel van mijn (on)geluk aan te danken en vind het erg, die hierarchie, functioneringsgesprekken, zogenaamde leidinggevenden, krankzinnige wijven, stomme klootzakken, dat kromme denken, die kantoorsfeer. Dat als ratten je plek zoeken elke ochtend. Naargeestige wijven en krengen plaatsvervangend DG zien worden. Iedereen betaalt haar prijs and there's not enough love to go round. Het heelal is onverschillig. De dood is onverschillig. Hoe onverschilliger ik ben, des te beter gaat het me.
Jammeraar. Zeikerd. Jankerd. Slachtoffer. Zeurpiet. Sinds mei vind ik zelfs mijn werk weer ok, liever was ik schrijver van goed verkopende boeken geworden, maar ja, wat er niet in zit komt er ook niet uit.
Marcel van Roosmaalen
Een korte inspectieronde van de vluchtgarage
Het lot van de illegaal, de uitgeprocedeerde asielzoeker die terug moet ook als dat niet kan, had ik me nooit echt aangetrokken. We moesten ze niet te veel ‘vertroetelen’ was het regeringsstandpunt, anders kwamen er nog meer.
Na inspecteurs van het College van Rechten van de Mens – ze troffen ‘een mensonwaardige’ situatie aan – en ambtenaren van gemeente en stadsdeel – ze troffen geen onveilige situatie aan, helemaal niet nadat ze er rookmelders hadden opgehangen – bezocht ik gisteren ‘de vluchtgarage’, zoals de parkeergarage van Klarenbeek in Amsterdam Zuidoost wordt genoemd.
Een korte inspectieronde, meer was het eigenlijk niet.
Wat trof ik eigenlijk aan?
Een gore, vieze ruimte.
Ongeveer honderd mannen, de meesten kwamen uit Soedan, Eritrea, Somalië en Ethiopië. Apathische mensen, verwarde mensen, wanhopige mensen. Eentje ging aan mijn arm hangen en wilde zijn vluchtverhaal vertellen, een ander wees naar de vochtplekken op het plafond. Een jongen wilde me een riem verkopen. Ergens in een slaapzak liet iemand een boer, buiten op het parkeerdek lagen er twee op stretchers. Of ik een iPhone had, geld of eten was ook goed.
Iemand vertelde over de vechtpartijen om eten, wilde ik de toiletten zien?
Dat dan toch niet.
De opvang van dieren was beter geregeld dan dit.
Buiten was er weer de frisse lucht. Ik belde vriend en fotograaf Elmer van der Marel, die deze groep al langere tijd volgde. Hij vertelde over de onderlinge spanningen. Tussen de asielzoekers en de randfiguren, die nu eenmaal op dit soort plekken afkwamen. Hij stuurde me een foto die hij eerder deze week maakte. Een man met een handdoek om zijn middel geknoopt die met een fles shampoo in de ene en een emmer koud water in de andere hand door de parkeergarage liep.
„Later zag ik een plas water met daarin afgeknipte teennagels, ook een bijzonder beeld.”
Onwillekeurig gingen de gedachten naar de ambtenaren die naar de vluchtgarage waren gezonden om te controleren of het er daadwerkelijk mensonwaardig was. Net als wij waren ze waarschijnlijk over de liggenden heen gestapt, hadden ze hun iPhone gewoon zelf gehouden en hadden ze de menselijke ellende gezien, geroken en gehoord. Nee, ze kwamen geen voedsel, dekens of geld brengen, daar ging tenslotte een aanzuigende werking van uit. Ze gingen rookmelders ophangen. Hadden ze een trappetje bij zich, of moesten ze er voor terug komen?
It's lonely in the middle
So, now we go to the caravan.
Are you going, or not ?
Broken english.
Broken life.
Broken bottle.
Are you going, or not ?
Broken english.
Broken life.
Broken bottle.
Wednesday, June 11, 2014
U wilt nog iets roepen - maar u wordt bevangen door het besef van de zinloosheid en ledigheid van het bestaan.
Laten wij haar nuttteloze en overbodige bestaan met uiterste mildheid beoordelen. Gelijk uzelve.
Allemaal psychisch.
Vind het laf. Misschien zijn (ver)schrijvers dat wel. En dan ook nog "zij is laffer" denken, eerst uitlokken en dan elk contact mijden, atjebah. Hou nou eens op, navelstaarderig slachtoffer. Niet meer in het verleden leven. En nu vooruit !....de afgrond in.
Bijvoorbeeld vandaag, gisteren en eergisteren een fijne avond, heb nog steeds werk en het is beter dan de twee vorige werkjes, minder goed dan die 8 mooie werkjaren. Zit nu met plezier op mijn werk ! Alleen liever terug naar tweepersoonskamers, die "open ruimtes", dat "nieuwe werken" moet verboden worden. Je hebt van 1990-2010 mooie jaren gehad met een top van 1995-2007 en 2010 was top (huis voor mezelf), lichte somberheid begin 2011, tweede helft tm begin 2013 weer even top…nee, nou niet denken aan de illusies, het jezelf dingen wijsmaken, die rotrelatie die geen relatie was maar een borderline geval meemaken, kop op joh, ook in een relatie doe je het allemaal zelf, je geluk en je ongeluk. En alles eigenlijk. Dat het nog kon, zo'n verliefdheid.
Niet gedacht dat ik me somberder zou gaan voelen na mijn 42ste, sinds 2007. Dat ik zoveel zinloze spijt zou krijgen van de verkoop van mijn huis eind 2010. Dat ik dacht de liefde van mijn leven tegen gekomen te zijn begin 2013. Dat ik sinds juni 2013 te negatief en somber was. Nou zeg, mag het ? De veronderstelde liefde van mijn leven "verliezen", nooit gehad, en vooral dat ik het mezelf wijs maakte en soms eventjes echt gevoeld heb. Tutto per niente. Alles voor niets. Alles of niets. En nou maar zieligjes kermend in elkaar kruipen en jammeren dat ik de zieligste, eenzaamste en verdrietigste ben. Zielig doen is ook een kunst.
En rottige haatgevoelens, daar wil ik nog liever vanaf, dat is zelfdestructief.
Maak er wat van, maak er wat van. En toch voel ik me goed, voel ik me beter dan in juni 2013. Ben nog te negatief en te ontevreden, meer een focus op de 80% die goed gaat ? Spread a little happiness as you go bye. En het zit weer goed, yes, vergeven dat iemand mij rot behandelde kan ik nog steeds niet, maar ik ben er nu wel overheen.
Vreselijke mutsen. Hoe ouder, hoe naardergekker.
Kate Winslet en Charlize Theron hebben met 1.76 en 1.78 mijn ideale lengte en zien er wel goed uit. Dat qua uiterlijk. Qua innerlijk ? Dat is moeilijk zeg. Misschien toch wel b, 90% van de tijd. Die andere 10% is te verrot, je weet nu dat voor jou een relatie met een borderline niet mogelijk is. Ja, maar dat is te algemeen, als ik op mijn werk goed zit, met de kinderen gaat het goed, dan zou ik ook daarmee kunnen omgaan, vermoed ik. Alleen de gedachte dat het voor haar helemaal niets is, dat ze zo leeg is en zo kan omslaan in een scheldend, agressief knorrend varken. Nee, daarmee valt voor mij niet te leven.
Lady gaga 1.55 meter (niet knap)
Madonna 1.62 meter (niet knap)
Jennifer Lopez 1.64 meter (knap)
Elisabeth Shue 1.55 meter (knap)
Beyonce 1.65 meter (knap)
Het heelal is onverschillig. De dood is onverschillig. Hoe onverschilliger, des te beter het me gaat.
Allemaal psychisch.
Vind het laf. Misschien zijn (ver)schrijvers dat wel. En dan ook nog "zij is laffer" denken, eerst uitlokken en dan elk contact mijden, atjebah. Hou nou eens op, navelstaarderig slachtoffer. Niet meer in het verleden leven. En nu vooruit !....de afgrond in.
Bijvoorbeeld vandaag, gisteren en eergisteren een fijne avond, heb nog steeds werk en het is beter dan de twee vorige werkjes, minder goed dan die 8 mooie werkjaren. Zit nu met plezier op mijn werk ! Alleen liever terug naar tweepersoonskamers, die "open ruimtes", dat "nieuwe werken" moet verboden worden. Je hebt van 1990-2010 mooie jaren gehad met een top van 1995-2007 en 2010 was top (huis voor mezelf), lichte somberheid begin 2011, tweede helft tm begin 2013 weer even top…nee, nou niet denken aan de illusies, het jezelf dingen wijsmaken, die rotrelatie die geen relatie was maar een borderline geval meemaken, kop op joh, ook in een relatie doe je het allemaal zelf, je geluk en je ongeluk. En alles eigenlijk. Dat het nog kon, zo'n verliefdheid.
Niet gedacht dat ik me somberder zou gaan voelen na mijn 42ste, sinds 2007. Dat ik zoveel zinloze spijt zou krijgen van de verkoop van mijn huis eind 2010. Dat ik dacht de liefde van mijn leven tegen gekomen te zijn begin 2013. Dat ik sinds juni 2013 te negatief en somber was. Nou zeg, mag het ? De veronderstelde liefde van mijn leven "verliezen", nooit gehad, en vooral dat ik het mezelf wijs maakte en soms eventjes echt gevoeld heb. Tutto per niente. Alles voor niets. Alles of niets. En nou maar zieligjes kermend in elkaar kruipen en jammeren dat ik de zieligste, eenzaamste en verdrietigste ben. Zielig doen is ook een kunst.
En rottige haatgevoelens, daar wil ik nog liever vanaf, dat is zelfdestructief.
Maak er wat van, maak er wat van. En toch voel ik me goed, voel ik me beter dan in juni 2013. Ben nog te negatief en te ontevreden, meer een focus op de 80% die goed gaat ? Spread a little happiness as you go bye. En het zit weer goed, yes, vergeven dat iemand mij rot behandelde kan ik nog steeds niet, maar ik ben er nu wel overheen.
Vreselijke mutsen. Hoe ouder, hoe naardergekker.
Kate Winslet en Charlize Theron hebben met 1.76 en 1.78 mijn ideale lengte en zien er wel goed uit. Dat qua uiterlijk. Qua innerlijk ? Dat is moeilijk zeg. Misschien toch wel b, 90% van de tijd. Die andere 10% is te verrot, je weet nu dat voor jou een relatie met een borderline niet mogelijk is. Ja, maar dat is te algemeen, als ik op mijn werk goed zit, met de kinderen gaat het goed, dan zou ik ook daarmee kunnen omgaan, vermoed ik. Alleen de gedachte dat het voor haar helemaal niets is, dat ze zo leeg is en zo kan omslaan in een scheldend, agressief knorrend varken. Nee, daarmee valt voor mij niet te leven.
Lady gaga 1.55 meter (niet knap)
Madonna 1.62 meter (niet knap)
Jennifer Lopez 1.64 meter (knap)
Elisabeth Shue 1.55 meter (knap)
Beyonce 1.65 meter (knap)
Het heelal is onverschillig. De dood is onverschillig. Hoe onverschilliger, des te beter het me gaat.
Sunday, June 8, 2014
Er is toch echt wel een dood na het leven
Voor dit leven heb ik niet bestaan, dus daar ben ik 99,9% zeker van
Hiervan schoot ik in de lach.
Wim de Bie
@wimdebie
In het NOS-Journaalverslag van D-Day speelt Jeroen Overbeek met verve de rol van Domme August. 'Wat gebeurt hier allemaal?'
En een glimlach:
Eindexamenreis
Dochter gaat met vier vriendinnen op eindexamenreis en ik breng ze midden in de nacht naar Schiphol. Bij het zien van KLM-toestellen merkt vriendin één op dat KLM toch niet vliegt vanuit Rotterdam, waarop vriendin twee aanvult dat ze toch vanuit Eindhoven zouden vliegen?
Na vijf minuten rommelen in haar koffer weet vriendin drie te melden dat ze vanaf Schiphol vertrekken. Vervolgens vragen mijn dochter en vriendin vier zich af waar ze dan nu zijn.
Ik vraag me nog maar één ding af: zullen ze wel slagen voor hun eindexamen?
En droefenis vanwege de herkenning, dacht precies hetzelfde, van Bas Heijne in de nrc:
Eikel
‘Mijn vader wordt naar het verzorgingstehuis van mijn moeder gereden door een… (slik) Marokkaan.” Onze nieuwe nationale Ombudsman, Guido van Woerkom, hield het niet meer voor de camera. Het was te veel – al was niet duidelijk of zijn volgeschoten gemoed zijn vader, moeder, de taxichauffeur of totale verbroedering van alles en iedereen betrof.
Tot voor kort was Van Woerkom nog een ballerig blijmoedige cynicus van het soort dat het traditioneel ver schopt bij de VVD, na een week trial by media ontpopte hij zich als een moderne tranenman, die in het openbaar om nationale vergiffenis vroeg. De Marokkaanse taxichauffeur die vier jaar geleden nog als de rotte appel in de Nederlandse fruitmand fungeerde, mocht nu opdraven als Nobele Wilde, die tegen moeder Van Woerkom zei dat haar zoon niet zo kwaad is als de media hem afschilderen.
Het was al niet fraai, maar nu was het echt om te huilen. In zijn belijdenis leverde Van Woerkom opnieuw een bijdrage aan de Marokkanenporno waar Nederland nu al jaren verslaafd aan is – meestal agressief, dan weer sentimenteel, maar altijd bevoogdend. Geen moment wist hij boven de onverkwikkelijke discussie uit te stijgen.
Ongeschikt.
Op televisie leverde minister Edith Schippers diezelfde avond commentaar. Ze had „een unheimisch gevoel” van de hele affaire gekregen. Unheimisch? De Kamer moest eens goed naar z’n procedures kijken, zei ze vaag. De ophef die rond van Woerkom was ontstaan, zou kandidaten voor functies in de toekomst kunnen afschrikken. Schippers: „Ik weet niet of veel mensen dan nog denken: nou jippie, ik ga ook eens solliciteren.”
Haar uitspraken werden als nieuws gebracht, maar ik snap ze niet. Had de Kamercommissie Van Woerkom gewoon meteen moeten afschieten? Nee, want Schippers stond duidelijk achter de benoeming van haar partijgenoot. Had de commissie hem dan moeten behoeden voor controverse? Hoe dan? Die suffe Kamerleden hadden hem moeten googelen, lazen we overal, maar zelf heeft Van Woerkom de affaire ook niet aangeroerd.
Duidelijk was in ieder geval dat Schippers allereerst in termen van reputatieschade denkt. Haar gaat het niet om de vraag of Van Woerkom een goede ombudsman kan zijn, maar of de banenmachine door deze nare toestand niet dreigt vast te lopen. Mensen willen natuurlijk alleen solliciteren wanneer ze zeker weten dat hun benoeming er geruisloos doorheen gejast wordt – zo zijn we dat gewend. Stel je voor dat ze hun overtuigingen naar buiten toe moeten verdedigen. Stel je voor dat ze zich zouden moeten bewijzen.
O, de nieuwe gepikeerdheid van de politieke klasse! Het volk begrijpt niet meer wat politiek is, weet niet hoe de dingen gaan, en steekt zomaar een spaak in ieder goed geolied wiel, gewoon omdat het kan. De gevestigde orde krijgt almaar te maken met ongericht populisme en stemmingmakerij – zo kan je je werk niet doen. Men voelt zich in toenemende mate onbegrepen. En geïrriteerd.
Het geldt niet alleen voor die blind politieke benoeming van Van Woerkom, die duidelijk niet op zijn maatschappelijke inzichten is geselecteerd. Dat de basis van de huidige regering – het beruchte kwartetspel van Wouter Bos – maar geen waardering krijgt van de kiezer ligt natuurlijk aan commentatoren die gemakzuchtig antipolitiek bedrijven. PvdA-minister Jet Bussemaker, vorige week in deze krant: „Compromissen sluiten is steeds lastiger in de Nederlandse politiek. Als je dat in de tijd van de verzuiling deed, had je iets goeds gedaan. […] Nu word je [...] neergezet als een eikel, iemand die z’n zin niet doordrijft.”
Gepikeerd! Ze lijkt het zelf niet te beseffen, maar Bussemaker geeft zelf de beste verklaring voor deze betreurenswaardige tendens. In de tijd van de verzuiling wist men waar men naartoe wilde – als je iets niet voor elkaar kreeg, was het even slikken, maar het veranderde je koers niet. In het interview met Bussemaker over het door haar ingevoerde leenstelsel blijft volkomen onduidelijk wat voor haar het dragende idee voor dat stelsel is – het lijkt slechts ingegeven door de noodzaak van bezuinigen en politieke haalbaarheid.
Haalbaarheid als ideologie. De grote socioloog Max Weber wees een dikke honderd jaar geleden al op die twee soorten politieke besluitvorming: de eerste noodgedwongen realistisch, de tweede puur praktisch, zonder werkelijke overtuiging of richting. De eerste vond hij lovenswaardig, de tweede verachtelijk. Terecht.
Mooie speech van charlie chaplin, een film die ik in Italie zag als 11 jarig jochie, maakte veel indruk:
http://www.youtube.com/watch?v=LBpX0pkWKDY
http://www.zie.nl/video/universiteit-van-nederland/Welke-trucs-kun-je-leren-van-de-allerbeste-sprekers-55/gm9z46zfo9i4
I’m sorry, but I don’t want to be an emperor. That’s not my business. I don’t want to rule or conquer anyone. I should like to help everyone - if possible - Jew, Gentile - black man - white. We all want to help one another. Human beings are like that. We want to live by each other’s happiness - not by each other’s misery. We don’t want to hate and despise one another. In this world there is room for everyone. And the good earth is rich and can provide for everyone. The way of life can be free and beautiful, but we have lost the way.
Greed has poisoned men’s souls, has barricaded the world with hate, has goose-stepped us into misery and bloodshed. We have developed speed, but we have shut ourselves in. Machinery that gives abundance has left us in want. Our knowledge has made us cynical. Our cleverness, hard and unkind. We think too much and feel too little. More than machinery we need humanity. More than cleverness we need kindness and gentleness. Without these qualities, life will be violent and all will be lost....
The aeroplane and the radio have brought us closer together. The very nature of these inventions cries out for the goodness in men - cries out for universal brotherhood - for the unity of us all. Even now my voice is reaching millions throughout the world - millions of despairing men, women, and little children - victims of a system that makes men torture and imprison innocent people.
To those who can hear me, I say - do not despair. The misery that is now upon us is but the passing of greed - the bitterness of men who fear the way of human progress. The hate of men will pass, and dictators die, and the power they took from the people will return to the people. And so long as men die, liberty will never perish. .....
Soldiers! don’t give yourselves to brutes - men who despise you - enslave you - who regiment your lives - tell you what to do - what to think and what to feel! Who drill you - diet you - treat you like cattle, use you as cannon fodder. Don’t give yourselves to these unnatural men - machine men with machine minds and machine hearts! You are not machines! You are not cattle! You are men! You have the love of humanity in your hearts! You don’t hate! Only the unloved hate - the unloved and the unnatural! Soldiers! Don’t fight for slavery! Fight for liberty!
In the 17th Chapter of St Luke it is written: “the Kingdom of God is within man” - not one man nor a group of men, but in all men! In you! You, the people have the power - the power to create machines. The power to create happiness! You, the people, have the power to make this life free and beautiful, to make this life a wonderful adventure.
Then - in the name of democracy - let us use that power - let us all unite. Let us fight for a new world - a decent world that will give men a chance to work - that will give youth a future and old age a security. By the promise of these things, brutes have risen to power. But they lie! They do not fulfil that promise. They never will!
Dictators free themselves but they enslave the people! Now let us fight to fulfil that promise! Let us fight to free the world - to do away with national barriers - to do away with greed, with hate and intolerance. Let us fight for a world of reason, a world where science and progress will lead to all men’s happiness. Soldiers! in the name of democracy, let us all unite!
Het heelal is onverschillig. De dood is onverschillig. Hoe onverschilliger ik ben, des te beter gaat het.
Hiervan schoot ik in de lach.
Wim de Bie
@wimdebie
In het NOS-Journaalverslag van D-Day speelt Jeroen Overbeek met verve de rol van Domme August. 'Wat gebeurt hier allemaal?'
En een glimlach:
Eindexamenreis
Dochter gaat met vier vriendinnen op eindexamenreis en ik breng ze midden in de nacht naar Schiphol. Bij het zien van KLM-toestellen merkt vriendin één op dat KLM toch niet vliegt vanuit Rotterdam, waarop vriendin twee aanvult dat ze toch vanuit Eindhoven zouden vliegen?
Na vijf minuten rommelen in haar koffer weet vriendin drie te melden dat ze vanaf Schiphol vertrekken. Vervolgens vragen mijn dochter en vriendin vier zich af waar ze dan nu zijn.
Ik vraag me nog maar één ding af: zullen ze wel slagen voor hun eindexamen?
En droefenis vanwege de herkenning, dacht precies hetzelfde, van Bas Heijne in de nrc:
Eikel
‘Mijn vader wordt naar het verzorgingstehuis van mijn moeder gereden door een… (slik) Marokkaan.” Onze nieuwe nationale Ombudsman, Guido van Woerkom, hield het niet meer voor de camera. Het was te veel – al was niet duidelijk of zijn volgeschoten gemoed zijn vader, moeder, de taxichauffeur of totale verbroedering van alles en iedereen betrof.
Tot voor kort was Van Woerkom nog een ballerig blijmoedige cynicus van het soort dat het traditioneel ver schopt bij de VVD, na een week trial by media ontpopte hij zich als een moderne tranenman, die in het openbaar om nationale vergiffenis vroeg. De Marokkaanse taxichauffeur die vier jaar geleden nog als de rotte appel in de Nederlandse fruitmand fungeerde, mocht nu opdraven als Nobele Wilde, die tegen moeder Van Woerkom zei dat haar zoon niet zo kwaad is als de media hem afschilderen.
Het was al niet fraai, maar nu was het echt om te huilen. In zijn belijdenis leverde Van Woerkom opnieuw een bijdrage aan de Marokkanenporno waar Nederland nu al jaren verslaafd aan is – meestal agressief, dan weer sentimenteel, maar altijd bevoogdend. Geen moment wist hij boven de onverkwikkelijke discussie uit te stijgen.
Ongeschikt.
Op televisie leverde minister Edith Schippers diezelfde avond commentaar. Ze had „een unheimisch gevoel” van de hele affaire gekregen. Unheimisch? De Kamer moest eens goed naar z’n procedures kijken, zei ze vaag. De ophef die rond van Woerkom was ontstaan, zou kandidaten voor functies in de toekomst kunnen afschrikken. Schippers: „Ik weet niet of veel mensen dan nog denken: nou jippie, ik ga ook eens solliciteren.”
Haar uitspraken werden als nieuws gebracht, maar ik snap ze niet. Had de Kamercommissie Van Woerkom gewoon meteen moeten afschieten? Nee, want Schippers stond duidelijk achter de benoeming van haar partijgenoot. Had de commissie hem dan moeten behoeden voor controverse? Hoe dan? Die suffe Kamerleden hadden hem moeten googelen, lazen we overal, maar zelf heeft Van Woerkom de affaire ook niet aangeroerd.
Duidelijk was in ieder geval dat Schippers allereerst in termen van reputatieschade denkt. Haar gaat het niet om de vraag of Van Woerkom een goede ombudsman kan zijn, maar of de banenmachine door deze nare toestand niet dreigt vast te lopen. Mensen willen natuurlijk alleen solliciteren wanneer ze zeker weten dat hun benoeming er geruisloos doorheen gejast wordt – zo zijn we dat gewend. Stel je voor dat ze hun overtuigingen naar buiten toe moeten verdedigen. Stel je voor dat ze zich zouden moeten bewijzen.
O, de nieuwe gepikeerdheid van de politieke klasse! Het volk begrijpt niet meer wat politiek is, weet niet hoe de dingen gaan, en steekt zomaar een spaak in ieder goed geolied wiel, gewoon omdat het kan. De gevestigde orde krijgt almaar te maken met ongericht populisme en stemmingmakerij – zo kan je je werk niet doen. Men voelt zich in toenemende mate onbegrepen. En geïrriteerd.
Het geldt niet alleen voor die blind politieke benoeming van Van Woerkom, die duidelijk niet op zijn maatschappelijke inzichten is geselecteerd. Dat de basis van de huidige regering – het beruchte kwartetspel van Wouter Bos – maar geen waardering krijgt van de kiezer ligt natuurlijk aan commentatoren die gemakzuchtig antipolitiek bedrijven. PvdA-minister Jet Bussemaker, vorige week in deze krant: „Compromissen sluiten is steeds lastiger in de Nederlandse politiek. Als je dat in de tijd van de verzuiling deed, had je iets goeds gedaan. […] Nu word je [...] neergezet als een eikel, iemand die z’n zin niet doordrijft.”
Gepikeerd! Ze lijkt het zelf niet te beseffen, maar Bussemaker geeft zelf de beste verklaring voor deze betreurenswaardige tendens. In de tijd van de verzuiling wist men waar men naartoe wilde – als je iets niet voor elkaar kreeg, was het even slikken, maar het veranderde je koers niet. In het interview met Bussemaker over het door haar ingevoerde leenstelsel blijft volkomen onduidelijk wat voor haar het dragende idee voor dat stelsel is – het lijkt slechts ingegeven door de noodzaak van bezuinigen en politieke haalbaarheid.
Haalbaarheid als ideologie. De grote socioloog Max Weber wees een dikke honderd jaar geleden al op die twee soorten politieke besluitvorming: de eerste noodgedwongen realistisch, de tweede puur praktisch, zonder werkelijke overtuiging of richting. De eerste vond hij lovenswaardig, de tweede verachtelijk. Terecht.
Mooie speech van charlie chaplin, een film die ik in Italie zag als 11 jarig jochie, maakte veel indruk:
http://www.youtube.com/watch?v=LBpX0pkWKDY
http://www.zie.nl/video/universiteit-van-nederland/Welke-trucs-kun-je-leren-van-de-allerbeste-sprekers-55/gm9z46zfo9i4
I’m sorry, but I don’t want to be an emperor. That’s not my business. I don’t want to rule or conquer anyone. I should like to help everyone - if possible - Jew, Gentile - black man - white. We all want to help one another. Human beings are like that. We want to live by each other’s happiness - not by each other’s misery. We don’t want to hate and despise one another. In this world there is room for everyone. And the good earth is rich and can provide for everyone. The way of life can be free and beautiful, but we have lost the way.
Greed has poisoned men’s souls, has barricaded the world with hate, has goose-stepped us into misery and bloodshed. We have developed speed, but we have shut ourselves in. Machinery that gives abundance has left us in want. Our knowledge has made us cynical. Our cleverness, hard and unkind. We think too much and feel too little. More than machinery we need humanity. More than cleverness we need kindness and gentleness. Without these qualities, life will be violent and all will be lost....
The aeroplane and the radio have brought us closer together. The very nature of these inventions cries out for the goodness in men - cries out for universal brotherhood - for the unity of us all. Even now my voice is reaching millions throughout the world - millions of despairing men, women, and little children - victims of a system that makes men torture and imprison innocent people.
To those who can hear me, I say - do not despair. The misery that is now upon us is but the passing of greed - the bitterness of men who fear the way of human progress. The hate of men will pass, and dictators die, and the power they took from the people will return to the people. And so long as men die, liberty will never perish. .....
Soldiers! don’t give yourselves to brutes - men who despise you - enslave you - who regiment your lives - tell you what to do - what to think and what to feel! Who drill you - diet you - treat you like cattle, use you as cannon fodder. Don’t give yourselves to these unnatural men - machine men with machine minds and machine hearts! You are not machines! You are not cattle! You are men! You have the love of humanity in your hearts! You don’t hate! Only the unloved hate - the unloved and the unnatural! Soldiers! Don’t fight for slavery! Fight for liberty!
In the 17th Chapter of St Luke it is written: “the Kingdom of God is within man” - not one man nor a group of men, but in all men! In you! You, the people have the power - the power to create machines. The power to create happiness! You, the people, have the power to make this life free and beautiful, to make this life a wonderful adventure.
Then - in the name of democracy - let us use that power - let us all unite. Let us fight for a new world - a decent world that will give men a chance to work - that will give youth a future and old age a security. By the promise of these things, brutes have risen to power. But they lie! They do not fulfil that promise. They never will!
Dictators free themselves but they enslave the people! Now let us fight to fulfil that promise! Let us fight to free the world - to do away with national barriers - to do away with greed, with hate and intolerance. Let us fight for a world of reason, a world where science and progress will lead to all men’s happiness. Soldiers! in the name of democracy, let us all unite!
Het heelal is onverschillig. De dood is onverschillig. Hoe onverschilliger ik ben, des te beter gaat het.
Saturday, May 31, 2014
Friday, May 30, 2014
A bit of peace
Schaf de marine af. Heeft Zwitserland ook niet. PVV logica.
Schaf werk af. Labour is a life destroying activity. Robots nemen het werk over en mensen kunnen zich aan vrije tijd wijden. Zo was en is het bedoeld. Mijn dochter zei ook, waarom niet twee dagen werken en vijf dagen vrij. Omdat mensen niet kunnen verdragen dat ze overbodig zijn, dat ze nutteloos en zinloos zijn. Alles is ijdelheid, alles is ledigheid.
Schaf oorlog, mensen, bedrijven, politiek, bestuur, werkgevers, werknemers af.
Schaf leidinggevenden, geld, competitie, belachelijke wedijver, ping pong wedstrijden af. Schaf verzuurde psychisch zieke wijven af. Schaf klootzakken af. Schaf banken, veel nutteloze en zinloze tv programma's, ellende af. Schaf juristen af, schaf artsen af. Schaf ziekte af. Zou het liefste van elk juridisch document een hoedje willen vouwen.
La superba gelezen. Goed boek, erg goed, over een bootvluchteling-neger, een marrokaan, een britse alcholist en Nederlandse schrijver. Als je die ellende leest vaak komisch beschreven dan heb je zo'n prachtig en mooi leven en van 50 tm 69 jaar steeds mooiere jaren dus hou je vast, het mooiste komt nog.
Liefde, het gaat allemaal om de liefde. Er zijn mensen die denken op te vallen door te zeggen dat ze er niet in geloven. Die snappen er niets van, want daar gaat het niet om. Het gaat erom of de liefde in jou gelooft en bereid is je te verrassen. Want liefde is als een medicijn voor mensen. Dat blijkt onder andere uit een Duits onderzoek, waaruit zou blijken dat de liefde mensen sterker maakt. Ze kunnen het leven beter aan.
Een onderzoek hierover werd deze week in het wetenschappelijke tijdschrift Journal of Personality gepubliceerd.
De onderzoekers concentreerden zich op neurotische persoonlijkheden. Wat gebeurt er met hen als ze in een romantische relatie terecht komen? Maar laten we eerst even kijken naar wat de onderzoekers onder een neurotische persoonlijkheid verstaan. Mensen met neurotische trekken zijn banger, onzekerder en ergeren zich snel. Ze hebben aanleg tot depressie en vaak een laag gevoel voor eigenwaarde, waardoor ze alles negatief interpreteren en in het algemeen niet tevreden zijn met hun lichaam en/of hun leven.
Wat gebeurde er als de liefde zich in hun leven aandiende? Dat probeerden de onderzoekers uit te vinden door 245 stelletjes 9 maanden lang te volgen en om de drie maanden te interviewen. Vastgesteld werd daarmee hoe het met hun neurotische aard gesteld was en hoe tevreden ze waren over hun relatie. Bovendien moesten ze een verzonnen situatie van buiten beoordelen. Dat leek de onderzoekers belangrijk omdat met name gebeurtenissen van buiten de beoordeling van zichzelf en de relatie beïnvloeden. Ze hebben namelijk de neiging van negatieve impulsen sneller onderste boven te raken en in neutrale situaties daar een negatieve draai aan te geven.
De liefde bleek echter mensen met een neurotische persoonlijkheid sterker te maken. Geleidelijk veranderde hun karakter meer in de richting van stabiele persoonlijkheden die meer zelfvertrouwen hadden en positiever reageerden op impulsen vanuit de buitenwereld. Het belangrijkste was eigenlijk volgens de onderzoekers dat negativiteit kan worden afgeleerd.
Maar ja, negen maanden, dat is niet zo erg lang. Wat gebeurt er als het echte leven over die mensen heen rolt met de huwelijkstwisten, relatieproblemen, moeilijkheden met eventuele kinderen? Werkt het dan nog wel? Kun je telkens opnieuw verliefd worden op de partner die geleidelijk aan onderdeel van je probleem is geworden? Of moet je opnieuw verliefd worden op een ander en op die manier opnieuw je medicijn te krijgen? En wat gebeurt er als twee neurotische mensen verliefd worden op elkaar? Gaat het ze dan allebei beter af of allebei juist slechter?
En wie weet komt het allemaal niet door de liefde zelf, maar door het nieuwe begin: in het voorjaar lijkt het leven nieuwe kansen te bieden. Dan worden vogels, eekhoorntjes en andere dieren verliefd. Mensen misschien ook. Maar wat gebeurt er als het winter wordt?
Toch teken ik in voor de liefde op wat dan ook: op je kinderen, je kleinkinderen, je partner die je toch telkens weer weet te verrassen, op de eerste zondag in mei, op je moeder of desnoods op Conchita.
Kunnen vrouwen mannen doodzeuren?
Elke dag een gezond weetje van Ivan Wolffers: vandaag over relationele stress
Groot nieuws in de Britse media: mannen van zeurende vrouwen hebben meer kans vroegtijdig te overlijden. Nu hebben ze in het Verenigd Koninkrijk iets tegen zeurende echtgenotes. Ik herinner me mijn eigen verrassing, toen ik een jaar of dertig geleden in een Engelse krant las dat een man vrijgesproken was van moord op zijn vrouw omdat ze altijd zo zeurde. Dat zal daar tegenwoordig wel niet meer mogelijk zijn, maar gezien de toon in de Daily Mail en de Daily Telegraph begrijp je dat het aan de andere zijde van het Kanaal een issue is. Het begint in de berichtgeving meestal met de vraag: Zijn vrouwen in staat om hun echtgenoot dood te zeuren? Alsof een huwelijk niet iets van twee personen is, maar ja, dat bekt niet zo lekker in de media. Al deze berichten gaan terug naar een Deens onderzoek dat in het Journal of Epidemiology and Community Health verscheen.
Dat onderzoek was gericht op het begrijpen van de invloed van werkeloosheid op de gezondheid van mannen. De gegevens kwamen uit het Deense Longitudinale-onderzoek naar werk, werkloosheid en gezondheid, dat in 2000 begon. Daarin werden 9875 mannen en vrouwen tussen 36 en 52 jaar gevolgd. Natuurlijk bleek die werkloosheid een behoorlijke impact te hebben op de gezondheid van mannen. Maar het ging niet om de werkloosheid op zich.
Emotioneel beroep op pappa
De werkloosheid maakte de mannen kwetsbaarder voor allerlei omstandigheden. En een van die omstandigheden is het thuis met hun partner en kinderen zijn. Die doen een emotioneel beroep op papa en dat schijnt hij niet aan te kunnen. Zijn cortisol gaat erdoor omhoog en dat geeft stress en verhoogde bloeddruk. Dat in combinatie met de toch al niet zo gezonde leefstijl van de heer des huizes kan ervoor zorgen dat, wat alleen nog een risico was, nu resulteert in hart- en bloedvatziekten.
Volgens de onderzoekers onder leiding van mevrouw Rikke Lund van de Universiteit van Kopenhagen wordt de kans van mannen om door dat voortdurend ruziën met hun partner te overlijden twee- tot driemaal zo groot als dat van mannen die niet in een relatie met een vrouw zitten. Het lijkt me een onderzoek waar de messen door geslepen zullen worden.
Negeren van de wensen van de vrouw
Wie zijn schuld is het allemaal? Toch niet uitsluitend van de zeurende vrouw? Het zal ook wel het resultaat zijn van het jarenlang negeren van de wensen van de vrouw des huizes, die ook wel eens aan haar trekken had willen komen. Of weet ik veel wat er in zo'n huwelijk speelt. Huwelijken zijn ingewikkeld en de simplificaties die onderzoekers ermee uithalen ongelooflijk. Trouwens de clichés die de media er dan weer op loslaten doen nog minder recht aan wat er werkelijk gaande is.
En mocht je alles wat geschreven wordt geloven, dan kan ik je maar één advies geven: scheiden. Dan leef je misschien langer, maar zit dan de hele dag in de kroeg samen met andere mannen zielig te zijn en te drinken, waardoor je ook weer op lelijke wijze aan je einde kunt komen. Het leven is niet zonder risico's en het huwelijk ook niet. Maar was er niet ook onderzoek dat liet zien dat getrouwde mannen lager leven dan ongetrouwde mannen? Hoe zit dat dan weer?
Schaf werk af. Labour is a life destroying activity. Robots nemen het werk over en mensen kunnen zich aan vrije tijd wijden. Zo was en is het bedoeld. Mijn dochter zei ook, waarom niet twee dagen werken en vijf dagen vrij. Omdat mensen niet kunnen verdragen dat ze overbodig zijn, dat ze nutteloos en zinloos zijn. Alles is ijdelheid, alles is ledigheid.
Schaf oorlog, mensen, bedrijven, politiek, bestuur, werkgevers, werknemers af.
Schaf leidinggevenden, geld, competitie, belachelijke wedijver, ping pong wedstrijden af. Schaf verzuurde psychisch zieke wijven af. Schaf klootzakken af. Schaf banken, veel nutteloze en zinloze tv programma's, ellende af. Schaf juristen af, schaf artsen af. Schaf ziekte af. Zou het liefste van elk juridisch document een hoedje willen vouwen.
La superba gelezen. Goed boek, erg goed, over een bootvluchteling-neger, een marrokaan, een britse alcholist en Nederlandse schrijver. Als je die ellende leest vaak komisch beschreven dan heb je zo'n prachtig en mooi leven en van 50 tm 69 jaar steeds mooiere jaren dus hou je vast, het mooiste komt nog.
Liefde, het gaat allemaal om de liefde. Er zijn mensen die denken op te vallen door te zeggen dat ze er niet in geloven. Die snappen er niets van, want daar gaat het niet om. Het gaat erom of de liefde in jou gelooft en bereid is je te verrassen. Want liefde is als een medicijn voor mensen. Dat blijkt onder andere uit een Duits onderzoek, waaruit zou blijken dat de liefde mensen sterker maakt. Ze kunnen het leven beter aan.
Een onderzoek hierover werd deze week in het wetenschappelijke tijdschrift Journal of Personality gepubliceerd.
De onderzoekers concentreerden zich op neurotische persoonlijkheden. Wat gebeurt er met hen als ze in een romantische relatie terecht komen? Maar laten we eerst even kijken naar wat de onderzoekers onder een neurotische persoonlijkheid verstaan. Mensen met neurotische trekken zijn banger, onzekerder en ergeren zich snel. Ze hebben aanleg tot depressie en vaak een laag gevoel voor eigenwaarde, waardoor ze alles negatief interpreteren en in het algemeen niet tevreden zijn met hun lichaam en/of hun leven.
Wat gebeurde er als de liefde zich in hun leven aandiende? Dat probeerden de onderzoekers uit te vinden door 245 stelletjes 9 maanden lang te volgen en om de drie maanden te interviewen. Vastgesteld werd daarmee hoe het met hun neurotische aard gesteld was en hoe tevreden ze waren over hun relatie. Bovendien moesten ze een verzonnen situatie van buiten beoordelen. Dat leek de onderzoekers belangrijk omdat met name gebeurtenissen van buiten de beoordeling van zichzelf en de relatie beïnvloeden. Ze hebben namelijk de neiging van negatieve impulsen sneller onderste boven te raken en in neutrale situaties daar een negatieve draai aan te geven.
De liefde bleek echter mensen met een neurotische persoonlijkheid sterker te maken. Geleidelijk veranderde hun karakter meer in de richting van stabiele persoonlijkheden die meer zelfvertrouwen hadden en positiever reageerden op impulsen vanuit de buitenwereld. Het belangrijkste was eigenlijk volgens de onderzoekers dat negativiteit kan worden afgeleerd.
Maar ja, negen maanden, dat is niet zo erg lang. Wat gebeurt er als het echte leven over die mensen heen rolt met de huwelijkstwisten, relatieproblemen, moeilijkheden met eventuele kinderen? Werkt het dan nog wel? Kun je telkens opnieuw verliefd worden op de partner die geleidelijk aan onderdeel van je probleem is geworden? Of moet je opnieuw verliefd worden op een ander en op die manier opnieuw je medicijn te krijgen? En wat gebeurt er als twee neurotische mensen verliefd worden op elkaar? Gaat het ze dan allebei beter af of allebei juist slechter?
En wie weet komt het allemaal niet door de liefde zelf, maar door het nieuwe begin: in het voorjaar lijkt het leven nieuwe kansen te bieden. Dan worden vogels, eekhoorntjes en andere dieren verliefd. Mensen misschien ook. Maar wat gebeurt er als het winter wordt?
Toch teken ik in voor de liefde op wat dan ook: op je kinderen, je kleinkinderen, je partner die je toch telkens weer weet te verrassen, op de eerste zondag in mei, op je moeder of desnoods op Conchita.
Kunnen vrouwen mannen doodzeuren?
Elke dag een gezond weetje van Ivan Wolffers: vandaag over relationele stress
Groot nieuws in de Britse media: mannen van zeurende vrouwen hebben meer kans vroegtijdig te overlijden. Nu hebben ze in het Verenigd Koninkrijk iets tegen zeurende echtgenotes. Ik herinner me mijn eigen verrassing, toen ik een jaar of dertig geleden in een Engelse krant las dat een man vrijgesproken was van moord op zijn vrouw omdat ze altijd zo zeurde. Dat zal daar tegenwoordig wel niet meer mogelijk zijn, maar gezien de toon in de Daily Mail en de Daily Telegraph begrijp je dat het aan de andere zijde van het Kanaal een issue is. Het begint in de berichtgeving meestal met de vraag: Zijn vrouwen in staat om hun echtgenoot dood te zeuren? Alsof een huwelijk niet iets van twee personen is, maar ja, dat bekt niet zo lekker in de media. Al deze berichten gaan terug naar een Deens onderzoek dat in het Journal of Epidemiology and Community Health verscheen.
Dat onderzoek was gericht op het begrijpen van de invloed van werkeloosheid op de gezondheid van mannen. De gegevens kwamen uit het Deense Longitudinale-onderzoek naar werk, werkloosheid en gezondheid, dat in 2000 begon. Daarin werden 9875 mannen en vrouwen tussen 36 en 52 jaar gevolgd. Natuurlijk bleek die werkloosheid een behoorlijke impact te hebben op de gezondheid van mannen. Maar het ging niet om de werkloosheid op zich.
Emotioneel beroep op pappa
De werkloosheid maakte de mannen kwetsbaarder voor allerlei omstandigheden. En een van die omstandigheden is het thuis met hun partner en kinderen zijn. Die doen een emotioneel beroep op papa en dat schijnt hij niet aan te kunnen. Zijn cortisol gaat erdoor omhoog en dat geeft stress en verhoogde bloeddruk. Dat in combinatie met de toch al niet zo gezonde leefstijl van de heer des huizes kan ervoor zorgen dat, wat alleen nog een risico was, nu resulteert in hart- en bloedvatziekten.
Volgens de onderzoekers onder leiding van mevrouw Rikke Lund van de Universiteit van Kopenhagen wordt de kans van mannen om door dat voortdurend ruziën met hun partner te overlijden twee- tot driemaal zo groot als dat van mannen die niet in een relatie met een vrouw zitten. Het lijkt me een onderzoek waar de messen door geslepen zullen worden.
Negeren van de wensen van de vrouw
Wie zijn schuld is het allemaal? Toch niet uitsluitend van de zeurende vrouw? Het zal ook wel het resultaat zijn van het jarenlang negeren van de wensen van de vrouw des huizes, die ook wel eens aan haar trekken had willen komen. Of weet ik veel wat er in zo'n huwelijk speelt. Huwelijken zijn ingewikkeld en de simplificaties die onderzoekers ermee uithalen ongelooflijk. Trouwens de clichés die de media er dan weer op loslaten doen nog minder recht aan wat er werkelijk gaande is.
En mocht je alles wat geschreven wordt geloven, dan kan ik je maar één advies geven: scheiden. Dan leef je misschien langer, maar zit dan de hele dag in de kroeg samen met andere mannen zielig te zijn en te drinken, waardoor je ook weer op lelijke wijze aan je einde kunt komen. Het leven is niet zonder risico's en het huwelijk ook niet. Maar was er niet ook onderzoek dat liet zien dat getrouwde mannen lager leven dan ongetrouwde mannen? Hoe zit dat dan weer?
Subscribe to:
Posts (Atom)