Laten we drinken op dat we het oneens zijn !

Wim en Barbara vormden zo’n echtpaar dat Kees van Kooten ooit eens in een treitertrend met één zin had getypeerd: Hij gààt nog wel, maar zij..




https://www.youtube.com/watch?v=InuFaefi91U


De Facebookpagina Nederland mijn Vaderland heeft 250.000 leden. Dat is enorm veel voor Nederlandse begrippen. Het lijkt op het eerste gezicht een kneuterige, onschuldige plek met nostalgie naar een vervlogen tijd waarin ‘alles nog goed was’. Trots op zaken als de Wingerdse Molen in Bleskensgraaf wordt afgewisseld met chauvinisme over ‘onze mariniers’ in den vreemde. Het zal niemand verbazen dat op een Facebookpagina als deze ook regelmatig berichten geplaatst worden over thema’s als de islam, asielzoekers, ‘criminele Marokkanen’ en Zwarte Piet. Ook zal het niemand meer verbazen dat in reacties op deze berichten de ene na de andere wens – soms letterlijk duizenden – tot deportatie, genocide en andere vormen van grof geweld volgt. ‘Terug naar hun apenland!’, is een van de meest populaire zinsneden. Interessant is dat de meeste reacties van ‘gewone mensen’ zijn: ouders, grootouders – soms met foto’s van hun kleinkinderen op hun profiel – en de bakker om de hoek. Hoewel sociale media openbaar zijn, geven ze de gebruikers toch de illusie dat ze alleen zijn. Veel mensen uiten daar hun primaire, diepste gedachten, zonder de filter van sociale controle. Ik volg daarom Nederland mijn Vaderland al jaren op de voet. De pagina gaf me zelfs inspiratie voor de titel van mijn boek. Bijzonder verheugd was ik toen ik een paar maanden geleden in discussie ging met Thomas van Elst, beheerder van Nederland mijn Vaderland. Het was een panelgesprek voor de radio. De overige panelleden waren erg boos op Thomas. Hij zou meehelpen aan ‘haat zaaien’. Na afloop zag ik hoe Thomas in een hoek werd gezet en werd gekastijd door mensen uit het panel en het publiek.
Terwijl ik vind dat Thomas niet het probleem is. Integendeel, hij biedt een platform aan mensen die er een ontzettend kleinburgerlijk en xenofoob wereldbeeld op na houden. Hij laat zien wat – volgens peilingen – tussen de veertig en vijftig procent van ons land al decennia denkt over ‘hun’. Dankzij Nederland mijn Vaderland wordt het eindelijk inzichtelijk en ligt het op tafel. Des te jammer vond ik het om afgelopen maandag een berichtje te krijgen van Thomas: „Hey Zihni, we zijn in de ban gedaan door Facebook nadat veel mensen ons hebben gerapporteerd”. Een moedeloze zucht kon ik niet onderdrukken: behalve sjoelen is onze andere Hollandse traditie de mond snoeren van mensen met wie je het oneens bent. We hebben geen echte debatcultuur. Zie bijvoorbeeld onze rare wetten tegen belediging waar landen met een Angelsaksische debatcultuur keihard om moeten lachen. Wanneer we een mening abject vinden doen we er aangifte tegen of rapporteren we het bij werkgever of sociaal medium. Zo was de tegenhanger van Nederland mijn Vaderland de populaire Facebookpagina Tattas be Like. Aanhangers van Nederland mijn Vaderland hebben op hun beurt vorig jaar Tattas be Like massaal gerapporteerd waardoor die pagina helaas niet meer bestaat. Zou het niet mooi zijn als we in een land zouden leven waarin we open in debat gaan met elkaar? Dat het normaal zou zijn dat je na een keiharde discussie samen een biertje drinkt? Dat we, naar het Franse Verlichtingsadagium, ons leven zouden geven om het recht op vrije meningsuiting te verdedigen van mensen wiens mening we totaal abject vinden? „Zihni de pagina lijkt weer terug”, smst Thomas me dinsdag. Mooi. Er is hoop. Nu Tattas be Like nog. En Thomas? Met hem ga ik binnenkort een biertje drinken, gewoon omdat ik het oneens ben met veel van zijn standpunten.

Zihni Özdil is historicus en auteur van Nederland mijn Vaderland (Uitgeverij De Bezige Bij).




Alcohol veroorzaakt waarschijnlijk minstens zeven typen kanker

Onderzoekers hebben sterk bewijs gevonden voor een causaal verband tussen alcoholconsumptie en kanker in zeven verschillende delen van het lichaam.

Het gaat om kanker in de lever, de darmen, het strottenhoofd, de slokdarm, de mondkeelholte, het rectum en de vrouwelijke borst. Dat schrijft onderzoeker Jennie Connor van de Universiteit van Otago (Nieuw-Zeeland) in het wetenschappelijke tijdschrift Addiction.
Connor bestudeerde een groot aantal recente studies naar kanker waarin gegevens over alcoholconsumptie van patiënten werden meegenomen. Ze spreekt van 'sterk bewijs' voor een causaal verband tussen drankgebruik en de zeven genoemde vormen van de ziekte.

Meer vormen

Hogere alcoholconsumptie blijkt steevast samen te gaan met hoger risico op de zeven genoemde kankervormen. Welke vorm van alcohol de patiënt in zijn leven vooral had genuttigd, lijkt hierbij niet uit te maken. Wanneer het drinken vermindert, daalt ook het risico op kanker.
Waarschijnlijk draagt alcohol aan het ontstaan van nog meer vormen van kanker bij, aldus Connor. Zo groeit het bewijs voor een link tussen drank en alvleesklier-, prostaat- en huidkanker.

­

Tis a pity she was a whore

we all are

Kijk nou eens, naar al die juichende en klappende mensen omdat de held binnen komt, nat en wel ! De elementen trotserend met gratis koude douche. Bescheiden nam ik de staande ovatie in ontvangst.

Alleskunner

Allesneukert

Allesvrezert

Alleskennert
Allesvrezer van van kooten


https://www.youtube.com/watch?v=JrrQp4QDhic



Huiselijk geweld, wat klinkt dat knus en gezellig. Vreemd contrast dat ik me zo top voel in deze tijd van Nice, Turkije en Brexit. Het is weer een goede egonarcistentrip of iets dergelijks, zoveel geluk, liever continu dit gevoel dan een miljoen in de loterij. En heel af en toe een traan, als ik aan kinderen denk, overreden door zo'n vrachtwagen. Raar, alleen maar kinderen, niet volwassenen, zelfs daar een onderschijt. Raar dat ik fruity rose van bavaria alcoholvrij bier nu zo vies vind, toch zeker 1 jaar van genoten en nu wil ik het niet meer, nooit meer. Zoete chemische troep.

                                                    menno met se nichterige hempie

Verbinden ?

De 21ste eeuw wordt de eeuw van de ehbo, lieve mensen, let op mijn woorden. Want alle bedrijven zoeken tegenwoordig ‘verbinders’. En dan niet alleen in de defensiehoek waar ze best handig kunnen zijn, maar gewoon, op kantoor. Ik kan mijn hoofd niet meer buiten de deur steken of er is wel iemand die mij mét, aan of tussen iets wil verbinden – met een dikke prop in mijn mond tot ik geen kik meer kan geven en nooit meer naar huis kan.

Zo kwam ik een bedrijf tegen dat ‘verbeterspecialisten’ zocht die ‘initiatiefrijk, verbindend, nieuwsgierig en praktisch zijn’; zag ik op het ‘werkcongres burgemeester van de toekomst’ een sheet met daarop ‘verbinding met de gemeenschap’; en zag ik een salesafdeling waar ze willen ‘verbinden in vertrouwen’. Jongens, ik zeg het maar meteen: ik vind het eng, al die verbanden. Ik zie bij verbinden altijd een hele afdeling verbonden collega’s voor me. Alsof het oorlog is en we koortsachtig met grote rollen verband, wadend in het bloed tussen de veldbedden, etterende wonden moeten verbinden. Alsof een pleister niet genoeg is. Alsof we allemaal ziek zijn. Ik snap het ook niet. Waarom zouden we allemaal verbonden moeten zijn? Iedereen die weleens gescheiden is, weet hoe heerlijk het is om een tijdje ongebonden te zijn. Bovendien vind ik, even terugkomend op die burgemeestersbijeenkomst, dat niet elke verbinding meteen tot gemeenschap hoeft te leiden. Ik denk ook altijd aan ‘verkeerd verbonden’ bij verbinden. Wie garandeert dat je goed verbonden wordt, er zitten vast een hoop prutsers tussen al die verbinders. Mensen die zeggen dat ze met je willen verbinden, zeg nieuwe burgemeesters of enge mensen op LinkedIn, daar wil ik vaak ook helemaal niet mee verbonden worden. Ga lekker jezelf verbinden en laat mij erbuiten, denk ik dan. En wie ontbindt alles weer als het klaar is met de verbinding? Je maakt mij niet wijs dat je altijd aan dezelfde mensen, bedrijven en steakholders verbonden moet blijven. Een constante verbinding lijkt mij bovendien erg duur, zeker als je geregeld de grens over gaat. En oude verbindingen die niet meer gebruikt worden, die raken op een gegeven moment in een staat van ontbinding. Dat gaat enorm stinken. Maar belangrijker: ik vind het ook enorm ouderwets, al die verbindingen. Ja, vroeger. Toen hadden we overal draden, telefoons aan snoeren, kerken en de ECI boekenclub waaraan je verplicht verbonden was. Maar tegenwoordig zijn we juist zo opgelucht, ongebonden, eindelijk vrij en draadloos. En dan moeten we ons weer gaan vastleggen? Ik dacht het niet. Ik zou dan ook zeggen: we stoppen met al dat dwangmatige verbinden en we laten de verbindingen weer organisch tot stand komen. En al die mensen die op congressen, workshops, webinars, seminars, LinkedIn en tijdens ‘persmomenten’ met je willen verbinden, die verbinden we gewoon dóór. Elke dag een lapje is een mummie in een jaar. Piramide erop. Niks meer aan doen.

Japke

Positief lijderschap

Graaien, stress, fraude en faillissementen domineren nogal eens het nieuws over managers. Maar er zijn onderzoekers die moedig weerstand bieden en zich concentreren op wat er wél goed gaat. Een van hen is Kim Cameron, hoogleraar aan de University of Michigan. Hij besteedde eerst een groot deel van zijn carrière aan onderzoek naar de effecten van ontslagrondes. Zijn conclusie: in verreweg de meeste organisaties leidt afslanken enkel en alleen tot negatieve effecten: wantrouwen, conflicten en langdurig slechtere prestaties. Maar in ruwweg een op de tien bedrijven loopt het wonderlijk genoeg wel goed af. Cameron constateerde dat dit niet vanzelf gaat, maar dat klassieke deugden als vergeving, compassie en dankbaarheid hierbij essentieel zijn. Deze bevinding zorgde ervoor dat Cameron zijn focus verlegde naar wat nu positive organizational scholarship heet: positieve psychologie voor bedrijven. Zijn speerpunt: positief leiderschap.

Positief leiderschap is volgens Cameron gericht op het verheffen van individuen en organisaties. Een positieve leider richt zich daarbij op wat er goed gaat, op wat bijzonder is en inspirerend. In de praktijk betekent dat actief op zoek gaan naar de positieve afwijkingen. Waar en wanneer worden de verwachtingen overtroffen? Wat gaat er uitzonderlijk goed? De kunst is het gedrag dat aan die prestaties ten grondslag ligt, te bevestigen en te versterken. Positief leiderschap betekent ook: bouwen aan goede relaties op het werk; je verdiepen in wat collega’s bezighoudt; je best doen medewerkers te helpen, ook als je daartoe niet verplicht bent; oprecht luisteren naar collega’s en ze serieus nemen. Door dit soort dingen dag-in-dag-uit te doen, bouw je aan een positieve cultuur in het bedrijf. Een cultuur waar mensen energie van krijgen.

Goed. Dit klinkt prachtig. En het is waar dat leidinggevenden een grote invloed hebben op het welbevinden en de productiviteit van medewerkers. Maar helaas is die invloed meestal negatief. Ik schreef er al vaker over: wereldwijd vindt een meerderheid van de werkenden dat zijn directe baas een demotiverend werkklimaat veroorzaakt. Heel verrassend is dat niet. Een bekende verklaring is dat negatieve ervaringen voor mensen veel zwaarder tellen dan positieve. Simpel gesteld: wanneer een leidinggevende feitelijk evenveel positieve als negatieve feedback geeft, dan zal de perceptie toch zijn dat hij een notoire zeikerd is. Het creëren van een motiverend klimaat is gewoon helemaal niet makkelijk. Cameron onderkent dit probleem, maar stelt: juist daarom moet je bewust en hard werken aan positief leiderschap. Waar ook nog wel een beetje aan gewerkt moet worden, is het imago van positief leiderschap. Het lastige met het woord ‘positief ’ is dat het bij veel mensen meteen negatieve associaties oproept: krampachtig optimistisme, fundamentalistisch geloof in maakbaarheid, alles kan zolang je maar positief denkt. Cameron moet daarom steeds weer uitleggen dat positieve psychologie en positief leiderschap beide onderwerp zijn van wetenschappelijke studie. Dat het geen softe zweverij is. Maar dat onderzoek naar positief leiderschap juist harde resultaten laat zien. De scores op het gebied van gezondheid, betrokkenheid, verzuim en verloop gaan er meetbaar op vooruit. Evenals de financiële performance. Je zou er bijna blij van worden.

"Er zijn mensen die zorgen voor geluk daar waar ze komen.... Anderen zorgen daarvoor wanneer ze weggaan.....",
is een memorabele uitspraak van Oscar Wilde.

De vraag aan u is: wordt uw omgeving gelukkiger door uw sturing, of eigenlijk niet.... Méér geluk zorgt voor meer werken in flow en leidt zo tot hogere- en betere output. De vraag is dan ook wat geluk dan precies inhoudt.
En natuurlijk kan er niet altijd alleen maar geluk heersen. Duidelijkheid, provocatief acteren en minder prettige boodschappen moeten soms ook.

Organisaties werken steeds vaker effectief, lenig en behendig.  Bijvoorbeeld met teams die zelfstandig hun werk doen zónder leidinggevende. Dat is het, het gegeven dat wij allen overbodig zijn en daarmee worstelen je hele leven, vooral dames hebben daar last van, heb ik het foutieve idee. Ik worstel daar namelijk helemaal niet mee, noem het cynisch, noem het hard, het kerkhof ligt vol onmisbaren. Mooi als jij denkt dat alles zin heeft en dat er een doel is, als je daar gelukkig van wordt. Maar val mij niet lastig met je neurotische gedrag als gevolg daarvan.

Ik was niet bij machte het tij te keren. Mijden man !

ik noem altijd iedereen aardig, lief leuk en echt omdat je bent wat je zelf zegt

A loving heart is the truest wisdom
Met het onderstaande laat ik mezelf lelijk zien en ook daardoor ben ik de dame kwijt geraakt waarmee ik het liefste oud was geworden, in ieder geval van januari 2015 tm oktober 2015. Nu niet meer. Zij omschreef tim, haar x, als grof, bot, kwetsend, laf, zwak en huichelachtig; zij heeft hetzelfde gedrag vertoond plus een zwijgzame negatieve iezegrim door mijn toedoen, prijs jezelf gelukkig, wees vrolijk, wees blij. Wat een ongelooflijke stomkop en prutser ben ik, dat ik het niet zag.

Kijk, ik zal het je nogmaals uitleggen, mijn geduld is groot. Je kunt een varken niet verwijten dat het een varken is. Dat is nou eenmaal zo. Zo is het. Ik kan iemand die in een rolstoel zegt dat ze niet meer geduwd wil worden niet verwijten dat ze niet meer geduwd wil worden. Niet naar Brussel, Bergen, Wageningen, Londen, Schiermonnikoog, duin en Kruidberg, Brugge, wherever, whenever. Ook niet als ze zegt dat ze dat allemaal zo geweldig vond. Voor mij is een vreugdedansje vanwege het niet meer hoeven duwen dan meer op zijn plaats en me verbazen over mijn oneindige stupiditeit, narcistisch egoistisch varken dat ik daar ben.

En navelstarende kan ik het me, gelet op onze leeftijd, ook voorstellen dat ze niet door iemand met een looprek of rollator geduwd wil worden. Dat continue gebonk en geram tegen die rolstoel. Onverdraaglijk. Ook kan ik haar niet verwijten dat ze alles wat ze haar ex verwijt zelf doet: grof en bot een eenzijdige relatie beëindigen en daarboven is bij mij kennelijk narcisme geconstateerd door een deskundige. Plus een ster in het zichzelf in de slachtofferrol manoeuvreren. Haar zus zou zich uit de hoogte gedragen, net zoals ik. Minderwaardigheidscomplex, laag zelfbeeld, de pot verwijt de ketel en Calimero. "Zij zijn groot en ik is klein", alles maar dan ook alles opdat ik slachtoffer ben. Lijdzaam, passief, angstig, bang, zwak, inhalig, dramatisch, wantrouwig, pathetisch, doemdenkerig, jankerig, huilerig, negatief fatalistisch, zielig doen, laf, lijdelijk ben ik. Dat dat in mijn beleving waardeloos is en dat ik mezelf kwalificeer als non valeur en minable is natuurlijk geheel mijn probleem en mijn gevoel. Het is dat ik er af en toe om moet lachen maar ik verdien eigenlijk een authentieke draai om de oren en pets voor de mooie billen, eerst even omhoog tillen. Never look back. Forget about it. Gepasseerd station. Het oninteressante verleden. Ook herinneringen dat ze in het begin af en toe huilde van vreugde of verdriet vanwege d'r relatie, het is allemaal onbelangrijk geworden. Mijn optreden heeft ervoor gezorgd dat het allemaal niets was, dat het niets voorstelde. En dan ook nog zo'n zinnetje "net zoals in vorige relaties kreeg ik vluchtgedrag". Klinkt goed en vriendelijk, je bent 1 van die vorige relaties, het is helemaal niet uniek en anders. En dan nog verbaasd en verontwaardigd dat ik me zomaar helemaal van haar af zou keren. Gauw wegrollen met ontevreden verongelijkte blik in die rolstoel. Wegwezen. Mijden man.

En nu ben ik steeds meer blij, tevreden, gelukkig en opgelucht. Geloof dat Baghwan zei dat de periode na een scheiding het gelukkigste is. Dit keer klopt het, in 2010 ook, in 2013 niet, toen ruim 9 maanden somber. Ook herinner ik me nog van haar  "We konden het tij niet keren", "Ik mis verbinding" en andere zinnen. Laten we gezamenlijk, onder mijn voortreffelijke  leiding, eens analyseren waar foutieve dwanggedachten vandaan komen. Geconstateerd is dat geleerden, wetenschappers en andere mensen, zoals ik, voor 99,5% van de tijd irrationeel, bijgelovig en bevooroordeeld denken. De lafheid en zwakheid van een permanent slachtoffer als ik zijn afschuwelijk om mee te maken.

Is het niet zwak en laf om iemand na te trappen waarmee je 1,5 jaar een "relatie" had ? Ja. Zodra het een echte relatie werd of zou worden, maakte ze er een einde aan. Stik maar in jezelf. Voelde me altijd goed met haar, zo stil, rustig en prettig. Sereen was ze. Bij andere vrouwen na het vrijen, wegwezen, slip out of the back, jack. Vluchten. Heb ruim 1 jaar (9 maanden, februari-oktober) het idee gehad dat ik mijn mooiste relatie meemaakte en dat bij 50plus. Niet verkeerd. Meer daarvan en ook dat ik maar zo gelukkig en sterk blijf als ik nu ben. En verdorie, wat was het leuk om te whatsappen met haar, haar met zwartleren jurk te zien, te sporten, te vrijen, ze hielp me top met het werk. Benoem wat ik zie gebeuren en wat het met me doet. Laat het bij wat feitelijk volgens mij gebeurd is, richt je ongenoegen niet op de persoon. Niet de persoon, de feiten en de omstandigheden benoemen en wat het met me doet. NIET gelijk krijgen, NIET verongelijktheid, NIET verontschuldigingen of excuses verwachten, dat loslaten, afstand houden, niet in je gelijk gaan zitten en blijven zitten, niet een focus op de personen maar op het werk. Dus feedback geven hoe je zaken meemaakt en ervaart, wat het met me doet en niet in verwijten en beschuldigingen blijven steken. Herhaal het maar even voor mezelf. Zij zag wekelijks van die rampgevallen die 2 tot 6 jaar of oneindig maar in de poep blijven neuzen, vreselijk, nooit doen, had myself a walking, talking, living, sleeping doll en wat meer, intrigerende persoonlijkheid toch wel en ook iets liefs en zachtmoedigs en en en vreemd allemaal, wat zit ik toch raar in elkaar op 2 juni 2016 en 76,1 kilo ! Ik ben blijven steken in egoisme, ijdelheid of stupiditeit.
En toch...werkt een negatieve onzekere narcistische gedachtegang destructief voor elke relatie. Ik ben redelijk vrij, we zijn allemaal gevangenen van onszelf, zij is een gevangene van vreemde verwachtingen hoe een relatie moet zijn, wantrouwen, schuldgevoelens en andere dwanggedachten. Ze stikt in tegenstrijdige verwachtingen en verlangens en doet daar vervolgens slachtofferig over en belast mij ermee. "Jammer dat een echt gesprek niet mogelijk was", ja, makkelijk als je enige boodschap is dat je de relatie definitief wil beëindigen. En vervolgens "discussie gesloten" en "we kunnen niet (meer) met elkaar praten" en "nu niet meer mailen"; woorden van een verbitterde verzuurde iezegrim. Bij even tegenwind, stoppen, einde, schluss en het uit kraaien "jij hebt alles kapot in mij gemaakt". Jaja. Kijk naar jezelf.
En als je naar de reden vraagt waarom ze van te voren bedacht heeft "wil je dat nog wel weten ?" om op die manier te huichelen dat ze met een ouwe wil afspreken. Ik vergeef mezelf met veel moeite.



Waar geloof je in?“Als ik ergens in geloof dan is het in zelfrelativering. Er wordt wel gezegd dat engelen kunnen vliegen omdat ze zichzelf zo licht nemen. Daar streef ik dus naar. Ik neem mezelf daarom niet buitensporig serieus. Dat komt in mijn werk ook duidelijk naar voren. Wanneer je jezelf te zwaar neemt in dit toch al zware leven dan wordt het leven alleen maar zwaarder. Dan kom je haast niet meer vooruit. Ik ben daarom  zo min mogelijk met mezelf bezig. Met termen als zelfontplooiing of zelfontwikkeling heb ik dan ook helemaal niets. Volgens mij ontbreekt het mij aan een zelf. Ik verplaats me liever in anderen. Misschien ben ik daarom wel gaan schrijven. Dan val ik helemaal weg. Hoewel ik vaak in de ik-persoon schrijf gaat het toch meestal over anderen. Maar als er iets verdrietigs of vreugdevols in mijn leven plaatsvindt dan ervaar ik dat ik natuurlijk best wel een zelf heb. Om emoties kan mijn zelf nu eenmaal niet heen. Ik doorzie dingen, kan zaken relativeren. Ik hou niet van labels, maar waarom hoor je nooit iemand over de positief–depressieven. Al die mensen die alles maar leuk vinden, dat is pas ongezond. Ik zie het zo: Jij moet niet alleen door het leven heen, het leven moet ook door jou heen. Ik heb mij er bij neergelegd. Het sombere hoort bij mijn leven. Het is een kwestie van geduldig lijden. Je moet het toch uitzitten. Dat anderen vreemd tegen zo’n houding aankijken, interesseert mij niet. Ik ben liever geestelijk onafhankelijk.”


Tuurlijk kun je treuren
Maar de vraag is waarom
Beter kijken naar wat leuk is
In plaats van wat stom


Op je kop gaan staan
Of rennen in het rond
Het heeft geen zin
Alles komt zoals het kont


Ik noem altijd iedereen
Lief, schattig, leuk en echt
Want vroeger is me geleerd
Dat je bent wat je zelf zegt





Een rijke industrieel uit de 18e eeuw die na een erfenis veel goed voor de mensen deed en leefde naar het motto "zoek wat de mensen verbindt en neem weg wat verdeelt". (uit: "Tot u spreekt Jan Mulder", een leuk boek).

Partij Voor Vrouwen...pvv

Allemaal mannen

We zagen deze week heel wat moorden en rellen en het waren steeds weer uitsluitend mánnen die erbij betrokken waren. In Orlando, in Magnanville, in Marseille. Of het nou terreurmoorden waren door islamitische desperado’s of knokpartijen door Russische en Engelse voetbalhooligans – ze werden veroorzaakt door mannen. Allemaal mannen. Hoe komt dat toch, jongens? Waarom zijn jullie zo opgefokt? Aan de voetbalhooligans zou ik willen vragen: hebben jullie vroeger te veel op je donder gehad van pa? Of was pa meestal afwezig en was hij dronken als hij thuiskwam? Ben je daarom nu ook zelf vaak dronken als je naar wedstrijden gaat? En sla je daarom anderen in elkaar die toevallig van een andere club zijn? En de volgende dag, als alles achter de rug is, ben je dan tevreden over jezelf ? En aan de jihadisten: doe je het voor Allah? Meen je dat echt? Weet je wel zeker of hij ooit bestaan heeft? Uit naam van God wordt er zoveel onzin beweerd, ook in andere religies – zoek het maar eens op. Waarom zou jouw onzin superieur zijn aan die andere onzin? En waarom vertrouw je een god die van jou verlangt dat je mensen op zo’n gruwelijke manier vermoordt? Of wil je alleen maar wraak nemen omdat je leven tot dusver zo weinig voorstelt? Aan beide groepen wil ik vragen: gaat het jullie misschien vooral om de meisjes – willen jullie die imponeren, de meisjes die jullie niet konden krijgen? Het is maar goed dat ik ze dergelijke vragen nooit persoonlijk heb kunnen stellen, want het zou tot niets geleid hebben, hoogstens tot een al dan niet fatale afstraffing. 

Allemaal mannen – een verdwaalde vrouw daargelaten. Ja, hoe komt dat? De wetenschap heeft er geen eensluidende verklaring voor. Er zijn allerlei benaderingen van agressie: de biologische benadering, de behavioristische benadering, de cognitieve benadering, de psychodynamische benadering (Freud), de humanistische benadering. Allemaal benaderingen die vooral benaderingen blijven in die zin dat je er niet veel verder mee komt. Het ligt aan de hormonen, zegt de ene expert, vooral jonge mannen bezitten meer agressie bevorderende hormonen zoals testosteron en adrenaline dan vrouwen. Welnee, zegt de andere expert, uit ander onderzoek blijkt dat testosteron niet aanzet tot agressie, maar tot het najagen van dominantie en status, iets wat oestrogeen ook met vrouwen doet. Daar komen we dus voorlopig niet uit, ik vermoed eerder dat er nooit afdoende antwoorden zullen worden gevonden op de fundamentele vragen over de menselijke aard. In ieder geval moeten we het voorlopig doen met de feiten die we dagelijks om ons heen kunnen waarnemen: allemaal rennende en schietende mannen. Ik ben in mijn desondanks steeds langer wordende leven driemaal fysiek bedreigd. Eerst door Sjoerd die op de stoep voor de (katholieke) kerk pontificaal op mijn 9-jarige borst plaatsnam en zei: „Ik sla je dood.” Toen door een Haagse maffioso die vanuit zijn auto tegen mij snauwde: „Loop gauw door, anders…” En ten slotte door een Marokkaanse jongen die in de Rotterdamse metro aanstalten maakte mij aan te vliegen, maar daarvan nog net weerhouden werd door de sluitende deuren. Allemaal mannen. En de vrouwen? Daarover een andere keer.

Fris Abrahams

Allemaal vrouwen

Nu er voetbal, atletiek, hockey, medicijnen, fietsen, ski's en er zoveel meer is voor vrouwen, op maat gemaakt, moeten we nu overgaan tot het instellen van een greet wilders'parlement voor vrouwen, pvv, een overheid voor vrouwen, een partij voor vrouwen, dat zouden wij appreciëren.

We zullen het zeer appreciëren als er geen daden maar woorden zijn, we houden ons voornamelijk bezig met elkaar het licht in de ogen niet gunnen, achterbaks geroddel, klagen en zeuren zonder ooit aan een oplossing te denken, egoïstisch narcistisch met zichzelf bezig zijn. Net zoals Lindsey Vonn al zei, 30 vrouwen competitief samen om eerste te zijn bij het skien, nee, dat is geen gezellige omgeving. Ook zei ze nog op twitter dat niemand haar meer een whimp mocht noemen, nu ze met rotte knie toch naar beneden skiede. Juist zo iemand vind ik een whimp, die leeft voor de goedkeuring en waardering van anderen. Referenties bij sollicitaties worden nooit door vrouwen gegeven, daar zijn ze te bescheten, kleinzielig en vervelend voor, dat gunnen ze de ander niet. Een man gunt zijn vrienden, collega's en kennissen het beste en zal meteen de loftrompet afsteken en dat appreciëren wij wel hoor, maar een vrouw doet zoiets nooit. Net zoals greet continu gekwetst slachtoffer spelen, dat doen we. 

Dem ist es schlecht in seiner Hau(p)t,
Der in seinen eignen Busen schaut.

Er zijn natuurlijk tal van valse nichtjes op de tv en in de politiek, ja, als het slechte in mannen naar voren komt, dan is het vaak vrouwelijke ijdeltuiterij, gebabbelarij en geroddel. Allemaal willen ze beroemd zijn omdat ze dan eindelijk denken geapprecieerd te worden. Nou, mooi niet. Stelletje narcistische autistische zieligerds. Dus daarom, volstrekt gescheiden parlement, regering en alles. Waarom wel bij sport en in de medicijnen en verder niet, we zijn gewoon volstrekt andere wezens en dat moet geapprecieerd worden. 

Geen aandacht, een verwelkende fluf. Get a life. Ga toch iets doen met je leven in plaats van te mutsen, zeuren en navelstaren, zorgelijk bang zitten wezen, en maar bezig zijn met ouwehoeren, uiterlijk vertoon, management geleuter, prietpraat en wat rest is de leegte van het niks. De (staats)ruif leeg vreten als ambitieuze varkens. Helemaal niets (nieuws) kunnen, helemaal niks kennen, lees er tsjitske reidinga en halina reijn maar op na.
Zo las ik onlangs in een boekje van Kees van Kooten dat hij beter in het ziekenhuis wil zijn dan Joop Braakhekke, een betere humoristische smaak heeft dan een andere sterveling, sterft aan een hartaanval en dan de schijn op wil houden dat het goed gaat en in de lampen boven het ziekenhuissterfbed tijdens een open hart operatie zijn beminden ziet en weg zinkt denkende: "een leuke, aardige vader en opa, maar ook een neuroot met telefoonangst, die regelmatig in het wilde weg 'ik ben er niet hoor!' riep wanneer de eierwekker afliep."  En ook nog een leuke cartoon is die van kamagurka waarin het kopje van de cartoon luidt: "De Uitvinder van de Donderdag". Wij zien een man die voor het raam staat, naar buiten kijkt en zegt:'Ik weet het nog goed. Het was op een woensdag.'

Maar voor ik nu teveel als een kip zonder kop overkom, "Often, if you feel trapped in a situation, through the structure of a song a development appears. A simple key change can provide that different way of looking at a problem. That's my therapy. In reality, nothing ever stays the same and I think we should remember that in our deepest depressions." en ook nog dit: "I hate prejudice in music. I think it's so negative - a function of fear more than anything else. I'm not a purist or archivist or musicologist. I like music as a continuum."

O gutteguttegut, eenzaam en alleen oud en lelijk worden, niemand die meer naar me kijkt, nooit meer bewonderd of bemind, een verwelkte bloem, oud, rimpelig, bar code bovenlip, geen man meer die naar me kijkt, geen aandacht. 

Maar waar was ik gebleven, hysterisch, drammerig, zeurderig, onredelijk, niet weten wat we willen, continu gekwetst slachtoffer, drama queen, daar staan we voor. Dus steun de greet wilders' Partij Voor de Vrouwen in de oneindige zucht naar aandacht via elk mogelijk middel. Apprecieer ons. Want wij appreciëren dat.


Manna Verschrijver

Het nieuwe peusneuteren

Wat betekent het eigenlijk dat je tolerant bent ? Dat je andere mensen tolereert ? Mensen met een andere huidskleur, met een afwijkend geloof, mensen met oorringetjes en tatoeages, met hoofddoek, met andere seksuele geaardheid, met varkenskop.
Maar er valt helemaal niets te tolereren. Door het woord "tolerantie" te gebruiken stel je jezelf op een hoger plan dan de personen die je tolereert. Tolerantie is alleen mogelijk vanuit een diepgeworteld superioriteitsgevoel. Daar heeft het "Nederlanders", veralgemenisering, eeuwenlang niet aan ontbroken. We voelden ons beter dan de rest van de wereld.

Herman Koch

STUURLOZE JAREN, 1978, levi weemoedt, Isaäck (Ies) Jacobus van Wijk (22 oktober 1948) 

Wie zoals ik nog nooit in een Eend had gezeten keek zijn ogen uit naar alles wat er niet in of aan zat, terwijl het ding toch deed wat het moest doen. Rijden. Met zijn vieren naar het Zuiden van Frankrijk, de hele lange weg kwamen er gezinnetjes voorbij die met minachting naar onze Eend keken. Vooral Nico kon zich daarover opwinden en hij was de uitvinder hoe we die ongewenste gluurpartijen hen betaald konden zetten.

Naast hem zittend kon ik onderhands de besturing overnemen en met mijn linkervoet het gaspedaal ingedrukt houden. Dat gaf Nico de handen en voeten vrij voor andere dingen en de provocatie kon beginnen. Al snel kwam de eerste Franse familie met 2 kinderen in Simca langszij, misprijzend kijkend. Daar was onze kans. Nico keek nadrukkelijk naar links en sloeg toen in verbazing zijn lange armen omhoog. De wagen naast ons week geschrokken uit en begon vloekend te toeteren. Daarvan werd Nico zo bang dat hij omgekeerd over zijn stoel ging hangen en geanimeerd praatte met Wim en Kees op de achterbank. Ik bemoeide me intussen nergens mee en keek ongeïnteresseerd naar voren of naar het landschap rechts. Nico ging nu tussen zijn twee vrienden zitten en in de auto naast ons staarden vier paar ogen in ontzetting naar het lege voorstoeltje en dat grote onbestuurde stuur van de 2CV. Nu reden ze snel door, waarschijnlijk om bij een tankstation de politie te bellen.

Een paar honderd kilometer verderop, toen voor ons het leuke eraf was, kwamen we na enig oefenen tot een nog verfijndere variant, voor tachtig procent de verdienste van de Eend. Een 2cv had onder de voorruit een luchtrooster en door de spleet konden we nóg soberder rijden door zelfs de voorruit niet te gebruiken ! Dat leverde nieuwe perspectieven op voor onze strijd met de bourgeoisie. Kwam er nu in de verte een auto op ons af die aanstalten maakte om ons in te halen dan deden we het volgende. Nico dook plat en zijwaarts onder het stuur weg en ik liet me onderuit zakken tot mijn ogen ter hoogte van het luchtrooster waren. Nico drukte al liggend het gaspedaal in en ik pakte met mijn linkerhand het stuur.

Het effect mocht er wezen als je van buiten keek ! Achterin, keurig rechtop en aandachtig lezend zaten twee passagiers, een beetje hoger omdat de Eend naar achteren toe opliep. Ze zaten er als in een koetsje, alleen de bok was volkomen onbemand ! Het had iets van een spookrit bij klaarlichte dag en de kalmte waarmee de twee maar door bleven lezen accentueerde nog eens de schokkende leegte van de twee voorstoelen ! Omdat ik zelf ook een keer achterin zat zag ik uit een ooghoek wat verbijstering vermengd met angst allemaal niet met een menselijk gezicht kan doen en daar moest ik vijfentwintig jaar later even hardop om lachen in mijn trein.



Waar geloof je in?“Als ik ergens in geloof dan is het in zelfrelativering. Er wordt wel gezegd dat engelen kunnen vliegen omdat ze zichzelf zo licht nemen. Daar streef ik dus naar. Ik neem mezelf daarom niet buitensporig serieus. Dat komt in mijn werk ook duidelijk naar voren. Wanneer je jezelf te zwaar neemt in dit toch al zware leven dan wordt het leven alleen maar zwaarder. Dan kom je haast niet meer vooruit. Ik ben daarom  zo min mogelijk met mezelf bezig. Met termen als zelfontplooiing of zelfontwikkeling heb ik dan ook helemaal niets. Volgens mij ontbreekt het mij aan een zelf. Ik verplaats me liever in anderen. Misschien ben ik daarom wel gaan schrijven. Dan val ik helemaal weg. Hoewel ik vaak in de ik-persoon schrijf gaat het toch meestal over anderen. Maar als er iets verdrietigs of vreugdevols in mijn leven plaatsvindt dan ervaar ik dat ik natuurlijk best wel een zelf heb. Om emoties kan mijn zelf nu eenmaal niet heen.”

Waar vind je liefde?
“Mijn vrouw en grote liefde is helaas enige jaren geleden overleden en mijn twee zoons zijn allebei het huis uit. Gelukkig heb ik hier nog mijn trouwe metgezel, hond Edzo en uiteraard altijd mijn schrijven. Ook werk ik de laatste zeven jaar met hart en ziel in de wereld van de gevangenis en de gevangenen. Daar zochten ze destijds een leraar en aangezien ik door de ziekte van mijn vrouw wat meer thuis wilde zijn heb ik toen op dat baantje gesolliciteerd en het vervolgens gekregen. Ik heb een specifieke band met die wereld en haar bewoners - eigenlijk een soort liefdesbetrekking - en praat daar met weinig tot geen mensen over. Zoals zoveel echte zaken van het hart is dat namelijk een geheime liefde. Ik heb er ook veel steun ervaren in de tijd dat mij vrouw overleed. Want wanneer je in de rouw bent kan je maar beter niet in een feestartikelenzaak gaan werken. De bajes was – met al zijn aspecten – toch een hele stabiele en niet altijd vrolijke omgeving. Dat rijmde wel met mijn situatie. Vergeleken bij het leed van velen daar viel er met mijn leed nog wel te leven. Er zit daar veel dat me raakt en roert. Deze mensen hebben zoveel mee gemaakt, die kan je niet meer voor de gek te houden. Ze weten feilloos of iemand echt is of niet. In de onderwereld was dat immers een eigenschap waarop ze moesten overleven. Zonder alles en iedereen over één kam te willen scheren, heb ik er geleerd dat onze zogenaamde maatschappelijke normen niet kloppen. Dat de onderwereld nauwelijks te onderscheiden valt van de ‘normale’ wereld en dat er veel mensen ten onrechte gevangen zitten. Hun lot hing vaak samen van puur ongelukkige omstandigheden. Dan noemen we zo iemand ineens een moordenaar en zonderen we hem af. Hij wordt ineens een nummer in een archief. Deze mensen probeer ik een beetje bij te staan in hun eenzame weg. Ze begrijpen dat ik ook enigszins buiten de maatschappij sta om wat ik vind en niet vind. Omdat ik ze niet veroordeel en trouw aan ze ben, voelen ze zich veilig bij me. En ik heb ze lief. Als mijn jongens.”

Waar hoop je op?
 “Ik heb het niet zo met de hoop,  anders had ik wel Lévi Hoopvol geheten. Nee, zonder gekheid, met moed heb ik meer. Daar komt alles uit voort. Ik hoop daarom dan maar dat ik de moed vind om nog veel te schrijven en vooral de rust. Iemand noemde mij laatst Lévi Onrust. Ja, ik ben zeker onrustig maar ik wil vooral met rust gelaten worden. Om te kunnen doen wat ik moet doen. Niet voortdurend door allerlei instanties worden lastig gevallen. Anoniem zijn. Ondanks dat mijn boeken misschien blijven bestaan, is het mijn hoop om - zolang ik er zelf nog ben - een vergeetbaar bestaan te leiden.”

Weemoedt: ‘Ik ben dol op de ouwe komiek Spike Milligan – Prins Charles en ik, wij zijn enorme fans. Om zijn zwarte humor. Milligan was de bekendste manisch-depressieve Brit. Op zijn grafsteen staat I Told You I Was ill. Haha. Dat vind ik wel hogere ironie.’

En hogere ironie helpt? ‘Hèm niet meer’, antwoordt Weemoedt dan. ‘Maar, ja, ik denk wel dat ironie helpt. Zolang je de ruimte nog hebt om afstand te nemen, om naar jezelf en naar je situatie te kijken, ben je spekkoper. Dat is ook mijn geluk geweest – geluk tussen aanhalingstekens dan. Dat ik niet werd meegespoeld.

In De ziekte van Lodesteijn zijn afscheid van het onderwijs. En in een crisisperiode, twintig jaar geleden, toen zijn vrouw hem had verlaten, hun zoontje op de arm, en er geen geld meer in huis was voor een halfje bruin, letterlijk, schreef hij de novelle Acte van verlating. Niet over de situatie zelf, hoewel die wel wordt aangeraakt, maar over zijn moeder, die op zijn 16de, zonder een woord te zeggen haar koffers pakte en vertrok. ‘Ja, lang zoeken naar de parallel hoeft de lezer niet’, zegt hij. En met een glimlach: ‘Vrouwen gaan altijd bij míj weg.’
Hij gaat voor door een gang waar een portretfoto van Bob den Uyl aan de muur hangt, snelt de trap op, langs een kamer vol onduidelijke troep, weer een trap, naar een ruimte vol gevulde boekenkasten.

Ik doorzie dingen, kan zaken relativeren. Ik hou niet van labels, maar waarom hoor je nooit iemand over de positief–depressieven. Al die mensen die alles maar leuk vinden, dat is pas ongezond.” ”Ik zie het zo: Jij moet niet alleen door het leven heen, het leven moet ook door jou heen. Ik heb mij er bij neergelegd. Het depressieve hoort bij mijn leven. Het is een kwestie van geduldig lijden. Je moet het toch uitzitten. Dat anderen vreemd tegen zo’n houding aankijken, interesseert mij niets. Ik heb schijt aan wat andere mensen denken. Ik ben liever geestelijk onafhankelijk.”

@@@@