Moeilijke mensen

Moeilijke mensen zoeken slachtoffers om zich te manifesteren en profileren. Moeilijke mensen komen in alle soorten en maten voor en hebben 1 aspect gemeen: zij zoeken slachtoffers om zich te kunnen profileren. Hoe voorkomt u dat zij hun pijlen op u richten? Reserveren voor dit seminar betekent ontspannen en doelgericht samenwerken met wie dan ook. Assertiviteit wordt uw tweede natuur. Voor ieder soort moeilijk gedrag is een kant en klare aanpak beschikbaar, die altijd werkt. Tijdens dit seminar behandelen we ze stuk voor stuk. Daarmee neemt u zelfs de meest notoire dwarsligger de wind uit de zeilen, zonder een gevecht aan te hoeven gaan. Herkent u ze?

• De sluipmoordenaar: lijkt aardig maar slaat achter uw rug om toe.
• De kleine dictator: autoritair, intimiderend, vernedert en kleineert.
• De alweter: claimt alles beter te weten en negeert uw inbreng.
• De zwijger: houdt kennis voor zich en geeft geen mening. Niet te peilen.
• De muggezifter: mopperaar die alleen let op details.
• De uitsteller: zegt ja en doet nee. Houdt u graag aan het lijntje.
• De zwartkijker: Gaat uit van het negatieve en trekt u er in mee.
  Tijdens deze training leert u harmonieus samen te werken met de meest gecompliceerde personen, zonder dat uw zenuwstelsel overuren moet draaien. In één dag krijgt u alle vaardigheden in handen om effectief om te gaan met de pychologische aanvallen en valstrikken op de hedendaagse werkvloer. U leert moeilijke situaties "te lezen" en uw eigen reacties daarop af te stemmen, zodanig dat u geen doelwit meer bent.

Hierbij samenwerken met moeilijke mensen samengevat. Vond het de interessantste cursus ooit in die ruim 25 jaar dat ik werk.

1. Doe iets wat iemand niet verwacht, liefst met humor (ontspanning) bij (herhaald) lastig gedrag
2. Als gezicht bij een vraag of gesprek open en vriendelijk blijft, dan krijg je bij een vraag aan een zaal 40 reacties, bij een gesloten en nors gezicht maar 10 reacties bij dezelfde vraag, hetzelfde geldt in de horeca (fooien)
3. Moeilijke momenten op een dag, bij rechters is geconstateerd dat er meer vrijspraak is van 9-10 uur en van 1-2 uur in het strafrecht, zonder honger, aantal vrijspraken daalt naar nul rond 12 uur en rond 3 en 6 uur.
4. Reactie op lastig gedrag, 45% respect, ik waardeer je zorgvuldigheid en precisie, 10% correctie, daarin verstik je mij en kom ik niet meer aan werken toe en eindigen met 45% respect, als je die perfectie wat loslaat, dan gezamenlijk het beste resultaat
5. Positief worden, in een bedrijf elke ochtend 5 positieve woorden over zichzelf en 5 over collega/werk en daarover met elkaar praten, 15 % meer productie en winst in dat bedrijf
6. Irritant gedrag=interessant gedrag, hoe ga je ermee om, zie het als spel, waar kan ik respect opbrengen voor die persoon en zijn/haar handelswijze
7. Coachend communiceren, aardig blijven, blijven praten en blijven proberen, soms een lichte provocatie of correctie, zie 4 !
8. Vuursteen van Heineken: het moet wel leuk blijven, humor werkt beter dan eindeloos praten, bijvoorbeeld zeer overdrijven met klachten of precisie is een vorm van humor, conflicten uitspreken gelooft Vuursteen niet in, te tijdrovend, humor, ontspanning
9. Bij irritatie, kwaad, bloed naar handen of vluchten, bloed naar voeten, moet eigenlijk ontspannen in de hersens blijven, buiten even met iemand lopen. De lucht onderling klaren. Altijd 1 op 1, nooit in een groep, moeilijke gesprekken of lastig gedrag bespreken
10. Bladzijde 42, 43 en 44 van de sheets met wat voor gedrag heb je te maken en wat kun je het beste daar tegenover stellen
11. De reden van lastig gedrag/moeilijke mensen is meestal angst a) om geen ontzag respect te krijgen b) controle verliezen c)niet aardig gevonden worden d)fouten te maken
12. Als je wilt dat de ander verandert, zul je zelf moeten veranderen: humor, complimenten, meer het (los)laten voor wat het is, de conclusie bij elk type (dominant,doener, denker, meegaand) is dat we ah einde respect voor elkaar uitspreken en hebben
13. Als je vertrouwen geeft of schenkt= oxytocine=goed gevoel, extraverter, zelfverzekerder, socialer, meer openstaan voor nieuwe ervaringen
14. Luisteren om te begrijpen is het beste, ga op zoek naar positieve eigenschappen van de moeilijke mens/lastig gedrag, zie je eigen vooroordelen, niet iedereen overtuigen, ken de ander kwaliteit/respect toe

Stink

Van sting: "I think you can be robbed of everything in this life - your home, your money, your self-respect - yet if you only have love, if you have a relationship, then it doesn't matter because that is really the one thing that sustains you through your whole life, and ought to."

Iets van dat je huis van je gestolen kan worden, je geld, je zelf-respect, maar als je liefde of een relatie hebt, dan maakt het niet uit want dat houdt je overeind in het leven.

Nou, dat klopt toch niet, als je jezelf maar hebt en zelf respect, dan kun je ook een relatie en liefde aan, dat is mijn idee hierbij.

http://www.vevo.com/watch/myl%C3%A8ne-farmer/Stolen-Car/FR14A1500010

Fokke & Sukke mengen zich in de vluchtelingendiscussie

Querulant

Querulantenwaan of paranoia querulans is een vorm van paranoïde waanstoornis waarbij men ervan overtuigd is dat een groot onrecht is geschied dat ongedaan gemaakt dient te worden. Reëel gezien is er echter geen sprake van dit onrecht (ICD-code F22.8). Wanneer er geen waan is geconstateerd, maar het leven van de persoon pathologisch wordt beheerst door het bestrijden van een ervaren onrecht, kan er sprake zijn van paranoïde persoonlijkheidsstoornis. In dit geval spreekt men ook wel van querulante persoonlijkheidsstoornis (ICD-code F60.0).

Gedrag

Een querulant wordt in meer gewone termen vaak een 'ruziezoeker' genoemd. De lijder aan de waan voelt zich onheus bejegend, bijvoorbeeld door een bedrijf of overheidsorgaan en zal via hogere instanties zijn of haar gelijk proberen te halen. Hij of zij is er vast van overtuigd dat dit door lang genoeg volhouden wel zal lukken, ook al merkt de omgeving dat de pogingen geen of averechts effect hebben.


Behalve de gewone wettelijke wegen zal de querulant telkens weer gesprekken willen, bijvoorbeeld met medewerkers van de instantie die verantwoordelijk zou zijn voor het onrecht. Ook worden vaak talloze brieven geschreven, zowel aan de instantie als aan hogere instanties als de rechtbank, het gerechtshof, de Hoge Raad, ministers en zelfs aan het staatshoofd. Ook komt het voor dat querulanten op internetfora of eigen websites de personen of instanties door wie ze menen te zijn benadeeld, zwart proberen te maken.


Overheidsinstellingen en andere instanties waarvan de querulant macht ervaart of vermoedt, bijvoorbeeld de belastingdienst, zijn vaak doelwit. Ook individuele dienstverleners zoals rechters, winkeliers, docenten, artsen of advocaten kunnen met querulerende cliënten te maken krijgen.

Querulantie als stempel

Soms worden personen met terechte vragen of klachten door de overheid en/of andere organisaties of personen weggezet als querulant. Dit was bijvoorbeeld jarenlang het geval bij Willem Oltmans die uiteindelijk na openbaarmaking van diverse overheidsstukken inderdaad structureel gehinderd bleek te zijn in zijn werk als journalist nadat hij tegen de zin van de Nederlandse overheid in 1956 Soekarno interviewde. Na diverse rechtszaken en arbitrage ontving hij daarvoor uiteindelijk een schadevergoeding van 8 miljoen gulden belastingvrij van de Staat. Op een gelijksoortige manier wordt ook de term "malcontenten" wel misbruikt. Ook slachtoffers van medische fouten die strijden voor erkenning, excuses of schadevergoeding worden soms bestempeld als querulant.

Querulant en recht

De Duitse psychiater H. Dietrich^[1] typeert de querulant als een man uit de gegoede middenklasse wiens kinderen in de puberteit zijn en die beschikt over meer dan gemiddelde juridische kennis en schrijfvaardigheid. De querulant is volgens hem een proceszuchtige om dezelfde reden waarom een alcoholist een drankzuchtige is.


Volgens Dietrich zouden rechters en anderen duidelijker moeten motiveren waarom zij de stelling van de querulant verwerpen, waarom zij hem ongelijk geven. Rechters dienen volgens hem in hun vonnissen naar absolute sereniteit te streven. Zij dienen neutrale, niet kwetsende taal te gebruiken. Het vonnis zou gemotiveerd dienen te zijn in een taal die ook voor leken begrijpelijk is. De omgang met querulanten heeft volgens Dietrich baat bij de regel 'suaviter in modo, fortiter in re' (zacht wat de aanpak betreft, doortastend wat de grond van de zaak betreft).


De psychiater stelt dat de rechter die met de geschriften van een querulant in aanraking komt, zich meer zou moeten realiseren dat het meestal gaat om ongelukkige, gefrustreerde, sociaal achtergestelde of zieke mensen. Hij zou niet moeten blindstaren op de vorm van een querulantengeschrift maar zal des te meer aandacht dienen te hebben voor de grond van de zaak.

 

"For me, getting older enriches life. You realize there are a limited number of summers left or winters or tours or songs or relationships, so you have to really value those to the extent you want the full potential for all of them. I feel healthy and happy, and have a good relationship with just about everybody in my life."

Sting

Geboren querulant


Een geboren querulant -dat beeld van Volkert van der G. zal na deze uitzending in het collectieve geheugen blijven. Een querulant is volgens Van Dale "iemand die zich altijd verongelijkt waant, altijd bezwaren oppert en wil procederen". In dat opzicht doet Volkert ook denken aan (het fanatieke deel van de aanhang van) Fortuyn en Wilders. O geschiedenis, o ironie.


Veracht niet de ander, veracht de pech.

FRITS ABRAHAMS

Dikke en dunne

Wat schoot ik in de lach om dit filmpje op 7:20 tm 9.00 ! Tijdens de wereld draait door.

 

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=238ZPUyT4mc

 

 

 

Stink

QUOTE OF THE DAY
"I hate prejudice in music. I think it's so negative - a function of fear more than anything else. I'm not a purist or archivist or musicologist. I like music as a continuum."

 

 

Dat “in music” mag weg, of vervangen door “in life”…en toch is het misschien beter het je bewust zijn van je vooroordelen, omdat iedereen ze heeft, geloof ik.

 

Ik haat vooroordelen. Zo negatief, meestal of altijd gebaseerd op angst. Ik ben geen purist of archivaris. Ik zie het leven liever als een stroom of rivier zonder te oordelen, zoals een dier of een kind; dan ben ik het gelukkigst. Ongelukkig ben ik als ik allemaal veroordelende mensen zie of hoor of meemaak of als ik daar zelf veel aan doe.

Fokke & Sukke hebben wel wat beters te doen

Grimlachje

De deur op een kier

Actrice Hanna Verboom zei aan tafel bij DWDD dat ze bezig was haar huis klaar te maken voor de opvang van vluchtelingen, collega Anna Drijver liet bij Pauw weten dat er op zolder vast nog plek was.

Ik kende ze niet, nou ja Anna Drijver een beetje, maar ik geloof dat je bij deze actrices als vluchteling met je neus in de boter valt. Die mensen zijn oprecht betrokken, die gaan in ieder geval de eerste week ’s morgens uit zichzelf sinaasappeltjes voor je persen. Kwam het door Hanna en Anna dat ik de paginagrote advertentie van BN’ers in De Telegraaf verkeerd had begrepen? Ik dacht dat die allemaal een vluchteling in huis wilden nemen, maar zo moest de zin ‘er kan een beroep op ons gedaan worden’ dan toch niet worden geïnterpreteerd.

Linda de Mol nam op haar eigen podium lindanieuws.nl als eerste zoveel slagen om de arm – ‘Ik ben heel erg gesteld op mijn privacy, omdat ik daar zo weinig van heb, maar als de overheid een serieus beroep op ons allemaal zou doen om voor een bepaalde tijd mensen in huis te nemen omdat er écht geen andere oplossing is (wat me sterk lijkt met zoveel leegstaande gebouwen in ons land), zou ik met mijn gezin overleggen en daar in principe toe bereid zijn.’ – dat je wist dat er in die villa in het Gooi in ieder geval geen vluchteling binnen kwam.

Tussen mijn vrienden op de sociale media zaten er ook die me mededeelden hoe erg of ze het allemaal vonden. Hup, daar lag de op een Turks strand aangespoelde Syrische peuter Aylan weer, voorzien van de uitroep: ‘Mensen doe iets!’

Was dit voor mij bedoeld? Was het de bedoeling dat ik ook publiekelijk ging zeggen dat ik een dood kind verschrikkelijk vond? Bestond daar twijfel over? Moest ik voor de zekerheid zeggen dat de deur bij ons ook open stond, of net als bij Linda de Mol op een kier met de ketting op de knip?

De ‘vrienden’ die de deur heel nadrukkelijk openden voor een onbekende, waren niet de eersten waar ik zelf zou aankloppen. De vrouw die haar man, mijn vriend, had verboden om in zijn eigen huis op schoenen te lopen bijvoorbeeld. En wat te denken van het stel dat zo vol was van de eigen barmhartigheid dat ze iedereen die daar een kanttekening bij plaatste ontvriendde? Daar was naast de voordeur ook de achterdeur opengezet.

Nederland was als een gezellige, warm gestookte huiskamer. Je kon maar beter niet vragen of er een raampje open mocht.

Marcel van Roosmaalen

De Derde Wereldoorlog

Ivan Wolffers over de realiteit waar de politici voor duiken

Kunnen we nog wel over iets anders schrijven dan over de foto van het jongetje en de beelden van groepen mensen die zich verdringen om desnoods door de ramen van stilstaande treinen te kruipen, om maar steeds verder weg te komen van de dorpen waar ze geboren werden, trouwfeesten vierden en gelukkig waren?

Wat zou ik vandaag op papier moeten zetten over het verband tussen het gebruik van koolzuurhoudende dranken en een grotere kans op hartproblemen? Wie zit er op dit moment nog op zulke informatie te wachten? En je zal maar sportverslaggever zijn vandaag. Je krijgt het toch niet voor elkaar om de strijd in de Amsterdamse Arena belangrijk te vinden als een pagina verder in je krant foto's staan van de wereldarena.

Of moet ik weer een stuk lang mijmeren over hoe jammer het is dat ik prostaatkanker heb en dat we allemaal doodgaan? Dat lukt me niet als de wereld in brand staat. Ik kijk al een tijd naar een leeg computerscherm en dezelfde dingen komen steeds terug. De duizend reflecties van het beeld van verdronken kinderen op een strand, waar je liever toeristen ziet liggen. En nee, dan laat je je niet door je emoties of schuldgevoelens meeslepen, maar door een intense ongerustheid.

Wereldoorlog
Waar we nu getuige van zijn is zo groot dat het alles overstijgt en het is niet alleen belangrijk voor de vluchtelingen, voor de kinderen die nog niet kunnen zwemmen, voor de verwarde bewoners van dorpen in Europa die vrezen dat hun skyline nooit meer het zelfde zal zijn als daar tenten verschijnen, maar voor de toekomst van ons en onze dochters en zonen. Je hoeft geen groot ziener te zijn om te beseffen dat wat er nu gaat gebeuren beslissend zal zijn voor hoe de wereld er de komende tientallen jaren uit zal zien.

Het gaat over de Derde Wereldoorlog die uitgebroken is en niemand durft dat hardop te zeggen omdat we nog altijd denken dat als we het ergste ontkennen het er gewoon niet is. Zo lang je over vluchtelingen en humanitaire crisis praat lijkt het nog op iets anders. Op iets in een land ver weg dat ons niet aangaat. Overal ter wereld wordt echter gevochten en we weten niet meer zo goed wie onze vijand nu precies is. Of je nu in Bangkok een tempel bezichtigt of de trein naar Parijs neemt, nergens kun je je nog helemaal veilig voelen.

Luchtbellen
Sluimerde de groeiende tegenstellingen tussen bevolkingsgroepen, tussen door boze mensen gehijackte religies en tussen sociale klassen al een tijd, we konden het nog negeren. Het werd gebagatelliseerd, we noemden het een regionaal probleem, de Arabische Lente, falende staten, plaatselijk terrorisme.

De maskers gaan echter steeds meer af, de woorden worden steeds feller, de bedreigingen steeds serieuzer en de dood steeds normaler. Het onvoorspelbare is al veel eerder begonnen. De 'oude wereld' is voorgoed voorbij en door de opwaartse druk komt de armoede, de uitbuiting en de willekeur in de verwaarloosde delen van de wereld van onder uit de trechter omhoog. Als luchtbellen zien we exploderende regio's in onze trillende handen opkomen. Het enige waar we toe in staat zijn is verontwaardiging dat ze de grote verjaardagstaart van het ongestoorde zonnige leven verstoren.

Vaak worden vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog gemaakt, omdat dat zo’n beetje ons ijkpunt is voor het ergste dat kan gebeuren. Die Derde Wereldoorlog ziet er niet zo uit als de vorige wereldoorlogen. Het is ouderwets elkaar eerst de oorlog te verklaren.

Competitie
Wat er nu plaatsvindt heeft veel grotere dimensies. Ten eerste omdat we in vergelijking met die tijd nu wereldwijd met elkaar verbonden zijn. We hebben elkaar en nog veel meer via de digitale wereld grondig leren kennen. We weten alles, zelfs hoe je in je bijkeuken een bom in elkaar zet. Daar komt nog bij dat in 1935 er 2 miljard op de aarde leefden, van wie de meesten geen idee hadden dat er ook nog veel anderen bestonden, maar we nu met 7,2 miljard mensen in competitie zijn om grondstoffen, energie, schone lucht en gezonde voeding. Ja die competitie, die zou goed voor onze economie zijn want het zou het beste in de mens naar boven halen. Misschien onder speciale condities, maar ook het slechtste. Samenwerken lijkt steeds moeilijker te worden omdat we op school vooral leren uit te blinken, hoe we voor onszelf op moeten komen en vergeten te luisteren.

Het lijkt me niet ondenkbaar dat die stroom vluchtelingen niet stopt voor er in de brandhaarden van de wereld niemand meer woont en alle tempels verwoest zijn. Laten we ons daar maar op voorbereiden en bedenken dat we mensen die niet bang zijn om dwars door woestijnen, door treintunnels, door het prikkeldraad heen een onzekere toekomst tegemoet te lopen alleen maar tegen kunnen houden als we de vluchtelingen van die oorlog ook nog gaan bestrijden. Niet omdat we een beschaafd land moeten lijken, zullen we de vluchtelingen helpen, maar omdat de enige uitweg uit oorlogen is om samen te werken met anderen.

Integreren
Je zult vluchtelingen zo snel mogelijk moeten integreren in de economie van je land, want ze gaan over een half jaar niet fluitend terug met de trein van Amsterdam naar Wenen, naar Budapest, naar Skopje en door naar Kobani of Allepo. Ze zullen hier zijn tot de Derde Wereldoorlog uitgewoed is. Uiteraard krijgen de vluchtelingen in die tijd kinderen die Nederlands leren en aan een Nederlandse universiteit willen studeren. De vluchtelingen brengen hun eigen ideeën over wat normaal is en wat niet met zich mee, en ja we weten dat het twee generaties duurt voor er sprake is van interculturalisatie en acceptatie.

Iedereen die bij de geschiedenislessen heeft opgelet weet dat de mensheid zich zo ontwikkeld heeft. Daardoor weten we ondertussen ook hoe je met die uitdagingen om moet gaan en wat je zeker niet moet doen. Ze niet jarenlang in het niemandsland van de politiek-ambtelijke besluiteloosheid laten wachten. Dat creëert een nieuwe klasse ontevredenen en het levert de bron voor je volgende conflict.

Waarom zijn er zo weinig politieke leiders in Europa die het grotere plaatje zien? Die een goed plan ontwikkelen voor het omgaan met de vluchtelingen van de Derde Wereldoorlog zodat we niet elke dag van die rotfoto’s hoeven te bekijken. Europa redt het niet om nog een half jaar elke dag de beelden te moeten zien van mensen achter hekken die in de reservaten van de uitzichtlozen moeten blijven en kinderen die het slachtoffer worden.

Aan het werk. Ik heb toch niet voor niets op u gestemd.

 

On peut se trumper

Donald Trump Is the President America Deserves

Donald J. Trump will be the next President of the United States. That is going to happen come November 2016. Once elected, he will install 30-foot-tall gold-plated letters spelling his name on the front of the White House. He will be asked about foreign leaders in globally broadcasted press conferences and he will look directly into the camera with those dead, sunken eyes of his and call them morons and losers. He will blow huge chunks of the country’s budget investing in ideas a 10-year-old boy would concoct, like a giant wall around Mexico to keep the “rapists” out. He will do all of these things as the leader of America and we will deserve every minute of it.

You are laughing. You think Trump is a freak show, a lunatic who stands no chance of actually being elected to a position of power. Buddy, look around you. America is a country that thrives on lunacy, a 3,000-mile bi-coastal freak factory that rewards those who can boil their horrid, myopic opinions down to a four-word slogan, and Donald Trump is their king, the future Bumper-Sticker-in-Chief.

Donald Trump is America’s id personified — a walking, talking middle finger. He is the guy from Jersey in a tank top whose favorite phrase is “Ay, jerkoff, c’mere and say it to my face, eh?” He is the retired uncle in line at Chik-Fil-A wearing a trucker hat that says “One Big Ass Mistake America.” He is the Wall Street executive who dictates his own annual multi-million bonus while opposing a $15 minimum wage. Donald Trump is America.

When Bloomberg Politics recently stuffed Trump supporters into a room and asked them what they like about The Donald, the jowly masses responded:

“He doesn’t care what people think, he tells the truth.”

“He’s in touch with what everybody’s thinking, what everybody wants.”

And the special sauce on the Big Mac…

“He’s one of us. He may be a millionaire, but besides the money issue, he’s still in tune with what everybody wants.”

While the rest of the world views Trump as comic relief in our already laughable political system, the sunburned, overweight mouthbreathers of ‘Murica (whose votes all count equally) have spoken: They like Trump. They think he’s a good guy, a straight-shooter. A regular Joe Dickhead, but you know… also a billionaire. He’s convinced them of the greatest character swindle in American politics: He’s just like you.

It’s the same rhetoric that got George W. Bush elected twice. After all, Bush was just like you, especially if you went to the best schools in Connecticut but for some reason spoke with a Texas accent, and if you owned a baseball team, and if your father was head of the CIA, ambassador to China, Vice President of the United States for eight years, and President for four years. Just like you!

You’re still unconvinced. You grasp firmly to the warm, soothing belief that the political left will prevent the national tragedy of a Trump presidency. But you are wrong. The left will be too busy bickering among themselves, arguing over which social justice issue deserves the most prominence, and as a result, will produce the safest, least offensive, most substance-free candidate. Or worse, Hillary Clinton.

Meanwhile, on the other side of the intelligentsia interstate, the one with two different Cheesecake Factories bookending a Costco, Trump not only routinely trashes Latinos and/or China every time there’s a microphone pointed at the puckered rectum on his face, but it’s not even treated as a gaffe. In fact, the more hatred and bigotry that spews out of his mouth hole, the more his numbers seem to go up.

Of course the numbers rise. This is a country that leads the world in obesity rates and gun-related murders, but falls way behind in adult literacy. We are a nation of fat illiterates, shooting each other to death with unprecedented proliferance, which might not be an actual word, but hey, say it to my gun, pal.

America is a nation that considers its greatest literary achievement to be a book of cell phone photos that Kim Kardashian took of herself in the bathroom. It’s a country whose surefire cinematic moneymaker is letting Michael Bay smash toy helicopters into toy oil tankers and make ‘em ‘splode real good. It’s a country whose take on foreign cuisine is Olive Garden.

But surely, America wouldn’t be so gullible as to elect a man most notable for wrapping his wrinkly Earth vessel up in a suit, cinching it together with his own (Chinese-manufactured, shhh) neckties, and sitting in front of a TV camera once a week to grunt out his two-word catchphrase which proudly sends someone down the unemployment chute, right? We are above entrusting our highest security details with a pop culture footnote who, on a scale of cultural dichotomy, is slightly above Honey Boo Boo’s mom, but several notches below a Kevin James movie about a talking gorilla with a wish-granting asshole, yeah? But we are not.

Remember Arnold. Remember Jesse Ventura. Remember Ronald Reagan, a man whose greatest career accomplishment was starring opposite a chimpanzee in a movie. Not only did we elect Reagan (twice) but he is so revered as the patron saint of his party that there are millions of Reaganites who, 30 years later, still delude themselves into believing that he was a selfless patriot who didn’t triple the federal budget deficit, expand the government, or repeatedly raise taxes. He did all of those things, by the way.

So when it comes time to cast your vote, do the truly American thing and vote for President Donald Trump. Hail to the Chief, and God bless America.