De deur op een kier
Actrice Hanna Verboom
zei aan tafel bij DWDD dat ze bezig was haar huis klaar te maken voor de
opvang van vluchtelingen, collega Anna Drijver liet bij Pauw weten dat
er op zolder vast nog plek was.
Ik kende ze niet, nou ja
Anna Drijver een beetje, maar ik geloof dat je bij deze actrices als
vluchteling met je neus in de boter valt. Die mensen zijn oprecht betrokken,
die gaan in ieder geval de eerste week ’s morgens uit zichzelf sinaasappeltjes
voor je persen. Kwam het door Hanna en Anna dat ik de paginagrote advertentie
van BN’ers in De Telegraaf verkeerd had begrepen? Ik dacht dat die
allemaal een vluchteling in huis wilden nemen, maar zo moest de zin ‘er kan een
beroep op ons gedaan worden’ dan toch niet worden geïnterpreteerd.
Linda de Mol nam op haar
eigen podium lindanieuws.nl als eerste zoveel slagen om de arm – ‘Ik ben heel
erg gesteld op mijn privacy, omdat ik daar zo weinig van heb, maar als de
overheid een serieus beroep op ons allemaal zou doen om voor een bepaalde tijd
mensen in huis te nemen omdat er écht geen andere oplossing is (wat me sterk
lijkt met zoveel leegstaande gebouwen in ons land), zou ik met mijn gezin
overleggen en daar in principe toe bereid zijn.’ – dat je wist dat er in die
villa in het Gooi in ieder geval geen vluchteling binnen kwam.
Tussen mijn vrienden op
de sociale media zaten er ook die me mededeelden hoe erg of ze het allemaal
vonden. Hup, daar lag de op een Turks strand aangespoelde Syrische peuter Aylan
weer, voorzien van de uitroep: ‘Mensen doe iets!’
Was dit voor mij
bedoeld? Was het de bedoeling dat ik ook publiekelijk ging zeggen dat ik een
dood kind verschrikkelijk vond? Bestond daar twijfel over? Moest ik voor de
zekerheid zeggen dat de deur bij ons ook open stond, of net als bij Linda de
Mol op een kier met de ketting op de knip?
De ‘vrienden’ die de
deur heel nadrukkelijk openden voor een onbekende, waren niet de eersten waar
ik zelf zou aankloppen. De vrouw die haar man, mijn vriend, had verboden om in
zijn eigen huis op schoenen te lopen bijvoorbeeld. En wat te denken van het
stel dat zo vol was van de eigen barmhartigheid dat ze iedereen die daar een
kanttekening bij plaatste ontvriendde? Daar was naast de voordeur ook de
achterdeur opengezet.
Nederland was als een
gezellige, warm gestookte huiskamer. Je kon maar beter niet vragen of er een
raampje open mocht.
Marcel van Roosmaalen
De Derde
Wereldoorlog
Ivan Wolffers
over de realiteit waar de politici voor duiken
Kunnen we nog
wel over iets anders schrijven dan over de foto van het jongetje en de beelden
van groepen mensen die zich verdringen om desnoods door de ramen van
stilstaande treinen te kruipen, om maar steeds verder weg te komen van de
dorpen waar ze geboren werden, trouwfeesten vierden en gelukkig waren?
Wat zou ik
vandaag op papier moeten zetten over het verband tussen het gebruik van koolzuurhoudende
dranken en een grotere kans op hartproblemen? Wie zit er op dit moment nog op
zulke informatie te wachten? En je zal maar sportverslaggever zijn vandaag. Je
krijgt het toch niet voor elkaar om de strijd in de Amsterdamse Arena
belangrijk te vinden als een pagina verder in je krant foto's staan van de
wereldarena.
Of moet ik weer
een stuk lang mijmeren over hoe jammer het is dat ik prostaatkanker heb en dat
we allemaal doodgaan? Dat lukt me niet als de wereld in brand staat. Ik kijk al
een tijd naar een leeg computerscherm en dezelfde dingen komen steeds terug. De
duizend reflecties van het beeld van verdronken kinderen op een strand, waar je
liever toeristen ziet liggen. En nee, dan laat je je niet door je emoties of
schuldgevoelens meeslepen, maar door een intense ongerustheid.
Wereldoorlog
Waar we nu getuige van zijn is zo groot dat het alles overstijgt en het is niet alleen belangrijk voor de vluchtelingen, voor de kinderen die nog niet kunnen zwemmen, voor de verwarde bewoners van dorpen in Europa die vrezen dat hun skyline nooit meer het zelfde zal zijn als daar tenten verschijnen, maar voor de toekomst van ons en onze dochters en zonen. Je hoeft geen groot ziener te zijn om te beseffen dat wat er nu gaat gebeuren beslissend zal zijn voor hoe de wereld er de komende tientallen jaren uit zal zien.
Waar we nu getuige van zijn is zo groot dat het alles overstijgt en het is niet alleen belangrijk voor de vluchtelingen, voor de kinderen die nog niet kunnen zwemmen, voor de verwarde bewoners van dorpen in Europa die vrezen dat hun skyline nooit meer het zelfde zal zijn als daar tenten verschijnen, maar voor de toekomst van ons en onze dochters en zonen. Je hoeft geen groot ziener te zijn om te beseffen dat wat er nu gaat gebeuren beslissend zal zijn voor hoe de wereld er de komende tientallen jaren uit zal zien.
Het gaat over de
Derde Wereldoorlog die uitgebroken is en niemand durft dat hardop te zeggen
omdat we nog altijd denken dat als we het ergste ontkennen het er gewoon niet
is. Zo lang je over vluchtelingen en humanitaire crisis praat lijkt het nog op
iets anders. Op iets in een land ver weg dat ons niet aangaat. Overal ter
wereld wordt echter gevochten en we weten niet meer zo goed wie onze vijand nu
precies is. Of je nu in Bangkok een tempel bezichtigt of de trein naar Parijs
neemt, nergens kun je je nog helemaal veilig voelen.
Luchtbellen
Sluimerde de groeiende tegenstellingen tussen bevolkingsgroepen, tussen door boze mensen gehijackte religies en tussen sociale klassen al een tijd, we konden het nog negeren. Het werd gebagatelliseerd, we noemden het een regionaal probleem, de Arabische Lente, falende staten, plaatselijk terrorisme.
Sluimerde de groeiende tegenstellingen tussen bevolkingsgroepen, tussen door boze mensen gehijackte religies en tussen sociale klassen al een tijd, we konden het nog negeren. Het werd gebagatelliseerd, we noemden het een regionaal probleem, de Arabische Lente, falende staten, plaatselijk terrorisme.
De maskers gaan
echter steeds meer af, de woorden worden steeds feller, de bedreigingen steeds
serieuzer en de dood steeds normaler. Het onvoorspelbare is al veel eerder
begonnen. De 'oude wereld' is voorgoed voorbij en door de opwaartse druk komt
de armoede, de uitbuiting en de willekeur in de verwaarloosde delen van de
wereld van onder uit de trechter omhoog. Als luchtbellen zien we exploderende
regio's in onze trillende handen opkomen. Het enige waar we toe in staat zijn
is verontwaardiging dat ze de grote verjaardagstaart van het ongestoorde
zonnige leven verstoren.
Vaak worden
vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog gemaakt, omdat dat zo’n beetje ons
ijkpunt is voor het ergste dat kan gebeuren. Die Derde Wereldoorlog ziet er
niet zo uit als de vorige wereldoorlogen. Het is ouderwets elkaar eerst de
oorlog te verklaren.
Competitie
Wat er nu plaatsvindt heeft veel grotere dimensies. Ten eerste omdat we in vergelijking met die tijd nu wereldwijd met elkaar verbonden zijn. We hebben elkaar en nog veel meer via de digitale wereld grondig leren kennen. We weten alles, zelfs hoe je in je bijkeuken een bom in elkaar zet. Daar komt nog bij dat in 1935 er 2 miljard op de aarde leefden, van wie de meesten geen idee hadden dat er ook nog veel anderen bestonden, maar we nu met 7,2 miljard mensen in competitie zijn om grondstoffen, energie, schone lucht en gezonde voeding. Ja die competitie, die zou goed voor onze economie zijn want het zou het beste in de mens naar boven halen. Misschien onder speciale condities, maar ook het slechtste. Samenwerken lijkt steeds moeilijker te worden omdat we op school vooral leren uit te blinken, hoe we voor onszelf op moeten komen en vergeten te luisteren.
Wat er nu plaatsvindt heeft veel grotere dimensies. Ten eerste omdat we in vergelijking met die tijd nu wereldwijd met elkaar verbonden zijn. We hebben elkaar en nog veel meer via de digitale wereld grondig leren kennen. We weten alles, zelfs hoe je in je bijkeuken een bom in elkaar zet. Daar komt nog bij dat in 1935 er 2 miljard op de aarde leefden, van wie de meesten geen idee hadden dat er ook nog veel anderen bestonden, maar we nu met 7,2 miljard mensen in competitie zijn om grondstoffen, energie, schone lucht en gezonde voeding. Ja die competitie, die zou goed voor onze economie zijn want het zou het beste in de mens naar boven halen. Misschien onder speciale condities, maar ook het slechtste. Samenwerken lijkt steeds moeilijker te worden omdat we op school vooral leren uit te blinken, hoe we voor onszelf op moeten komen en vergeten te luisteren.
Het lijkt me
niet ondenkbaar dat die stroom vluchtelingen niet stopt voor er in de
brandhaarden van de wereld niemand meer woont en alle tempels verwoest zijn.
Laten we ons daar maar op voorbereiden en bedenken dat we mensen die niet bang
zijn om dwars door woestijnen, door treintunnels, door het prikkeldraad heen
een onzekere toekomst tegemoet te lopen alleen maar tegen kunnen houden als we
de vluchtelingen van die oorlog ook nog gaan bestrijden. Niet omdat we een
beschaafd land moeten lijken, zullen we de vluchtelingen helpen, maar omdat de
enige uitweg uit oorlogen is om samen te werken met anderen.
Integreren
Je zult vluchtelingen zo snel mogelijk moeten integreren in de economie van je land, want ze gaan over een half jaar niet fluitend terug met de trein van Amsterdam naar Wenen, naar Budapest, naar Skopje en door naar Kobani of Allepo. Ze zullen hier zijn tot de Derde Wereldoorlog uitgewoed is. Uiteraard krijgen de vluchtelingen in die tijd kinderen die Nederlands leren en aan een Nederlandse universiteit willen studeren. De vluchtelingen brengen hun eigen ideeën over wat normaal is en wat niet met zich mee, en ja we weten dat het twee generaties duurt voor er sprake is van interculturalisatie en acceptatie.
Je zult vluchtelingen zo snel mogelijk moeten integreren in de economie van je land, want ze gaan over een half jaar niet fluitend terug met de trein van Amsterdam naar Wenen, naar Budapest, naar Skopje en door naar Kobani of Allepo. Ze zullen hier zijn tot de Derde Wereldoorlog uitgewoed is. Uiteraard krijgen de vluchtelingen in die tijd kinderen die Nederlands leren en aan een Nederlandse universiteit willen studeren. De vluchtelingen brengen hun eigen ideeën over wat normaal is en wat niet met zich mee, en ja we weten dat het twee generaties duurt voor er sprake is van interculturalisatie en acceptatie.
Iedereen die bij
de geschiedenislessen heeft opgelet weet dat de mensheid zich
zo ontwikkeld heeft. Daardoor weten we ondertussen ook hoe je met die
uitdagingen om moet gaan en wat je zeker niet moet doen. Ze niet jarenlang in
het niemandsland van de politiek-ambtelijke besluiteloosheid laten wachten. Dat
creëert een nieuwe klasse ontevredenen en het levert de bron voor je volgende
conflict.
Waarom zijn er
zo weinig politieke leiders in Europa die het grotere plaatje zien? Die een
goed plan ontwikkelen voor het omgaan met de vluchtelingen van de Derde
Wereldoorlog zodat we niet elke dag van die rotfoto’s hoeven te bekijken.
Europa redt het niet om nog een half jaar elke dag de beelden te moeten zien
van mensen achter hekken die in de reservaten van de uitzichtlozen moeten
blijven en kinderen die het slachtoffer worden.
Aan het werk. Ik
heb toch niet voor niets op u gestemd.
Wat niet weet wat niet deert is mijn motto.
Corrie.
In de duinen rolle bolle met Joep.
Karl.
Voor de echte woorden het * schrappen.
Dat zal uw problemen oplossen.
Ik ben hierdoor radeloos en denk over een scheiding, temeer vanwege dat lekkere stuk dat nu op kantoor is komen werken.
Zij is gewoon thuisgebleven. Ik haat haar voor 120% alhoewel gemixed met vleugjes dankbaarheid en nog meer haat omdat ze me nooit gezocht heeft.
Het belangrijkste is dat je elkaar ongeveer evenveel haat, dat er balans is. Dan is de kans op een duurzaam samenleven, waarin je elkaar ongeveer evenveel pijn kunt doen, het grootst.
Voor de visite is het ook wel handig. Men kan altijd komen aanzetten met een nieuwe kop en schotel.
Gewoon doorlopen.
De rest is gesuck.
En als hun kinderen de shit aan voelen komen gaan ze overal enge mannen zien.
Als je geluk hebt haal je dat later in.
Als je pech hebt, niet. Dan blijft het je achtervolgen en blijft seks de boventoon voeren bij alles wat je doet, of je nu wilt of niet. Een signaal van het lichaam dat schreeuwt om invulling.
Het voelt puberaal aan en dat is het…