Ondanks mijn gezonde levenswijze meld ik me wel eens bij de dokter, in dit geval wegens hooikoorts en enige vermoeidheid. Het moet het jaar 1990 geweest zijn te Brussel, ik droeg een levi’s jeans hemd met drukknoopjes, een mooie wijde donkerblauwe broek en zag er goed zomers uit, ondanks de hooikoorts. Na aanmelding bij de receptie diende ik me te vervoegen bij mademoiselle Barnas.
“Bonjour mademoiselle.”
“Bonjour monsieur, laquelle serait votre probleme ?”
“Eh bien je souffre du rhume des foins, mon nez est bouchee et je suis fatigue…mais vous n’etes pas belge et non plus francaise, meme si votre francais est tres bien.”
“Eh bien non, je suis allemande et je vous ai reconnue de l’ecole europeenne, ici a Bruxelles.”
“Ach genau, frau Barnas, Maria Barnas, nicht ?”
“Jah, herrn Holzack, also dann wurden wir Sie mal untersuchen. Zij onderzocht me zachtjes en vriendelijk; het waren magische momenten, het leek of zij me aanraakte, maar ook weer niet.
“Ich glaube Sie sind Krank von leptus coccus, aber dafur habe ich genau die richtige Medizin.”
Zij rukte mijn hemd open en sjorde aan mijn broek en daarop begon zij me wellustig te pijpen, ja, noem het maar bij de naam, ze nam hem vol in de mond.
“Aua, sie sollten ja aber nicht Saugen, dass tut Weh”
“Oh Ron, nimm mich, nimm mich, du bist so eine Leckere Vent, habe ich ja immer gefunden, nimm mich von Vorne, nimm mich von Hinten, nimm mich ins Mund, nimm mich ins Oore, nimm mich in meinem Nase, Fullen Sie bitte, bitte, bitte alle Locher in meinem gottlichem Korper, spritzt mich mal ganz Voll, oooooh, ohhhhhhh, bitte, und leck mich, leck mich, LECK mich...ooooooh, mein Himmel, mein Himmel, mein Himmel, ist dass ja herrlich, sooooooh hhhhherrrrrrlich...ooooooooooooooooooooooh !”
Zo gezegd, zo gedaan en het moet gezegd, zodra ik haar volle billen omvatte, sjonge, jonge, jonge, maan, wat een explosie; ik ging bijna knock out.
En toch stapte ik veerkrachtig en bijzonder opgewekt de dokterspraktijk uit. Ja, vrienden of vijanden, ze zeggen wel post coitum omne animal triste est, praeter mulierem gallumque of after sex all animals are sad except the cock and the woman, maar er bestaan ook vrouwen die je fantastisch klaar laten komen en dat je daarna nog meer energie hebt, zo ook Maria Barnas.
Monday, July 19, 2010
Sunday, July 18, 2010
Komp u ter hulp Maria Barnas
Een vriend zei dat hij door Renske de Greef naar de verkiezingsfilmpjes 2010 van rita verdonk was gaan kijken, toen heb ik dat ook maar gedaan. Ongelooflijk. Ik kon er niet om lachen, maar dat je "serieus" zulke filmpjes maakt. Dat daar ooit 600.000 op gestemd hebben. En daarna ben ik ook naar die niezende panda gaan kijken.
Maar wat ik nog kwijt wilde, politici, historici, politicologen, sociologen, filosofen, economen en juristen, die kan ik eigenlijk nauwelijks meer serieus nemen, een enkeling daargelaten...
Je hebt leugens, je hebt grove leugens en je hebt statistieken, je hebt het "ego", je hebt het "ik" en je hebt "egocentrisch getok" en daarmee worden de kranten en praatprogramma's voornamelijk gevuld: "en nu wil ik het even over mezelf hebben".
Mmmm, krijg nu wel zin in een pizza met spinazie, artisjokharten, olijven en knoflook, maar mijn favoriete pizzabakker "etna" op de chassestraat, tussen de van merlenstraat en de perponchestraat te Den Haag is op maandag altijd dicht. Dan maar bobiti maken voor de kinderen en mezelf.
Maar wat ik nog kwijt wilde, politici, historici, politicologen, sociologen, filosofen, economen en juristen, die kan ik eigenlijk nauwelijks meer serieus nemen, een enkeling daargelaten...
Je hebt leugens, je hebt grove leugens en je hebt statistieken, je hebt het "ego", je hebt het "ik" en je hebt "egocentrisch getok" en daarmee worden de kranten en praatprogramma's voornamelijk gevuld: "en nu wil ik het even over mezelf hebben".
Mmmm, krijg nu wel zin in een pizza met spinazie, artisjokharten, olijven en knoflook, maar mijn favoriete pizzabakker "etna" op de chassestraat, tussen de van merlenstraat en de perponchestraat te Den Haag is op maandag altijd dicht. Dan maar bobiti maken voor de kinderen en mezelf.
Saturday, July 17, 2010
Last wish
When I'm sad she comes to me, the girl with the thousand smiles, she gives to me free.
Timidity is laughable. Vind ik niet; bij dames is het charmant en mooi en bij heren is bescheidenheid...wel meegemaakt dat verlegen dames steeds meer van me gingen afkeuren en soms vreemd stoer waren....en dan weer meegaand, een rechtse hoek aan van baalen omdat hij haar wilde zoenen en met een boze vent naar bed en daarna daarom huilen....gotver wat een pijn om het gemis....
op het moment dat je denkt, het gebeurt, de verwarring, quelque chose entre amour et desespoir, heel gauw andere dames/heren benaderen omdat je daar bang voor bent, this bittersweet sickness called love....I've done it and I've seen it...
Als er iemand kwaad wordt door mijn geschrijf, ik pretendeer niets te weten van niemand. Ik schrijf maar wat, ik doe maar wat, ik rommel maar wat aan. En probeer soms door de tegenstelling donker-licht, goed-slecht, liefde-haat, dood-levend en hoe ze in elkaar vervloeien iets kuntsigs te maken en soms een grapje, niets meer, niets minder. Ik neem mezelf niet serieus, vind me belachelijk en ik neem maar weinig serieus en vind mensen vaak belachelijk...in the face of sudden death...en dat is tot daaraantoe, maar als mensen zichzelf wel serieus nemen, zoals bolkestein, wilders of htler, dan krijg ik last van nare gevoelenss..
"Ik krijg een beetje genoeg van die zijige op-een-zonnebloempit-gezeten-achterste toon van jou."
"Nou zeg. Ze lieten bij studio sport vallende wielrenners zien, ik kon het niet aanzien, krimp elke keer ineen bij elke valpartij."
"Als ik nou onaardig ben ?"
"Ik hou van je."
"Als ik nou koel en wreed ben ?"
"Ik hou immers van je."
"Als ik een week nauwelijks van me laat horen en je eigenlijk nooit mis."
"Ik mis jou wel, maar dat is gewoon hoe jij bent en daarom hou ik van je."
"Als ik nou mijn tong in jouw mond steek ?"
"Je kunt te ver gaan, natuurlijk."
(kama idee 1983)
Friday, July 16, 2010
Consider me gone
a suitable epitaph for my headstone
"suits you, sir"
Het lijkt me moei-lijk en eigen-lijk onmoge-lijk om voor geert wilders te werken, ook al zou het mijn dienaar of minister zijn...
"Love and magic have a great deal in common. They enrich the soul, delight the heart. And they both take practice." - Nora Roberts
"A loving heart is the truest wisdom." - Charles Dickens
En ik blijf erbij dat "een loving heart" uit jezelf moet komen, als u begrijpt wat ik bedoel. Don't need no-one.
Van het weblog van mevrouw Meulenbelt, een tekst van Anil Ramdas voorgelezen door een 13jarig meisje :
Beschaving is aan de ene kant: jezelf inhouden. Laat ik dat de vorm noemen van de beschaving. Vorm, gewoonte, manier van doen, stijl, allemaal woorden voor hetzelfde.
Maar beschaving is aan de andere kant ook: niet alles voor jezelf houden. Laat ik dat de inhoud noemen.
Mensen worden pas beschaafd, als ze in staat zijn te delen. En dan delen van datgene waar je al een tekort aan hebt.
Onbaatzuchtigheid als de diepere betekenis van beschaving. Niet dat eten met mes en vork, dat is de oppervlakkige betekenis. Dat is maar vorm, dat is maar stijl, hoewel stijl ook belangrijk is. Maar onbaatzuchtigheid, denken mensen daar nog aan, als ze aan zichzelf denken?
Steeds minder, ben ik bang. Ik ben nog wel een kind, maar toch groot genoeg om te weten hoe de wereld in elkaar zit. Ik hoor de laatste tijd veel klachten over mensen die niet weten hoe het hoort, die dus eigenlijk een andere stijl erop na houden. Sommige van die stijlen zijn storend, andere niet.
Maar daar gaat het niet om beste mensen. Ik ben blij dat u mij eens in de gelegenheid stelt om het eens te zeggen: daar gaat het niet om. Het gaat niet in eerste instantie om mensen die weten hoe het hoort, maar om u. De vraag is of u weet hoe het zou moeten horen. Als u zich beschaafd vindt, doe dan niet zo raar tegen alles wat vreemd is. Kijk daar niet zo hooghartig van op. Doe toch niet alsof u zelf de beschaving al hebt bereikt, terwijl de anderen ergens achteraan hollen. Om mij zelf nog eens te citeren: beschaving ligt altijd ver weg. Beschaving is net als de horizon: je kunt fietsen wat je wilt, maar komen doe je er nooit.
En bedenk: zij willen misschien onze robijnen, saffieren of bladgoud helemaal niet. Want daar bent u bang voor: dat ze u uitkleden waar u bij staat. Met onbaatzuchtigheid bedoel ik niet alleen het delen van materiële dingen. Wij mensen hebben aan alles een tekort: we hebben een tekort aan veiligheid, aan verdraagzaamheid, aan gastvrijheid, aan solidariteit. Als we er geen tekort aan hadden, waren er in deze wereld geen problemen. Maar juist omdat het moeite kost om het weg te geven, noemen we het een uiting van beschaving: als je alle veiligheid, alle verdraagzaamheid, alle gastvrijheid en alle solidariteit voor jezelf houdt, kun je even goed een standbeeld zijn zonder gevoel.
Laten we onze medemensen daarom de schoonheid geven van wat niet van ons is: onze mooie gevels, waar mijn vader zo trots op is, onze verworvenheden, die we zelf niet hebben verworven, alsook onze goede bedoelingen, en die zijn wel van ons. De mensen met al die andere beschavingen komen hier niet om onze beschaving van ons af te pakken. ze komen hier om hun beschaving met de onze te delen. Zij hebben een tekort en wij hebben een tekort.
We doen op het ogenblik in Nederland alsof wij zelf geen tekort hebben. Alleen de vreemdelingen hebben een tekort. De vreemdelingen worden daarom gezien als dieven, die er zelf rijker en rijker van worden terwijl wij in armoe achterblijven. Ik geloof daar niets van. ”
Toen een discussie. Aan tafel, onder leiding van Pieter Pekelharing vier politici: Fenna Vergeer (SP), Marijke Vos (GroenLinks), Khadija Arib (PvdA) en Hilbrand Nawijn (LPF). De uitgenodigde vertegenwoordigers van CDA en VVD waren niet gekomen.
Gedeelde normen en waarden? Die zijn er niet, zei Khadija, ik woon hier al dertig jaar, maar wat heb ik nou gemeenschappelijk met de SGP? Fenna hield een mooi verhaal over hoe zij inburgeringsles gaf, ze zette alle partijen op een rijtje op het bord, en ging na hoe elke partij dacht over zaken als euthanasie, of seks voor het huwelijk. Zo werd duidelijk dat er in Nederland niet één manier is om over de dingen te denken, net zo min als onder de allochtonen die aan het inburgeren waren, maar dat het hoort tot onze verworvenheden dat je verschillende meningen kunt hebben.
Pieter Hilhorst, vanuit de zaal, stelde de volgende vraag: op welk moment ben je bezig je eigen beschaving te verliezen, wanneer je zo nadrukkelijk bezig bent de beschaving van anderen aan te pakken?
Daar had niemand een antwoord op.
De beroemde zoöloog Desmond – De naakte aap – Morris vertelde op de televisie eens (aan Midas Dekkers) dat bij een of ander ver volk het opsteken van je duim (“hij gaat zó!”) betekent: ‘ik hak je kop eraf’. Daar kan je dus beter je handen in je zakken houden. Hoewel, wat zou dat betekenen? Oók op de tv zag ik een Amsterdamse VMBO-directeur die het volgende vertelde: als je een kind dat in de fout gegaan is bestraffend toespreekt, dan is het de Nederlandse schoolmeestersgewoonte om te zeggen: ‘Kijk me aan!’. Dit nu is voor veel leerlingen uit mediterrane landen, die beschaamd naar de grond kijken, de ultieme vernedering. Dat moet je weten! En dat moet je dus niet doen. Aldus deze door de wol geverfde en verstandige opvoeder.
Beschaving is – kortom – veel meer dan een laag cultureel vernis maar ook de bereidheid om af en toe jezelf af te vragen waar je mee bezig bent, te constateren dat jij misschien niet altijd en overal de wijsheid in pacht hebt.
Is dit spijkers op laag water zoeken?
Onlangs heeft het Sociaal Cultureel Planbureau het rapport ‘In het zicht van de toekomst’ aan de regering aangeboden, een ondervraging van ruim 2000 Nederlanders over ‘meningen, verwachtingen en wensen’ ten aanzien van de toekomst. Alom is geconstateerd dat er nogal een gat gaapt tussen tevredenheid over de eigen situatie en kritische kijk op de rest van de samenleving. De strekking van de boodschap is eigenlijk met een paar woorden samen te vatten: “Als iedereen zou zijn als ik, dan zag de wereld er een stuk beter uit!” En laat dit nu ook (mijn opinie alweer) de kern zijn van premier J.P. ‘Respect’ Balkenendes normen en waarden-obsessie. Dat maakt het ook zo moeilijk om daar vat op te krijgen, als je een iets genuanceerder beeld koestert van de werkelijkheid anno 2004.
Over ‘inburgering’ ging het dus. Wat dit betekent: dat nieuwkomers zich ónze ‘normen & waarden’ eigen dienen te maken. Wat nu opvalt in die lijst van 30 vragen voor de inburgeringtest (waar overigens naar mijn mening terecht Hilbrand Nawijn het stempel “onnozel” op heeft gedrukt) alléén maar over Vormen en nóóit over Inhoud gaan. Geen vraag of wij indertijd terecht het Spaanse gezag hebben afgezworen, of ‘aan wie geeft u de voorkeur, aan Allah of de christelijke God?’. Geen enkele hint naar vaderlandsliefde, nationale trots of ‘waar je loyaliteit ligt’. Niks normen &waarden, maar: hoe gedraag je je zo braaf mogelijk en bezorg je de Nederlanders zo weinig mogelijk overlast en ergernis.
Alle gevoeligheden zijn vermeden. Er was niet eens een vraag bij over de kwestie waar op gezette tijden half Nederland zich mateloos over opwindt: kan dat hoofddoekje nou wel of niet? Terecht natuurlijk want aan die kwestie durft de overheid haar vingers (nog) niet te branden. (Anja, je hebt het hier eerder duidelijk gezegd: wij zijn tegen het verplicht dragen van een hoofddoekje, én wij zijn tegen het verplicht NIET dragen van een hoofddoekje.)
Een beschaafde overheid zou nog een stap verder moeten gaan. Zij zou luid en duidelijk moeten zeggen:
“Lieve burgers van dit land, waarom zou u eigenlijk wíllen weten om welke reden iemand een kledingstuk draagt ? Dat gaat u niets aan, daar moet u zich niet mee wíllen bemoeien! Vraagt u soms ook waarom die man met zijn mooie blonde haardos opeens met een kale kop over de straat gaat? Of waarom die navelpiercing niet gewoon ónder dat truitje kan blijven? U hebt ons hier in Den Haag neergezet om er op toe te zien dat het allemaal een beetje beschaafd toegaat in de polder, dus dan vragen wij u vriendelijk om elkaar erop te wijzen als de vereiste omgangsregels in het gedrang komen, maar niét om elkaars zeden, overtuigingen en meningen te toetsen aan uw eigen particuliere moraal. De gedachten zijn vrij! Geen mens kan ze raden, of grijpen of schaden! En om die geestelijke vrijheid te waarborgen hebben wij allerlei wetten en regels bedacht.”
Maar onze beschaafde bewindslieden – van wie enkele er niet tegen opzien om, ogenschijnlijk zonder er bij na te denken, aan het begrip terrorisme het voorvoegsel ‘moslim-‘ toe te voegen – vragen dát niet. Terwijl dáármee de werkelijke (innerlijke) beschaving het gevoel van wat ‘onze cultuur’ is echt zou overstijgen.
Anil Ramdas legt de onderliggende gedachtengang in het integratiedebat bloot: we komen er mooi vanaf door alle problemen bij bepaalde groepen mensen neer te leggen, en dan wel vanwege hun cultuur (beschaving). Op die manier zijn we dankzij die groepen in staat om vooral niet naar ‘onszelf’ (intellectuele elite/politiek) te kijken en zo de illusie te behouden dat onze beschaving niets dan goed is. Kritische zelfreflectie ontbreekt voor een belangrijk deel, jammer, want de beste manier om de wereld te veranderen is jezelf te veranderen (aldus Gandhi).
Iemand heeft eens gezegd:’je kunt de beschaving van een land het beste afmeten aan de wijze waarop de zwaksten (ik zou daarvan liever willen maken "de mensen die het het moeilijkst hebben", want dat zijn vaak niet de zwaksten) in die samenleving worden behandeld.’
"suits you, sir"
Het lijkt me moei-lijk en eigen-lijk onmoge-lijk om voor geert wilders te werken, ook al zou het mijn dienaar of minister zijn...
"Love and magic have a great deal in common. They enrich the soul, delight the heart. And they both take practice." - Nora Roberts
"A loving heart is the truest wisdom." - Charles Dickens
En ik blijf erbij dat "een loving heart" uit jezelf moet komen, als u begrijpt wat ik bedoel. Don't need no-one.
Van het weblog van mevrouw Meulenbelt, een tekst van Anil Ramdas voorgelezen door een 13jarig meisje :
Beschaving is aan de ene kant: jezelf inhouden. Laat ik dat de vorm noemen van de beschaving. Vorm, gewoonte, manier van doen, stijl, allemaal woorden voor hetzelfde.
Maar beschaving is aan de andere kant ook: niet alles voor jezelf houden. Laat ik dat de inhoud noemen.
Mensen worden pas beschaafd, als ze in staat zijn te delen. En dan delen van datgene waar je al een tekort aan hebt.
Onbaatzuchtigheid als de diepere betekenis van beschaving. Niet dat eten met mes en vork, dat is de oppervlakkige betekenis. Dat is maar vorm, dat is maar stijl, hoewel stijl ook belangrijk is. Maar onbaatzuchtigheid, denken mensen daar nog aan, als ze aan zichzelf denken?
Steeds minder, ben ik bang. Ik ben nog wel een kind, maar toch groot genoeg om te weten hoe de wereld in elkaar zit. Ik hoor de laatste tijd veel klachten over mensen die niet weten hoe het hoort, die dus eigenlijk een andere stijl erop na houden. Sommige van die stijlen zijn storend, andere niet.
Maar daar gaat het niet om beste mensen. Ik ben blij dat u mij eens in de gelegenheid stelt om het eens te zeggen: daar gaat het niet om. Het gaat niet in eerste instantie om mensen die weten hoe het hoort, maar om u. De vraag is of u weet hoe het zou moeten horen. Als u zich beschaafd vindt, doe dan niet zo raar tegen alles wat vreemd is. Kijk daar niet zo hooghartig van op. Doe toch niet alsof u zelf de beschaving al hebt bereikt, terwijl de anderen ergens achteraan hollen. Om mij zelf nog eens te citeren: beschaving ligt altijd ver weg. Beschaving is net als de horizon: je kunt fietsen wat je wilt, maar komen doe je er nooit.
En bedenk: zij willen misschien onze robijnen, saffieren of bladgoud helemaal niet. Want daar bent u bang voor: dat ze u uitkleden waar u bij staat. Met onbaatzuchtigheid bedoel ik niet alleen het delen van materiële dingen. Wij mensen hebben aan alles een tekort: we hebben een tekort aan veiligheid, aan verdraagzaamheid, aan gastvrijheid, aan solidariteit. Als we er geen tekort aan hadden, waren er in deze wereld geen problemen. Maar juist omdat het moeite kost om het weg te geven, noemen we het een uiting van beschaving: als je alle veiligheid, alle verdraagzaamheid, alle gastvrijheid en alle solidariteit voor jezelf houdt, kun je even goed een standbeeld zijn zonder gevoel.
Laten we onze medemensen daarom de schoonheid geven van wat niet van ons is: onze mooie gevels, waar mijn vader zo trots op is, onze verworvenheden, die we zelf niet hebben verworven, alsook onze goede bedoelingen, en die zijn wel van ons. De mensen met al die andere beschavingen komen hier niet om onze beschaving van ons af te pakken. ze komen hier om hun beschaving met de onze te delen. Zij hebben een tekort en wij hebben een tekort.
We doen op het ogenblik in Nederland alsof wij zelf geen tekort hebben. Alleen de vreemdelingen hebben een tekort. De vreemdelingen worden daarom gezien als dieven, die er zelf rijker en rijker van worden terwijl wij in armoe achterblijven. Ik geloof daar niets van. ”
Toen een discussie. Aan tafel, onder leiding van Pieter Pekelharing vier politici: Fenna Vergeer (SP), Marijke Vos (GroenLinks), Khadija Arib (PvdA) en Hilbrand Nawijn (LPF). De uitgenodigde vertegenwoordigers van CDA en VVD waren niet gekomen.
Gedeelde normen en waarden? Die zijn er niet, zei Khadija, ik woon hier al dertig jaar, maar wat heb ik nou gemeenschappelijk met de SGP? Fenna hield een mooi verhaal over hoe zij inburgeringsles gaf, ze zette alle partijen op een rijtje op het bord, en ging na hoe elke partij dacht over zaken als euthanasie, of seks voor het huwelijk. Zo werd duidelijk dat er in Nederland niet één manier is om over de dingen te denken, net zo min als onder de allochtonen die aan het inburgeren waren, maar dat het hoort tot onze verworvenheden dat je verschillende meningen kunt hebben.
Pieter Hilhorst, vanuit de zaal, stelde de volgende vraag: op welk moment ben je bezig je eigen beschaving te verliezen, wanneer je zo nadrukkelijk bezig bent de beschaving van anderen aan te pakken?
Daar had niemand een antwoord op.
De beroemde zoöloog Desmond – De naakte aap – Morris vertelde op de televisie eens (aan Midas Dekkers) dat bij een of ander ver volk het opsteken van je duim (“hij gaat zó!”) betekent: ‘ik hak je kop eraf’. Daar kan je dus beter je handen in je zakken houden. Hoewel, wat zou dat betekenen? Oók op de tv zag ik een Amsterdamse VMBO-directeur die het volgende vertelde: als je een kind dat in de fout gegaan is bestraffend toespreekt, dan is het de Nederlandse schoolmeestersgewoonte om te zeggen: ‘Kijk me aan!’. Dit nu is voor veel leerlingen uit mediterrane landen, die beschaamd naar de grond kijken, de ultieme vernedering. Dat moet je weten! En dat moet je dus niet doen. Aldus deze door de wol geverfde en verstandige opvoeder.
Beschaving is – kortom – veel meer dan een laag cultureel vernis maar ook de bereidheid om af en toe jezelf af te vragen waar je mee bezig bent, te constateren dat jij misschien niet altijd en overal de wijsheid in pacht hebt.
Is dit spijkers op laag water zoeken?
Onlangs heeft het Sociaal Cultureel Planbureau het rapport ‘In het zicht van de toekomst’ aan de regering aangeboden, een ondervraging van ruim 2000 Nederlanders over ‘meningen, verwachtingen en wensen’ ten aanzien van de toekomst. Alom is geconstateerd dat er nogal een gat gaapt tussen tevredenheid over de eigen situatie en kritische kijk op de rest van de samenleving. De strekking van de boodschap is eigenlijk met een paar woorden samen te vatten: “Als iedereen zou zijn als ik, dan zag de wereld er een stuk beter uit!” En laat dit nu ook (mijn opinie alweer) de kern zijn van premier J.P. ‘Respect’ Balkenendes normen en waarden-obsessie. Dat maakt het ook zo moeilijk om daar vat op te krijgen, als je een iets genuanceerder beeld koestert van de werkelijkheid anno 2004.
Over ‘inburgering’ ging het dus. Wat dit betekent: dat nieuwkomers zich ónze ‘normen & waarden’ eigen dienen te maken. Wat nu opvalt in die lijst van 30 vragen voor de inburgeringtest (waar overigens naar mijn mening terecht Hilbrand Nawijn het stempel “onnozel” op heeft gedrukt) alléén maar over Vormen en nóóit over Inhoud gaan. Geen vraag of wij indertijd terecht het Spaanse gezag hebben afgezworen, of ‘aan wie geeft u de voorkeur, aan Allah of de christelijke God?’. Geen enkele hint naar vaderlandsliefde, nationale trots of ‘waar je loyaliteit ligt’. Niks normen &waarden, maar: hoe gedraag je je zo braaf mogelijk en bezorg je de Nederlanders zo weinig mogelijk overlast en ergernis.
Alle gevoeligheden zijn vermeden. Er was niet eens een vraag bij over de kwestie waar op gezette tijden half Nederland zich mateloos over opwindt: kan dat hoofddoekje nou wel of niet? Terecht natuurlijk want aan die kwestie durft de overheid haar vingers (nog) niet te branden. (Anja, je hebt het hier eerder duidelijk gezegd: wij zijn tegen het verplicht dragen van een hoofddoekje, én wij zijn tegen het verplicht NIET dragen van een hoofddoekje.)
Een beschaafde overheid zou nog een stap verder moeten gaan. Zij zou luid en duidelijk moeten zeggen:
“Lieve burgers van dit land, waarom zou u eigenlijk wíllen weten om welke reden iemand een kledingstuk draagt ? Dat gaat u niets aan, daar moet u zich niet mee wíllen bemoeien! Vraagt u soms ook waarom die man met zijn mooie blonde haardos opeens met een kale kop over de straat gaat? Of waarom die navelpiercing niet gewoon ónder dat truitje kan blijven? U hebt ons hier in Den Haag neergezet om er op toe te zien dat het allemaal een beetje beschaafd toegaat in de polder, dus dan vragen wij u vriendelijk om elkaar erop te wijzen als de vereiste omgangsregels in het gedrang komen, maar niét om elkaars zeden, overtuigingen en meningen te toetsen aan uw eigen particuliere moraal. De gedachten zijn vrij! Geen mens kan ze raden, of grijpen of schaden! En om die geestelijke vrijheid te waarborgen hebben wij allerlei wetten en regels bedacht.”
Maar onze beschaafde bewindslieden – van wie enkele er niet tegen opzien om, ogenschijnlijk zonder er bij na te denken, aan het begrip terrorisme het voorvoegsel ‘moslim-‘ toe te voegen – vragen dát niet. Terwijl dáármee de werkelijke (innerlijke) beschaving het gevoel van wat ‘onze cultuur’ is echt zou overstijgen.
Anil Ramdas legt de onderliggende gedachtengang in het integratiedebat bloot: we komen er mooi vanaf door alle problemen bij bepaalde groepen mensen neer te leggen, en dan wel vanwege hun cultuur (beschaving). Op die manier zijn we dankzij die groepen in staat om vooral niet naar ‘onszelf’ (intellectuele elite/politiek) te kijken en zo de illusie te behouden dat onze beschaving niets dan goed is. Kritische zelfreflectie ontbreekt voor een belangrijk deel, jammer, want de beste manier om de wereld te veranderen is jezelf te veranderen (aldus Gandhi).
Iemand heeft eens gezegd:’je kunt de beschaving van een land het beste afmeten aan de wijze waarop de zwaksten (ik zou daarvan liever willen maken "de mensen die het het moeilijkst hebben", want dat zijn vaak niet de zwaksten) in die samenleving worden behandeld.’
Wednesday, July 14, 2010
Rønåss Hølzåck with Renske de Greef ånd friends
Nøå, wåt ik nu toch meegemaakt heb. Wås døår lekker sølø op våkåntie, køm ik døår Renske de Greef ånd friends tegen. Die vrienden waren øk, maar die Renske, snibbig, håutåin, åutøritåir, nuffig, weet niet wåt dåt mens bezielde. De åvønd wås ik løl aan het tråppen met haar vrienden, møår in de øchtend zåt ik døår bij het øntbijt, toen kwam zij met één øchtendhumeur nøår beneden, zøiets heb ik nøg nooit gezien. Haar vrienden zeiden øøk, ja, dat doet ze thuis øøk åltijd: åutistisch zåt ze møår øp haar iphone te drukken en pielen en erger nøg, ze belde met iemand in nederlånd en tussendøør praatte ze met 1 van haar vrienden vån de vakantie, terwijl ze aan het bellen wås. Jå, een interessåntdoenerij, een wichtigmacherei, haar vrienden zeiden øøk nøgmaals: dåt døet ze thuis øøk altijd, het is haar in de bøl geslågen.
Beetje jåmmer dat die vrienden een lijdster vølgden, wånt, jå, ze wås cølumniste in nederland met de kleine c, altijd veel geprøåt, weinig gezegd øver de råmp vølgens die vrienden, møår ik verdøe mijn tijd niet met ressentiment øf råncune. Ik weet dat ik møår eenmål leef en het is zønde øm øøk møår 1 møment aan renske te besteden. Mensen die ik luidkeels hoor kånkeren op jøden of negers kan ik ter plaatse døødtrappen, spøntån. Møår dat is iets anders, dat is ålleen omdat ik niet in groepen denk, hoeveel individuen ik øøk haat. Het gebeurt dåt bepøålde individuen iemånd in de weg zitten. Møår hoe kan een heel rås iemand in de weg zitten ? Wie scheldt op jøden, negers, øf de grøtste groep øp de aarde...de eenzamen, zweedse individuen enz. die is niet ålleen een imbeciel die in groepen denkt, møår verwacht bøvendien redding vån høår eigen groep.
Wåt een verwend verwånd nuffig nest. Is dåt mens nou helemål besødemieterd ? Wij weten døår in zweden wel røåd mee, zø leer ik mijn døchter goede manieren.
A Rønåss Hølzåck møment in three stages:
Mijn vader zei wel eens tegen mij als ik met een knappe dame thuis kwam die eerst een ander had maar voor mij koos: zo gewonnen, zo geronnen.
Ook herinner ik me zijn liedje:
Oooh, whenne you seeah paretty womanna
I say ahrunna, oh, runna, oh runna
ooooh whenne you see a pretty womanna
Dat zong hij in 1976 altijd, net zoals:
Beetje jåmmer dat die vrienden een lijdster vølgden, wånt, jå, ze wås cølumniste in nederland met de kleine c, altijd veel geprøåt, weinig gezegd øver de råmp vølgens die vrienden, møår ik verdøe mijn tijd niet met ressentiment øf råncune. Ik weet dat ik møår eenmål leef en het is zønde øm øøk møår 1 møment aan renske te besteden. Mensen die ik luidkeels hoor kånkeren op jøden of negers kan ik ter plaatse døødtrappen, spøntån. Møår dat is iets anders, dat is ålleen omdat ik niet in groepen denk, hoeveel individuen ik øøk haat. Het gebeurt dåt bepøålde individuen iemånd in de weg zitten. Møår hoe kan een heel rås iemand in de weg zitten ? Wie scheldt op jøden, negers, øf de grøtste groep øp de aarde...de eenzamen, zweedse individuen enz. die is niet ålleen een imbeciel die in groepen denkt, møår verwacht bøvendien redding vån høår eigen groep.
Wåt een verwend verwånd nuffig nest. Is dåt mens nou helemål besødemieterd ? Wij weten døår in zweden wel røåd mee, zø leer ik mijn døchter goede manieren.
A Rønåss Hølzåck møment in three stages:
Mijn vader zei wel eens tegen mij als ik met een knappe dame thuis kwam die eerst een ander had maar voor mij koos: zo gewonnen, zo geronnen.
Ook herinner ik me zijn liedje:
Oooh, whenne you seeah paretty womanna
I say ahrunna, oh, runna, oh runna
ooooh whenne you see a pretty womanna
Dat zong hij in 1976 altijd, net zoals:
Ik zie de zon
al schijnt ze niet
k zing en fluit
en jubel het uit
en zing het hoogste lied
pfwietpfwietpfwiet
pfwietpfwietpfwiet
pfwietpfwietpfwiet
Wat een geluk dat ik een stukje van de wereld ben
en de bloemen en de vogels en de dingen ken
En toch....prijs ik mezelf gelukkig dat ik 6 zeer knappe dames
iets beter heb leren kennen....niet echt, natuurlijk, dat gebeurt nooit, maar, nou, ja, je weet niet...
Met al die joggende en hardlopende mensen heb ik wel eens de neiging om " Ren reet !" en "Hol zak !" te roepen ! In gedachten.
Tussen haakjes
Dat ik zo gek ben op kinderen dat ik al die gebroken nachten vergeet.
http://www.youtube.com/watch?v=-QlChPpdj3E&feature=fvst
Ja, mijn dochter vindt het ook, dat ik op vincent tom cruise lijk in dit filmpje. Maar ze is misschien een pleaser, ze vindt ook dat ik op een jonge sting lijk.
Rond 1:04 zie je hetzelfde meisje een halve seconde in beeld, dat je ook aan het einde van de clip ziet, 20 seconden in beeld.
Heb de film gehuurd en collateral is goed, volgende week huur ik "the party" met peter sellers uit 1968 voor de kinderen. Ben benieuwd of mijn zoon van 10 ook van de bank af rolt van het lachen.
Badhairday, looking like something that the cat brought in.
(photography by daughter on an iphone, old model)
"Ren reet ! Hol zak !"
Woody Woodpecker and cats
Another summer of discontent, ja, maar mijn rimpels zijn echt zo diep niet.
Zojuist zag ik een artikel van Rosan Hollak en Ron Rijghard over Ronald Plasterk; mensen zien graag iets van hun eigen naam terug in een ander (alles is ijdelheid) en dus heet ik nu : RONASS HOLZACK !
"Nee, nee, lak smeer je niet op je reet, Eline, maar op je nagels, bij de bavianen laten de vrouwtjes vooral hun roze billen zien, maar mensen, vrouwen, laten hun gelakte nagels zien."
Toen Maxime Verhagen op de hoogte was dat bij de consumentenbond een sexueel getalenteerde dame rondliep, brulde hij de hele tijd: "Klaske ! Klaske !" tijdens zijn aanwezigheid aldaar.
Mooi liedje wel, stripper van Callier:
http://www.youtube.com/watch?v=Oz_h38YzW
Daarom die andere maar: the golden apples of the sun op dezelfde cd...the silver apple of the moon...:
http://www.youtube.com/watch?v=GU8iTTiesLM&translated=1
Een kluns van een preutse nudist
Vrijdag 9 maart 2007 door Rosan Hollak
Een jongen die als een bezetene lichtknopjes likt. Een nudist die uit de wc wandelt met een rode kring rond zijn billen. De mens is een belachelijk schepsel. Dat is de boodschap die je krijgt bij het lezen van Naked (1997), een van de verhalenbundels van de Amerikaanse schrijver David Sedaris. Vooral het korte verhaal ‘A Plague of Tics’ kan ik niet in een openbare ruimte lezen zonder vreemd te worden aangekeken. Hierin beschrijft Sedaris hoe hij als kleine jongen, opgroeiend in een Grieks-Amerikaans gezin in North Carolina, van de ene dwangneurose in de andere vervalt. Bij alles wat hij doet moet hij eerst drie keer met zijn schoen op zijn voorhoofd slaan of zijn ogen in zijn oogkassen laten rollen. Totdat hij het roken ontdekt.
Alleen bij de Pink Panther-films kan ik even hulpeloos en slap van het lachen over de bank hangen. Dat komt omdat Sedaris, net als Peter Sellers, begrijpt dat de mens wordt gekweld door de angst om voor aap te staan. Als inspector Clouseau voert Sellers een continue strijd met zijn eigen gebreken. Hij is een kluns maar zal dit nooit erkennen. Dus leunt hij tegen pilaren die omvallen en doet hij alsof er niks is omgevallen. Of glijdt hij uit en doet hij, liggend op de grond, alsof hij niet is gevallen.
Sedaris speelt ook met die ontkenning. In het titelverhaal ‘Naked’ beschrijft hij hoe hij, als preutse Amerikaan, zichzelf dwingt om naar een nudistenkamp te gaan, terwijl hij daar absoluut niet wil zijn. Het gevolg is dat hij zo gewoon mogelijk probeert te doen terwijl hij dat niet kan.
Sedaris wil, net als Clouseau, iemand zijn die hij niet is en dat levert bizarre situaties op die op de lachspieren werken. Bovendien uit hij precies al die genante gedachten die ik zelf ook vaak heb maar meestal niet durf uit te spreken zoals deze: ik loop uit het toilet en mijn rok zit per ongeluk van achteren in mijn panty. En niemand zegt wat. Help! Ik ben belachelijk!
David Sedaris: ‘Naked’. Een vertaling van Irving Pardoen, is verschenen bij Muntinga (€ 8,90).
in HumorLiteratuur
k zing en fluit
en jubel het uit
en zing het hoogste lied
pfwietpfwietpfwiet
pfwietpfwietpfwiet
pfwietpfwietpfwiet
Wat een geluk dat ik een stukje van de wereld ben
en de bloemen en de vogels en de dingen ken
En toch....prijs ik mezelf gelukkig dat ik 6 zeer knappe dames
iets beter heb leren kennen....niet echt, natuurlijk, dat gebeurt nooit, maar, nou, ja, je weet niet...
Met al die joggende en hardlopende mensen heb ik wel eens de neiging om " Ren reet !" en "Hol zak !" te roepen ! In gedachten.
Tussen haakjes
Dat ik zo gek ben op kinderen dat ik al die gebroken nachten vergeet.
http://www.youtube.com/watch?v=-QlChPpdj3E&feature=fvst
Ja, mijn dochter vindt het ook, dat ik op vincent tom cruise lijk in dit filmpje. Maar ze is misschien een pleaser, ze vindt ook dat ik op een jonge sting lijk.
Rond 1:04 zie je hetzelfde meisje een halve seconde in beeld, dat je ook aan het einde van de clip ziet, 20 seconden in beeld.
Heb de film gehuurd en collateral is goed, volgende week huur ik "the party" met peter sellers uit 1968 voor de kinderen. Ben benieuwd of mijn zoon van 10 ook van de bank af rolt van het lachen.
Badhairday, looking like something that the cat brought in.
(photography by daughter on an iphone, old model)
"Ren reet ! Hol zak !"
Woody Woodpecker and cats
Another summer of discontent, ja, maar mijn rimpels zijn echt zo diep niet.
Zojuist zag ik een artikel van Rosan Hollak en Ron Rijghard over Ronald Plasterk; mensen zien graag iets van hun eigen naam terug in een ander (alles is ijdelheid) en dus heet ik nu : RONASS HOLZACK !
"Nee, nee, lak smeer je niet op je reet, Eline, maar op je nagels, bij de bavianen laten de vrouwtjes vooral hun roze billen zien, maar mensen, vrouwen, laten hun gelakte nagels zien."
Toen Maxime Verhagen op de hoogte was dat bij de consumentenbond een sexueel getalenteerde dame rondliep, brulde hij de hele tijd: "Klaske ! Klaske !" tijdens zijn aanwezigheid aldaar.
Mooi liedje wel, stripper van Callier:
http://www.youtube.com/watch?v=Oz_h38YzW
Daarom die andere maar: the golden apples of the sun op dezelfde cd...the silver apple of the moon...:
http://www.youtube.com/watch?v=GU8iTTiesLM&translated=1
Een kluns van een preutse nudist
Vrijdag 9 maart 2007 door Rosan Hollak
Een jongen die als een bezetene lichtknopjes likt. Een nudist die uit de wc wandelt met een rode kring rond zijn billen. De mens is een belachelijk schepsel. Dat is de boodschap die je krijgt bij het lezen van Naked (1997), een van de verhalenbundels van de Amerikaanse schrijver David Sedaris. Vooral het korte verhaal ‘A Plague of Tics’ kan ik niet in een openbare ruimte lezen zonder vreemd te worden aangekeken. Hierin beschrijft Sedaris hoe hij als kleine jongen, opgroeiend in een Grieks-Amerikaans gezin in North Carolina, van de ene dwangneurose in de andere vervalt. Bij alles wat hij doet moet hij eerst drie keer met zijn schoen op zijn voorhoofd slaan of zijn ogen in zijn oogkassen laten rollen. Totdat hij het roken ontdekt.
Alleen bij de Pink Panther-films kan ik even hulpeloos en slap van het lachen over de bank hangen. Dat komt omdat Sedaris, net als Peter Sellers, begrijpt dat de mens wordt gekweld door de angst om voor aap te staan. Als inspector Clouseau voert Sellers een continue strijd met zijn eigen gebreken. Hij is een kluns maar zal dit nooit erkennen. Dus leunt hij tegen pilaren die omvallen en doet hij alsof er niks is omgevallen. Of glijdt hij uit en doet hij, liggend op de grond, alsof hij niet is gevallen.
Sedaris speelt ook met die ontkenning. In het titelverhaal ‘Naked’ beschrijft hij hoe hij, als preutse Amerikaan, zichzelf dwingt om naar een nudistenkamp te gaan, terwijl hij daar absoluut niet wil zijn. Het gevolg is dat hij zo gewoon mogelijk probeert te doen terwijl hij dat niet kan.
Sedaris wil, net als Clouseau, iemand zijn die hij niet is en dat levert bizarre situaties op die op de lachspieren werken. Bovendien uit hij precies al die genante gedachten die ik zelf ook vaak heb maar meestal niet durf uit te spreken zoals deze: ik loop uit het toilet en mijn rok zit per ongeluk van achteren in mijn panty. En niemand zegt wat. Help! Ik ben belachelijk!
David Sedaris: ‘Naked’. Een vertaling van Irving Pardoen, is verschenen bij Muntinga (€ 8,90).
in HumorLiteratuur
Tuesday, July 13, 2010
Een gebelgde god
Zo, nu peutert ie in se neus en vraagt zich af waar hij sich nu weer eens ledig mee zal houwe...laten we het eens over onszelf hebben....nee, nee, nee, nu wil ik het één keer over mezelf hebben.....ik vind...mag ik het nou potverdorie één keer over mezelf hebben....is eigenlijk niet elke uiting, elke kunst, elke communicatie het even over mezelf hebben ?...daar wilde ik het dus even over hebben, over mezelf, ja.
Zo mag ik me graag verbeelden dat ik in een uitzending van pauw en witteman of dwdd dan wel knevel en die andere zit en dat ik na elke drie of vijf zinnen van alle andere kletsers en babbelaars zeg: "en dan wil ik het nu graag even over mezelf hebben", dan wel op charmante wijze, dan weer op een beminnelijke manier, of superieur, zo nu en dan onuitstaanbaar, of ironisch, maar ook wellevend, beleefd, inspirerend, bevlogen, betrokken, warm, soms ook weer kwaad, met stemverheffing, woest, brullend, iets later verlegen, bescheiden, onzichtbaar haast...
Zonet met een verliefde vrouw gesproken, sinds 1 maand is ze verliefd. Wat is ze mooi en wat een uitstraling. Het liep allemaal zo vanzelf. Alles. Ik gaf haar een compliment en zei dat hij geluk heeft en dat ze er zo prachtig uit ziet en of ze van nature al iets moois had, omdat uiterlijk en innerlijk volgens mij echt verweven zijn, ze zei dat ze warm, zorgzaam en lief is. Ik ben niet jaloers, waarom zou ik, maar wel opeens een beduidend minder goed gevoel.
Volgens mijn zoon gebeurt het mij ook weer het komende half jaar...zag hij dat ik er verslagen bij zat ? dat ik er even doorheen zat ?...alleen gelukkig....we zullen wel zien...
Kids
Nou, mijn dochtertje van 8, Eline, is ook een mooie, ik draag haar om 22.00 uur naar boven omdat ze zogenaamd in slaap is gevallen, ze speelt wel goed toneel, maar als ik 2 verdiepingen hoger haar in bed leg, dan kan ze haar lachen niet meer inhouden.
"Zo, je arme oude vader voor de gek houden ? Denk je wel om mijn rug ? Vind je het leuk ?"
"Ja, het is fijn om gedragen te worre !"
Daar voorzie ik overigens wel een probleem, bijna alle dames vinden het fijn om gedragen te worden, maar mijn dochter wordt vast 1.85 meter en is er dan wel een heer sterk genoeg om haar te dragen ? Dat zou best eens een majeur probleem in de nederlandse samenleving kunnen worden.
Monica Bellucci zei dat het voor vrouwen niet moeilijk is om te acteren, dat is een natuurlijke staat (ja, voor haar wel, ze moet eens met de volksvrouwen uit loosduinen praten !), maar dat het voor mannen wel moeilijk is, die moeten echt acteren.
.
Friday, July 9, 2010
Ole !
Die matthijs van nieuwkerk ziet er eigenlijk een beetje uit als een oud wijf, nee ? Idem dito met een * voor richard gere, nu ik hem als oude man in een film zie. Jort Kelder kan ik me ook al voorstellen als oud wijf, gek is dat, er zijn zat mannen die ik me niet voorstel als oud wijf, maar bij matthijs van nieuwkerk ontkom ik daar niet aan, een soort oma of zo.
Grappig, als je de wereld daarop indeelt...mannen als oude wijven zijn vaak ook foute womanizers....en het komt niet alleen door het lange haar...of helemaal fout...
Matthijs van Nieuwkerk...oud wijf
Jort Kelder..............oud wijf
Wim de Bie...............NEE, ondanks alle vrouwenimitaties waarin berendien uut wiesp helemaal model staat voor oud wijf toch een hartgrondig
Birgit Donker............NEE
Maria Barnas.............NEE
Kees van Kooten..........NEE, te mannelijke mond
Frits Bolkestein.........fout oud wijf
Verdonk..................fout oud wijf
Guus Hiddink.............fout oud wijf
Maarten t Hart...........NEE, ondanks een tien- twintig- dertigtal jaar travestie
Balkenende...............NEE
Kortom, het gaat weer eens nergens over, ha, de voorpagina van de telegraaf op zaterdag 10 juli 2010 voor de finale nederland-spanje van johan cruijff, de gebruikelijke lulkoek in 1000 woorden, spanje ken winnen, maar nederland ken ook winne, daar komt het geleuter op neer ! Schoot er wel even van in de lach, je hoorde Cruijff kletsen op de voorpagina !
Maarten 't Hart heeft bijna altijd gelijk, het is nu al de tweede keer dat ik het onderstaande van hem lees...in de NRC
Balverlies ? Tijdverlies !
In mei 1969 verloor Ajax in de finale van de Europa Cup voor landskampioenen kansloos van AC Milan. Het werd 4-1. In het najaar moest kampioen Feyenoord tegen Milan. Uit werd het 1-0 voor de Italianen. Feyenoord moest thuis dus met 2-0 winnen om door te gaan. Op 26 november 1969 werd het in de kuip 2-0. In de eerste helft gaf Wim Jansen een soortement voorzet die in het doel dwarrelde. Na de rust gaf Coen Moulijn een voorzet die door Wim van Hanegem werd ingekopt.
Eufoor kwam ik een dag later op het laboratorium. Toen ik over de wedstrijd begon, keken mijn collega-ethologen mij meewarig aan. Voetbal ? Kijk je daarnaar, vroegen ze. Eén van hen zei: ze zijn in staat elkaar over vijftig meter loepzuiver de bal in de voeten te passen, maar als ze drie meter voor het doel staan, schieten ze huizenhoog over. En tijdens zo'n wedstrijd knallen ze de bal drie keer op een van de twee palen, en vier keer op de lat, maar het doel in, o wat is dat moeilijk. Toch is het oneindig veel lastiger de bal precies op zo'n smalle paal te mikken dan in het doel.
Glaszuivere doelpunten worden afgekeurd, vanwege buitenspel, en omgekeerd worden buitenspeldoelpunten wel geteld als echte goals. Komt het de scheidsrechter goed uit, dan bestraft hij een onschuldige buiteling in het strafschopgebied met een penalty. Dat alles klopt niet, dat is geen zuivere koffie.
Zet tijdens de wedstrijd het geluid af, zeiden mijn collega's, bekijk vervolgens het spel zoals je korhoenderbalts in een arena zou bestuderen, en trek dan als volwassen gedragsonderzoeker je conclusies.
Ik heb dat gedaan. Inmiddels kijk ik niet meer, want mijn collega's hadden gelijk. Thans is zelfs alle zuivere koffie op. Grote voetbalclubs zijn miljoenenbedrijven geworden, soms zelfs beursgenoteerd. Denkt u dat men bij een bedrijf waar zulke enorme financiële belangen op het spel staan, de wedstrijduitslagen nog aan het toeval kan overlaten ?
Jonge spelers, amper volwassen, verdienen krankzinnige salarissen. Toptrainers toucheren jaarlijks miljoenen. Voeg daarbij alle neveninkomsten, reclameborden langs het veld, televisierechten en trainers die zich lenen voor reclamespotjes. In zo'n jungle, waarin zo onthutsend veel poen omgaat, zou 't ondenkbaar zijn om scheidsrechters of spelers om te kopen, of onmogelijk om de uitslagen van wedstrijden subtiel te manipuleren ? Er staat, puur financieel gezien, zo allemachtig veel op het spel dat men wel heel sterk in zijn schoenen moet staan om niet te bezwijken voor allerlei verleidingen. Zou de FIFA wellicht zo fel gekant zijn tegen elektronische hulpmiddelen omdat dan de uitslagen minder manipuleerbaar worden ?
De finale van het WK is uitgedraaid op een Europees onderonsje. Komt dat even prachtig uit- zo'n Europees onderonsje garandeert immers in het rijkste werelddeel hogere kijkcijfers dan als het een onderonsje was geworden van Nieuw-Zeeland tegen Noord-Korea of Ghana tegen Kameroen. En hogere kijkcijfers betekenen meer inkomsten voor diverse publieke omroepen, en meer inkomsten uit reclamegelden.
Voetbal is heilig. Ooit schreef ik voor het tijdschrift Hard Gras een artikel waarin ik bovenstaande twijfels voorzichtig uitte. Prompt werd het woedend geweigerd, ofschoon men mij om het artikel had gevraagd. Idem bij het voetbaltijdschrift Johan.
Voetbal is oorlog, zei Michels. Welnee, het is inmiddels een universele wereldgodsdienst. Je mag er niet mee spotten, je mag geen kritiek uiten; wie op straat loopt tijdens zo'n wedstrijd krijgt vanuit een tuin waarin men voor een groot tv-scherm hangt toegebruld: "Kijken ! Holland !"
En dat terwijl je bij de wedstrijden van Oranje in godzalige verlatenheid over de straten kunt dwalen. Elk nadeel hep z'n voordeel.
Grappig, als je de wereld daarop indeelt...mannen als oude wijven zijn vaak ook foute womanizers....en het komt niet alleen door het lange haar...of helemaal fout...
Matthijs van Nieuwkerk...oud wijf
Jort Kelder..............oud wijf
Wim de Bie...............NEE, ondanks alle vrouwenimitaties waarin berendien uut wiesp helemaal model staat voor oud wijf toch een hartgrondig
Birgit Donker............NEE
Maria Barnas.............NEE
Kees van Kooten..........NEE, te mannelijke mond
Frits Bolkestein.........fout oud wijf
Verdonk..................fout oud wijf
Guus Hiddink.............fout oud wijf
Maarten t Hart...........NEE, ondanks een tien- twintig- dertigtal jaar travestie
Balkenende...............NEE
Kortom, het gaat weer eens nergens over, ha, de voorpagina van de telegraaf op zaterdag 10 juli 2010 voor de finale nederland-spanje van johan cruijff, de gebruikelijke lulkoek in 1000 woorden, spanje ken winnen, maar nederland ken ook winne, daar komt het geleuter op neer ! Schoot er wel even van in de lach, je hoorde Cruijff kletsen op de voorpagina !
Maarten 't Hart heeft bijna altijd gelijk, het is nu al de tweede keer dat ik het onderstaande van hem lees...in de NRC
Balverlies ? Tijdverlies !
In mei 1969 verloor Ajax in de finale van de Europa Cup voor landskampioenen kansloos van AC Milan. Het werd 4-1. In het najaar moest kampioen Feyenoord tegen Milan. Uit werd het 1-0 voor de Italianen. Feyenoord moest thuis dus met 2-0 winnen om door te gaan. Op 26 november 1969 werd het in de kuip 2-0. In de eerste helft gaf Wim Jansen een soortement voorzet die in het doel dwarrelde. Na de rust gaf Coen Moulijn een voorzet die door Wim van Hanegem werd ingekopt.
Eufoor kwam ik een dag later op het laboratorium. Toen ik over de wedstrijd begon, keken mijn collega-ethologen mij meewarig aan. Voetbal ? Kijk je daarnaar, vroegen ze. Eén van hen zei: ze zijn in staat elkaar over vijftig meter loepzuiver de bal in de voeten te passen, maar als ze drie meter voor het doel staan, schieten ze huizenhoog over. En tijdens zo'n wedstrijd knallen ze de bal drie keer op een van de twee palen, en vier keer op de lat, maar het doel in, o wat is dat moeilijk. Toch is het oneindig veel lastiger de bal precies op zo'n smalle paal te mikken dan in het doel.
Glaszuivere doelpunten worden afgekeurd, vanwege buitenspel, en omgekeerd worden buitenspeldoelpunten wel geteld als echte goals. Komt het de scheidsrechter goed uit, dan bestraft hij een onschuldige buiteling in het strafschopgebied met een penalty. Dat alles klopt niet, dat is geen zuivere koffie.
Zet tijdens de wedstrijd het geluid af, zeiden mijn collega's, bekijk vervolgens het spel zoals je korhoenderbalts in een arena zou bestuderen, en trek dan als volwassen gedragsonderzoeker je conclusies.
Ik heb dat gedaan. Inmiddels kijk ik niet meer, want mijn collega's hadden gelijk. Thans is zelfs alle zuivere koffie op. Grote voetbalclubs zijn miljoenenbedrijven geworden, soms zelfs beursgenoteerd. Denkt u dat men bij een bedrijf waar zulke enorme financiële belangen op het spel staan, de wedstrijduitslagen nog aan het toeval kan overlaten ?
Jonge spelers, amper volwassen, verdienen krankzinnige salarissen. Toptrainers toucheren jaarlijks miljoenen. Voeg daarbij alle neveninkomsten, reclameborden langs het veld, televisierechten en trainers die zich lenen voor reclamespotjes. In zo'n jungle, waarin zo onthutsend veel poen omgaat, zou 't ondenkbaar zijn om scheidsrechters of spelers om te kopen, of onmogelijk om de uitslagen van wedstrijden subtiel te manipuleren ? Er staat, puur financieel gezien, zo allemachtig veel op het spel dat men wel heel sterk in zijn schoenen moet staan om niet te bezwijken voor allerlei verleidingen. Zou de FIFA wellicht zo fel gekant zijn tegen elektronische hulpmiddelen omdat dan de uitslagen minder manipuleerbaar worden ?
De finale van het WK is uitgedraaid op een Europees onderonsje. Komt dat even prachtig uit- zo'n Europees onderonsje garandeert immers in het rijkste werelddeel hogere kijkcijfers dan als het een onderonsje was geworden van Nieuw-Zeeland tegen Noord-Korea of Ghana tegen Kameroen. En hogere kijkcijfers betekenen meer inkomsten voor diverse publieke omroepen, en meer inkomsten uit reclamegelden.
Voetbal is heilig. Ooit schreef ik voor het tijdschrift Hard Gras een artikel waarin ik bovenstaande twijfels voorzichtig uitte. Prompt werd het woedend geweigerd, ofschoon men mij om het artikel had gevraagd. Idem bij het voetbaltijdschrift Johan.
Voetbal is oorlog, zei Michels. Welnee, het is inmiddels een universele wereldgodsdienst. Je mag er niet mee spotten, je mag geen kritiek uiten; wie op straat loopt tijdens zo'n wedstrijd krijgt vanuit een tuin waarin men voor een groot tv-scherm hangt toegebruld: "Kijken ! Holland !"
En dat terwijl je bij de wedstrijden van Oranje in godzalige verlatenheid over de straten kunt dwalen. Elk nadeel hep z'n voordeel.
Tuesday, July 6, 2010
Subscribe to:
Posts (Atom)