"Zeg, ik hoorde onlangs het verhaal dat concentratiekampbewakers en vergassers 40-45 de hele dag aan het neuriën waren, het werd me zelfs als feit gepresenteerd. Zou dat nu geweest zijn om hun geweten te sussen ?"
"Volgensj mij waren se gewoon lekker aan het werk, fluitend hun werk aan het doen, hoera, weer een nieuwe lading, weer wat te doen, ietsj minder druk in duitsland...in europa.."
Geert: Mmmjah, onlangs stond ik in de tram in Den Haag, drie van die opgeschoten hagenezen met ten dele millimeter haar, "kankerjoden aan het gas" "stelletje brilletjesjode, dode" en "waar staat me susuki swift", ze leken zelfs op hem, karst...als ik dan denk dat dat onze achterban is, dan schiet ik wel eens vol.
Vieze rookworst gegeten, van over me nek gegaan.
Sietse: hmpf.
Geert: Ja, rookworst eet ik er niet meer, wel kwarkpuntjes of vlaai...maar, moet je luisteren, even naar de hema is de laatste tijd een feestje voor me, er werkt een jonge buitenlandse vrouw die zo stralend van het leven geniet.
Sietse: So goed sie je d'r anders niet uit. Ik heb onlangs nog contact gehad met onsje sjponsor, die joodse pornoregisseur, weetjewel, die zonnebankbruine pooierd die zelf pornosjter is geweest.
Geert: Ja, ja, die Benno.
Sietse: Presjies. Nou, hij stelde me aan een meisje voor, tien weken geleden. Ik zie onsj weer dansen, ik met mijn kale hemahollandse harses en zij wasj zo'n mooi donker meisje. Ik vroeg haar: zie ik je vrijdag weer ? Se knikte. Uit beleefdheid ? Ik wisjt het niet. Die vrijdag regende het. We hadden ergens in het sjentrum op straat afgesproken. Ik stond te schuilen onder een luifel. Ik keek naar de luch en dach: asse maar komt.
Opeens sjtond se voor me. Lachende ogen. Alsof het de gewoonsjte zaak van de wereld was, alsjof se geen moment getwijfeld had. Ik sjchiet er nu weer vol van. Een liefdevol hart behelsjt de diepsjte wijsheid. Se had haar man gevonden. Se hoef misschien nooit meer een ander. Dat hebben vrouwen toch sjterker dan wij, vind je niet ? Of sijn dat ouderwetsje praatjes ?
Hero: Zzzorry, ik wazz even onder tafel, een kwartje, mijn kwartje gevallen. Nog wat gemizzt ? Wat zzzijn dat voor gezichten, onzzze ouwe rukkerz vervuld van melancholicuz of wat anderz ?
Hero: Nietz ? Watizzer, jongenzz ? Met zzztomheid gezlagen ? Zzzal ik nu eenz wat vertellen....de reden van mijn dronkenzchap...mijnverdriet...ik liep door Amzterdam, de oude dame, en over het zzzpiegelgladde water voer zzzo'n zloep, een man en vrouw van rond de 50, de man aan het roer, hah, emanzzipasie ! Maar goed, een mild pril voorvoorjaarzonnetje. Tzoen, vrinden, tzoen brak het moment aan, ik moet het voorvoeld hebben, want ik bleef kijken.
De vrouw ztond op, deed enkele wankele ztappen naar de man, boog zich voorover en drukte een kuz op zzijn mond, geen hartztocht, maar wel een liefdevolle. Ze wachtte niet op een reactie, zzze had kennelijk alleen maar willen zzeggen: ik zie je zzoals je bent, het is goed zo.
Toen zchoof ze weer terug naar haar plek. Zzzo vreemd. Zzzzzo vreemd, ik had al drie jaar bootjes voorbij zien komen, meestal menzzen die indruk willen maken. Maar waar wazzz ik ? O ja, zomz zie je wel ietz wat erop lijkt, op een duurdere boot. De kuz van een man van middelbare leeftijd aan een veel jongere vrouw. Hoe duurder de boot, hoe groter het leeftijdzzverzchil. Zzij leunt dan even tegen zzijn schouder en hij proeft nonzjalant van d'r lippe. Daar zpreekt trotz uit, bezzitsdrang. Nee, niet te vergelijken met die vrouw in die eerzte zloep, waar ik zojuizt nog over baaazelde.
Zij kuzte de eerzte en de laatzte man van de wereld. Na hem zou er nooit meer een ander kooome. Dat heb ik nooit gekend. Dat zal ik zodemieterz nooit kennnen...
Fritz: Wat ik nou heb gezien. Een oud vrouwtje liep voorbij een fiets en die viel spontaan zomaar om. Ik zag haar even twijfelen. Ze liep door. Toen kwam Geert uit een pakkendragend wat louche gezelschap naar voren (Geert lacht heel even onecht, een grapje op zijn tijd kan hij wel waarderen). Met vastberaden tred liep hij naar de vrouw en schreeuwde bijna: "Mevrouw, u bent een VOORBEELD voor de jeugd."
Hij liep naar de fiets en zette deze netjes neer. De vrouw keek even vertwijfeld en zei toen: "Maar ik heb die fiets helemaal niet..."
Geert negeerde de vrouw geheel en liep terug naar zijn gezelschapje. De vrouw stond moederziel alleen tegenover 9 pakken die haar eventjes geringschattend aankeken en wegliepen. Erachteraan lopen zou niets oplossen. Moest ze nou de rommel van anderen opruimen ? Misschien. Maar toch had Geert mijn sympathie niet. Hij deed me denken aan jongetjes, vroeger op school, die vrijwillig nableven om de klas in orde te brengen. Ze klikten ook graag, die jongetjes. Later, als ze collega zijn, naaien ze je achter je rug. Nare jongetjes...of meisjes.
Geen gotere waan dan liefde of verliefdheid. Zorg dat je een loving heart van jezelf krijgt, onafhankelijk van anderen. En waak voor naieviteit.
Zoals ik eerder heb overwogen (uitspraak van 29 juli 2009 in zaak nr. 200804042/1/V6) is de notificatieregeling per 1 december 2005 in werking getreden en tot stand gekomen onder druk van de Europese Commissie die een inbreukprocedure was gestart, omdat Nederland tot dan toe - naar het oordeel van de Europese Commissie in strijd met artikel 49 van het EG-Verdrag, thans, na wijziging, artikel 56 van het VWEU - de eis van een tewerkstellingsvergunning voor onderdanen van de op 1 mei 2004 toegetreden landen uit Midden- en Oost-Europa ook voor dienstverleningssituaties had gehandhaafd. IN STRIJD MET ! IN STRIJD MET ! IN STRIJD MET ! Tussen partijen is niet in geschil dat de werkzaamheden in het onderhavige geval werden uitgevoerd in het kader van aanneming van werk en dat sprake was van grensoverschrijdende dienstverrichting als bedoeld in artikel 49 van het EG-Verdrag, thans, na wijziging, artikel 56 van het VWEU. NIET IN GESCHIL ! NIET IN GESCHIL ! NIET IN GESCHIL !
IK heb me ter zitting bij de Afdeling op het standpunt gesteld dat op grond van artikel 7 van de beleidsregels een boete wordt opgelegd van € 1.500,00, aldus de minister ter zitting. OP HET STANDPUNT GESTELD ! OP HET STANDPUNT GESTELD ! OP HET STANDPUNT GESTELD ! OP GROND VAN ! OP GROND VAN ! OP GROND VAN !
Meneer en mevrouw Donner, uw zoontje spreekt weer met rood hoofd en brilletje vieze woorden.
Vanaf 1.00 minuut is het goed, vooral met een hoofd of koptelefoon...zonder koptelefoon een kinderliedje, met hoofdtelefoon stukken beter, die stuwende bas...
http://www.youtube.com/watch?v=sYWDSAAo66Y
Maar deze is pas echt mooi, daar krijg ik vochtige ogen van, weep you no more sad fountains. Jammer van die plaatjes van sting, die hoef ik niet te zien, luisteren is beter.
http://www.youtube.com/watch?v=Ds9j5hK8Avc&feature=PlayList&p=65090CAAA34B511A&playnext=1&playnext_from=PL&index=2
Wednesday, March 17, 2010
Bring on the night. I Couldn't stand another hour of daylight.
How cold is a heart, when it's warmth that it seeks.
A loving heart is the truest wisdom.
Willem Burger, alias AertJan Grotenhuis volgens mij, zei het ook al mooi: de soep wordt niet zo heet gegeten als opgediend.
Angst is een slecht raadgever en hoewel enig wantrouwen en financiele kennis belangrijk zijn is het ook weer niet zo dat elke bank alleen maar de boel oplicht en bedonderd. Ik heb me de afgelopen 20 jaar nooit echt bedonderd gevoeld door een bank, maar gelukkig ook nooit ingegaan op dsb acties of andere te gretige wolven.
A loving heart is the truest wisdom. En daarom alle bankiers die meer dan 300.000 EUR per jaar verdienen, 100% belasten boven die 300.000 EUR per jaar, zeker zo'n zalm, die vanwege alimentatie, "nieuwe" vrouw en 5 kinderen eerst geld graait bij dsb en nu bij abnamro, sodemieters.
Rustig, rustig, bewaar de nuance, als jij je in zalm zou verplaatsen, dan zou je mogelijk hetzelfde doen, maar je ziet toch maar weer wel hoe dat werkt. Pakken wat je pakken kunt, graaien wat je graaien kunt.
Geplaatst door M. Verschrijver, 20.47, 22 maart 2010
Private property created crime. Waardoor wordt iemand een dief ? Jaloezie, afgunst, bezitterigheid, ongelijkheid ? Waarom verdient de 1 zoveel meer dan de ander ? Waarom is de 1 hierarchisch boven een ander geplaatst ?
Ik kan me nog herinneren dat ik door een luxe 5 sterren hotelresort liep in Spanje in mijn studententijd, twintig jaar geleden tegen 20:00 's avonds, iedereen zat aan het buffet en ik had honger en daar zag ik een benetton shirt liggen bij het zwembad. Dat heb ik meegejat. 's Avonds sliep ik in mijn eend. Op de parkeerplaats voor het hotel stonden alleen maar bmw's en porsches. Had toch af en toe de neiging om met een spijker langs die auto's te lopen.
Nu weet ik dat levensgeluk niet afhankelijk is van materiele troep, dat het soms zelfs tegenovergesteld werkt, bezit van de zaak is eind van het vermaak.
Geplaatst door Manna Rewriter, 20.59, 22 maart 2010
Iek will meine benetton shirt zuruck en iek sue je fur meinem bmw, jah ?
Geplaatst door Rienk Kamer, 22.11, 22 maart 2010
.
Bring on the night. Couldn't stand another hour of daylight.
The crash of the heads
Zo bevond uw voorwerp van spot zich in een discotheek en wat gebeurde, de knapste dame van de gelegenheid zocht zijn blik ! Inizia sempre con guardare. Het kostte een overwinning op hemzelf maar na haar 10 minuten bekeken te hebben trok hij de stoute schoenen aan en stapte erop af: "Wat ben jij een knappe vrouw !" 40 jaar levenservaring en dan met zoiets aan komen zetten, de armoede.
"Dank je."
Mijn hart maakte een sprongetje. Zo reageren op zo'n domme opmerking en we praatten zowaar even, bleek ze kinderarts te zijn ! Door de akoestische omstandigheden waren wij genoodzaakt de oren en monden naar elkaar toe te draaien en tijdens deze handeling gebeurde het: onze hoofden en neuzen stootten niet bepaald zachtzinnig tegen elkaar. Een kinderarts kon ik vervolgens goed gebruiken met mijn bloedende neus !
Daarna dacht ik aan het geheim dagboek van hans warren, die beschreef hoe hij mabel eens zo hartstochtelijk kuste dat zij beiden een stukje van hun tanden verloren. En Hans was nog homo ook. Sinds die tijd deel ik visitekaartjes uit en zeg ik: "ik ben bang dat onze hoofden elkaar stoten, maar je mag bellen of mailen voor een afspraak waarbij we ergens rustig wat gaan drinken." De teller staat op 9 visitekaartjes sinds 3 maanden maar tot dusverre kreeg ik alleen maar reclame voor oninteressante produkten binnen. The greatest men are the most alone.
.
Shouldn't it be "the clash of heads"...I'll never be proficient in english...
Zo bevond uw voorwerp van spot zich in een discotheek en wat gebeurde, de knapste dame van de gelegenheid zocht zijn blik ! Inizia sempre con guardare. Het kostte een overwinning op hemzelf maar na haar 10 minuten bekeken te hebben trok hij de stoute schoenen aan en stapte erop af: "Wat ben jij een knappe vrouw !" 40 jaar levenservaring en dan met zoiets aan komen zetten, de armoede.
"Dank je."
Mijn hart maakte een sprongetje. Zo reageren op zo'n domme opmerking en we praatten zowaar even, bleek ze kinderarts te zijn ! Door de akoestische omstandigheden waren wij genoodzaakt de oren en monden naar elkaar toe te draaien en tijdens deze handeling gebeurde het: onze hoofden en neuzen stootten niet bepaald zachtzinnig tegen elkaar. Een kinderarts kon ik vervolgens goed gebruiken met mijn bloedende neus !
Daarna dacht ik aan het geheim dagboek van hans warren, die beschreef hoe hij mabel eens zo hartstochtelijk kuste dat zij beiden een stukje van hun tanden verloren. En Hans was nog homo ook. Sinds die tijd deel ik visitekaartjes uit en zeg ik: "ik ben bang dat onze hoofden elkaar stoten, maar je mag bellen of mailen voor een afspraak waarbij we ergens rustig wat gaan drinken." De teller staat op 9 visitekaartjes sinds 3 maanden maar tot dusverre kreeg ik alleen maar reclame voor oninteressante produkten binnen. The greatest men are the most alone.
.
Shouldn't it be "the clash of heads"...I'll never be proficient in english...
A loving heart is the truest wisdom.
Alsjeblieft de boel de boel laten (een kleine formele noodzakelijke correctie in de goede column van Rob Wijnberg, hij is nog jong en moet nog veel leren en lezen, zullen we maar zeggen).
Boze tongen beweren dat Nederland volledig versnipperd is geraakt, wat zeg ik, ja totaal onbestuurbaar dreigt te worden. Geen enkele denkbare coalitie heeft nog een meerderheid. Oud-minister Hans Hoogervorst pleitte daarom in allerijl maar voor een verhoogde kiesdrempel van minimaal 7,5 zetel – om nog enige orde in de electorale chaos te scheppen. Goed idee Hans: een kiesdrempel die alleen de Dierenpartij en de SGP niet halen.
Dat scheelt een hoop.
Allemaal luchtfietserij natuurlijk, want het Nederlandse politieke landschap is juist nog nooit zo helder en overzichtelijk geweest als nu. Sterker nog, ons land is eindelijk – net als de rest van de beschaafde wereld – van een verzuilde bende veranderd in een keurig Tweestromenland. In de Verenigde Staten heb je de Democraten en de Republikeinen, in België de Vlamingen en de Walen, in Irak de sjiieten en de soennieten, in Rwanda de Hutu’s en de Tutsi’s – en in Nederland heb je de Hitsers en de Sussers.
Het standpunt van de Hitsers is duidelijk: zij vinden het ronduit schandalig hoe de boel in ons land uit de hand is gelopen en willen daarom dat de boel nu eens keihard wordt aangepakt. De boel maar blijven aankijken en gedogen, dat kan gewoon niet langer – het is de hoogste tijd om de boel wakker te schudden en op scherp te zetten. Daarom zeggen de Hitsers: gewoon de boel verbieden en wie dan nog de boel verstiert, kan zijn boeltje pakken en vertrekken.
Dat stuit de Sussers natuurlijk tegen de borst. Zij willen de boel namelijk het liefst zoveel mogelijk bij elkaar houden – en dan helpt het niet als de boel zo op de spits gedreven wordt. Want voor je het weet escaleert de boel, en als de boel eenmaal aan het escaleren is, dan duurt het meestal niet lang meer of de boel valt uit elkaar. De vraag is dan ook of de boel niet eerst bij elkaar moet worden gebracht voordat ze bij elkaar gehouden kan worden. Om daarachter te komen, pleiten de Sussers voor het instellen van een ambtelijke werkgroep, de commissie-Boelema – niet om de boel op de lange baan te schuiven, maar om de boel nog eens grondig te onderzoeken.
En uiteindelijk zullen ze gelukkig allemaal wel weer de boel de boel laten. Als politici of mensen echt de handen uit de mouwen steken, dan zijn de rampen niet te overzien, de geschiedenis bewijst dat. Gisteren nog die laurentrien brinkhorst gehoord over nederland en wat er allemaal zou moeten gebeuren aan tunnels en andere onzalige activiteit, alsof laurentrien perzoonlijk zijn nageltjes vies zou maken bij het graven van een tunnel.
Ondanks alle prachtige woorden van iedereen, was Hans van Mierlo een dictator binnen zijn partijtje, zeer betrouwbare informatie uit de eerste hand.
Zegt toch ook wat over Connie, graag met dictators samenhokken.
"Connie, connie, mag ik nu weer binnenkomen ?" aldus Hans van Mierlo met dronken ...
Dit is ook regelmatig echt gebeurd volgens de onderbuurvrouw
Boze tongen beweren dat Nederland volledig versnipperd is geraakt, wat zeg ik, ja totaal onbestuurbaar dreigt te worden. Geen enkele denkbare coalitie heeft nog een meerderheid. Oud-minister Hans Hoogervorst pleitte daarom in allerijl maar voor een verhoogde kiesdrempel van minimaal 7,5 zetel – om nog enige orde in de electorale chaos te scheppen. Goed idee Hans: een kiesdrempel die alleen de Dierenpartij en de SGP niet halen.
Dat scheelt een hoop.
Allemaal luchtfietserij natuurlijk, want het Nederlandse politieke landschap is juist nog nooit zo helder en overzichtelijk geweest als nu. Sterker nog, ons land is eindelijk – net als de rest van de beschaafde wereld – van een verzuilde bende veranderd in een keurig Tweestromenland. In de Verenigde Staten heb je de Democraten en de Republikeinen, in België de Vlamingen en de Walen, in Irak de sjiieten en de soennieten, in Rwanda de Hutu’s en de Tutsi’s – en in Nederland heb je de Hitsers en de Sussers.
Het standpunt van de Hitsers is duidelijk: zij vinden het ronduit schandalig hoe de boel in ons land uit de hand is gelopen en willen daarom dat de boel nu eens keihard wordt aangepakt. De boel maar blijven aankijken en gedogen, dat kan gewoon niet langer – het is de hoogste tijd om de boel wakker te schudden en op scherp te zetten. Daarom zeggen de Hitsers: gewoon de boel verbieden en wie dan nog de boel verstiert, kan zijn boeltje pakken en vertrekken.
Dat stuit de Sussers natuurlijk tegen de borst. Zij willen de boel namelijk het liefst zoveel mogelijk bij elkaar houden – en dan helpt het niet als de boel zo op de spits gedreven wordt. Want voor je het weet escaleert de boel, en als de boel eenmaal aan het escaleren is, dan duurt het meestal niet lang meer of de boel valt uit elkaar. De vraag is dan ook of de boel niet eerst bij elkaar moet worden gebracht voordat ze bij elkaar gehouden kan worden. Om daarachter te komen, pleiten de Sussers voor het instellen van een ambtelijke werkgroep, de commissie-Boelema – niet om de boel op de lange baan te schuiven, maar om de boel nog eens grondig te onderzoeken.
En uiteindelijk zullen ze gelukkig allemaal wel weer de boel de boel laten. Als politici of mensen echt de handen uit de mouwen steken, dan zijn de rampen niet te overzien, de geschiedenis bewijst dat. Gisteren nog die laurentrien brinkhorst gehoord over nederland en wat er allemaal zou moeten gebeuren aan tunnels en andere onzalige activiteit, alsof laurentrien perzoonlijk zijn nageltjes vies zou maken bij het graven van een tunnel.
Ondanks alle prachtige woorden van iedereen, was Hans van Mierlo een dictator binnen zijn partijtje, zeer betrouwbare informatie uit de eerste hand.
Zegt toch ook wat over Connie, graag met dictators samenhokken.
"Connie, connie, mag ik nu weer binnenkomen ?" aldus Hans van Mierlo met dronken ...
Dit is ook regelmatig echt gebeurd volgens de onderbuurvrouw
A loving heart is the truest wisdom.
De nachtegalen
Ik heb van 't leven vrijwel niets verwacht,
't Geluk is nu eenmaal niet te achterhalen.
Wat geeft het ? In de koude voorjaarsnacht
zingen de nachtegalen.
J. C. BLOEM (1887-1966)
INSOMNIA
Denkend aan de dood kan ik niet slapen,
En niet slapend denk ik aan de dood,
En het leven vliet gelijk het vlood,
En elk zijn is tot niet-zijn geschapen.
Hoe onmachtig klinkt het schriel `te wapen',
Waar de levenswil ten strijd mee noodt,
Naast der doodsklaroenen schrille stoot,
Die de grijsaards oproept met de knapen.
Evenals een vrouw, die eens zich gaf,
Baren moet, of ze al dan niet wil baren,
Want het kind is groeiende in haar schoot,
Is elk wezen zwanger van de dood,
En het voorbestemde doel van 't paren
Is niet minder dan de wieg het graf.
Raar dat ik geen enkel gedicht ken van een hedendaagse dichter.
Ik heb van 't leven vrijwel niets verwacht,
't Geluk is nu eenmaal niet te achterhalen.
Wat geeft het ? In de koude voorjaarsnacht
zingen de nachtegalen.
J. C. BLOEM (1887-1966)
INSOMNIA
Denkend aan de dood kan ik niet slapen,
En niet slapend denk ik aan de dood,
En het leven vliet gelijk het vlood,
En elk zijn is tot niet-zijn geschapen.
Hoe onmachtig klinkt het schriel `te wapen',
Waar de levenswil ten strijd mee noodt,
Naast der doodsklaroenen schrille stoot,
Die de grijsaards oproept met de knapen.
Evenals een vrouw, die eens zich gaf,
Baren moet, of ze al dan niet wil baren,
Want het kind is groeiende in haar schoot,
Is elk wezen zwanger van de dood,
En het voorbestemde doel van 't paren
Is niet minder dan de wieg het graf.
Raar dat ik geen enkel gedicht ken van een hedendaagse dichter.
Tuesday, March 16, 2010
Lachen
Toen ik deze dvd/video terugzag moest ik lachen, die walkie talkies en dan die geheimzinnigheid en de trieste tekst die in de walkie-talkies gesproken wordt...jochies waren we, soms aardig...rond 1.20 als sting zwaar beledigd naar andy summers kijkt dat hij even mee durft te zingen.
Dat begin, sting zit weer eens te lachen naar stewart copeland en andy zucht dat hij geen aandacht krijgt. Leuk, zo'n filmpje !
http://www.youtube.com/watch?v=MX6MvV8cbh8
Wat een perfectie, rihanna en umbrella. Na de rap vanaf 0.30 wordt het echt goed :
http://www.youtube.com/watch?v=CvBfHwUxHIk
Dat begin, sting zit weer eens te lachen naar stewart copeland en andy zucht dat hij geen aandacht krijgt. Leuk, zo'n filmpje !
http://www.youtube.com/watch?v=MX6MvV8cbh8
Wat een perfectie, rihanna en umbrella. Na de rap vanaf 0.30 wordt het echt goed :
http://www.youtube.com/watch?v=CvBfHwUxHIk
Huilen
"Most life is made in silence."
"Loop ik daar door alpe d'huez en zeg "le nez de Birgit, le nez de Birgit" tegen elke willekeurige voorbijganger op het moment dat het begint te donkeren en ik had maar 1 biertje op."
Savage beast
Alle mannen zijn beesten, leert oma haar kleindochter, en: trap niet in hun mooie praatjes: The sweetest tongue has the sharpest teeth.
De populariteit van de weerwolf in de jaren veertig kan misschien verklaard worden door het feit dat voor de tweede keer in korte tijd een vernietigende geweldsstorm over de wereld raasde. De weerwolf is vaak een metafoor voor puberteit of adolescentie.
Vanuit een vrouwelijk perspectief is de maancyclus even lang als de menstruatiecyclus, de 16 jarige sociale outcast Ginger wordt in haar eerste menstruatieperiode door een wild beest gebeten. In de periode daarop gaat ze zich uitdagender kleden, jaagt ze achter alle kerels aan, is ze sexueel initiatiefrijk, veeleisend en dominant. Tot zover niets mis. Maar ze wordt ook egoistisch, onuitstaanbaar, hysterisch en ronduit gewelddadig. Uiteindelijk wordt het haar fataal.
Waarom spreekt de figuur van de weerwolf plots zo'n enorm (voornamelijk vrouwelijk) publiek aan ? (Dat klopt, mij spreekt het niet aan, hoewel ik wolf een goede film vond en an american werewolf in paris of london redelijk) Moesten vrouwen in oma's tijd uit de buurt blijven van de wolf, tegenwoordig kunnen ze openlijk aan die kant van zichzelf toegeven.
In de film "wolf" zegt Michelle Pfeiffer tegen weerwolf Jack Nickolson: "Ik heb nog nooit een aardige man ontmoet die zo naar me kijkt als jij." 'Zo" wil zeggen gretig, met nauwelijks te bedwingen begeerte. En daar is tegenwoordig niets meer mis mee. Want zoals de moeder in The company of wolves, de zorgelijke grootmoeder al terecht wijst: "If there's a beast in men, it meets its match in women too."
Herien -niets-mis-mee- Wensink, mooi artikel, samengevat uit het nrc.
Tijdens het skien tweemaal gezien hoe twee mannen met sigaretten in hun mond vrolijk elkaars sigaretten aanstaken; dan vloek ik even dat ik nooit een dergelijke homo-erotische ervaring zal hebben. Na ja, het waren toch kleine fransmannetjes.
Ik verdoe mijn tijd al genoeg met zinloze zaken. Kan ik 1 zinvolle zaak noemen waarmee ik mijn tijd verdoe?
De lijn die dwars door de literatuur loopt, alle schrijvers met elkaar verbindend, is de lijn van de jaloezie. En er is nog 1 klein, maar niet onbelangrijk iets: voor elk van hen is jaloezie datgene waar ze zich persoonlijk geheel vrij van wanen.
Hmmmmm, wat heb ik een zin in verse pompoensoep met koriander.
Sunday, March 14, 2010
Loving
Met bijzonder veel plezier heb ik "liefde en ander leed" en "een onvergetelijke thuiskomst" van Frits Abrahams gelezen. Daar word ik positief en goedgehumeurd van. Prachtige miniaturen, elke dag weer. Ook vraag ik me af waarom er bij mij altijd een zwart randje aan mijn schrijven zit en bij frits abrahams niet. Zou het met mijn leeftijd tussen de 40 en de 50 te maken hebben ? Of zou het zijn oorsprong vinden in de verloren generatie van 500 sollicitatiebrieven rond 1988-1990 ? Of een scheiding ? Dan wel een combinatie van factoren.
Het stemt tevreden dat ik dezelfde mening over jeroen pauw, joost zwagerman en theo van gogh heb als de milde, vriendelijke en beminnelijke Abrahams, alleen weet hij mijn instinctieve afkeer (telkens vanaf bijna de eerste keer dat ik ze zag) goed te verwoorden en onderbouwen. Of ben ik gewoon een misantroop en mag ik niemand. Nee, dat is niet waar. Eens een dag met twee tellertjes rond lopen hoeveel mensen ik in beginsel mag en hoeveel niet, volgens mij wordt het dan 70% ok en 30% niet ok. Goed en slecht in eenieder, maar bij sommige mensen zie je teveel dat ze gedreven worden door angst, hebzucht, ijdelheid, jaloezie, haat, rancune, verbittering, verongelijktheid, lafheid, slachtofferigheid, het is altijd de schuld van de ander, veronderstelde populariteit, een verzonnen geloof and so on and so forth.
Opvalllend dat abrahams zich republikein noemt terwijl hij in feite monarchist is. Daar kan ik me bovendien iets bij voorstellen, president kok, president lubbers, president balkenende, lot bewaar me. Het koningshuis verleent toch ook ironie en humor aan het hele gebeuren...of...alleen...teveel geld en een meer bescheiden opstelling...Wat ik ook nooit gedaan heb is langs zo'n grafkist van Benard of Claus lopen, terwijl ik er in die tijd naast werkte, bij de Raad van State. Dan zag ik zo'n lange rij opgesmukte mensen langs de grafkist lopen van de koninklijke familie en dat begreep ik niet. Voor de positieve noot de meester zelf aan het schrijf.
Ik ben verbaasd als een dame op een prettige manier met me praat en me zowaar aardig en leuk lijkt te vinden !
Loving
Diep onderuitgezakt zaten de vrouw en de man aan hun tafeltje op een schaduwrijke plek van het cafeterras. Het liep tegen het einde van een warme middag. Late twintigers waren het, een tikkeltje vermoeid en verveeld. Ze zaten er al een tijdje, maar ze maakten nog geen aanstalten om op te breken, hoewel ze zich niet leken te amuseren.
Dat heb je in het algemeen bij nogal wat relaties: niemand heeft er nog veel zin in, maar ja, wat dan ?
De vrouw was het meest ontevreden. Ze sprak het luidst en vrijwel steeds op een verwijtende toon. De man mompelde af en toe onverstaanbare tegenwerpingen. Ze praatten Engels tegen elkaar, hoewel ze niet uit een Angelsaksisch land afkomstig waren. Zij sprak met een duidelijk Nederlands accent, bij hem vermoedde ik een Zuid-Europese achtergrond.
Veel gesprekken zijn veredelde monologen: de een deelt uit, de ander ontvangt. Het maakt dit stukje wat eenzijdig, maar ik moet de natuur soms haar gang laten gaan. Hier komt dus alleen mevrouw. De uitroeptekens mag de lezer er zelf aan toevoegen als hij daaraan behoefte heeft.
"Don't be so childish. Grow up."
"Deal with it. You are a five-year old."
"My goodness. Don't even use that word."
"Never. Never. Never."
"Don't turn around my words."
"I missed so many holidays because of your yes-no, yes-no, yes-no."
"At the end it turns out very negative, especially with travelling."
"Maybe I'm gonna travel without you."
"With somebody else. Yes, why not ?"
"I don't give a shit...."
"O no sweetheart, o no."
"I don't wanna talk about it."
"You should have had your insurance...it's your problem."
"Sort it out, will you ?"
"I don't need to ask you nothing."
Waar ik me in zulke gevallen altijd weer over verbaas, is het onuitputtelijke incasseringsvermogen van de ander. Een regen van verbale klappen laat hij op zich neerdalen zonder noemenswaardig verweer. Eens gaat de storm liggen, moet hij redeneren, en dan zal hij zich weer voorzichtig oprichten, het hoofd tussen de schouders, altijd voorbereid op nieuw onheil.
Deze man voerde soms, met bescheiden succes, afleidingsmanoeuvres uit. Dan leunde hij naar haar toe en drukte, tussen enkele van haar uitroepen door, snel een kusje op haar slaap. Of hij ging maar weer eens bij de bar zo'n gelig flesje Sol, Mexicaans importbier, halen.
Hoe liep het af ? Ogenschijnlijk goed. Ogenschijnlijk.
Ze liepen opeens weg, zij mopperend voorop. Hij was een stevige man met een fiere tred. Op het pad langs de vijver drukte hij haar even krachtig tegen zich aan, alsof hij mij wilde beduiden: 'Het komt wel goed, dit hoort er gewoon bij.'
Ik doopte een theezakje in mijn kopje warm water en las het motto van Charles Dickens dat erop gedrukt stond: 'A loving heart is the truest wisdom.'
.
Het stemt tevreden dat ik dezelfde mening over jeroen pauw, joost zwagerman en theo van gogh heb als de milde, vriendelijke en beminnelijke Abrahams, alleen weet hij mijn instinctieve afkeer (telkens vanaf bijna de eerste keer dat ik ze zag) goed te verwoorden en onderbouwen. Of ben ik gewoon een misantroop en mag ik niemand. Nee, dat is niet waar. Eens een dag met twee tellertjes rond lopen hoeveel mensen ik in beginsel mag en hoeveel niet, volgens mij wordt het dan 70% ok en 30% niet ok. Goed en slecht in eenieder, maar bij sommige mensen zie je teveel dat ze gedreven worden door angst, hebzucht, ijdelheid, jaloezie, haat, rancune, verbittering, verongelijktheid, lafheid, slachtofferigheid, het is altijd de schuld van de ander, veronderstelde populariteit, een verzonnen geloof and so on and so forth.
Opvalllend dat abrahams zich republikein noemt terwijl hij in feite monarchist is. Daar kan ik me bovendien iets bij voorstellen, president kok, president lubbers, president balkenende, lot bewaar me. Het koningshuis verleent toch ook ironie en humor aan het hele gebeuren...of...alleen...teveel geld en een meer bescheiden opstelling...Wat ik ook nooit gedaan heb is langs zo'n grafkist van Benard of Claus lopen, terwijl ik er in die tijd naast werkte, bij de Raad van State. Dan zag ik zo'n lange rij opgesmukte mensen langs de grafkist lopen van de koninklijke familie en dat begreep ik niet. Voor de positieve noot de meester zelf aan het schrijf.
Ik ben verbaasd als een dame op een prettige manier met me praat en me zowaar aardig en leuk lijkt te vinden !
Loving
Diep onderuitgezakt zaten de vrouw en de man aan hun tafeltje op een schaduwrijke plek van het cafeterras. Het liep tegen het einde van een warme middag. Late twintigers waren het, een tikkeltje vermoeid en verveeld. Ze zaten er al een tijdje, maar ze maakten nog geen aanstalten om op te breken, hoewel ze zich niet leken te amuseren.
Dat heb je in het algemeen bij nogal wat relaties: niemand heeft er nog veel zin in, maar ja, wat dan ?
De vrouw was het meest ontevreden. Ze sprak het luidst en vrijwel steeds op een verwijtende toon. De man mompelde af en toe onverstaanbare tegenwerpingen. Ze praatten Engels tegen elkaar, hoewel ze niet uit een Angelsaksisch land afkomstig waren. Zij sprak met een duidelijk Nederlands accent, bij hem vermoedde ik een Zuid-Europese achtergrond.
Veel gesprekken zijn veredelde monologen: de een deelt uit, de ander ontvangt. Het maakt dit stukje wat eenzijdig, maar ik moet de natuur soms haar gang laten gaan. Hier komt dus alleen mevrouw. De uitroeptekens mag de lezer er zelf aan toevoegen als hij daaraan behoefte heeft.
"Don't be so childish. Grow up."
"Deal with it. You are a five-year old."
"My goodness. Don't even use that word."
"Never. Never. Never."
"Don't turn around my words."
"I missed so many holidays because of your yes-no, yes-no, yes-no."
"At the end it turns out very negative, especially with travelling."
"Maybe I'm gonna travel without you."
"With somebody else. Yes, why not ?"
"I don't give a shit...."
"O no sweetheart, o no."
"I don't wanna talk about it."
"You should have had your insurance...it's your problem."
"Sort it out, will you ?"
"I don't need to ask you nothing."
Waar ik me in zulke gevallen altijd weer over verbaas, is het onuitputtelijke incasseringsvermogen van de ander. Een regen van verbale klappen laat hij op zich neerdalen zonder noemenswaardig verweer. Eens gaat de storm liggen, moet hij redeneren, en dan zal hij zich weer voorzichtig oprichten, het hoofd tussen de schouders, altijd voorbereid op nieuw onheil.
Deze man voerde soms, met bescheiden succes, afleidingsmanoeuvres uit. Dan leunde hij naar haar toe en drukte, tussen enkele van haar uitroepen door, snel een kusje op haar slaap. Of hij ging maar weer eens bij de bar zo'n gelig flesje Sol, Mexicaans importbier, halen.
Hoe liep het af ? Ogenschijnlijk goed. Ogenschijnlijk.
Ze liepen opeens weg, zij mopperend voorop. Hij was een stevige man met een fiere tred. Op het pad langs de vijver drukte hij haar even krachtig tegen zich aan, alsof hij mij wilde beduiden: 'Het komt wel goed, dit hoort er gewoon bij.'
Ik doopte een theezakje in mijn kopje warm water en las het motto van Charles Dickens dat erop gedrukt stond: 'A loving heart is the truest wisdom.'
.
Subscribe to:
Posts (Atom)