Gedachtengo(e)d of gedachtensle(ch)t van een 45 jarige zieke m/v, gevonden te Brussel
Zo rond je 45ste levensjaar verkeer je wel eens tussen hoop en vrees….zojuist was het roer omgegaan en daarvan werd ik moe en energiek, raakte ik vervreemd en voelde ik me thuis. Nu was ik niet alleen moe, maar ook verdrietig, want van het mislukken van andermans dromen word je niet opgewekt. Daarbij kwam dat er ook in mijn eigen leven een paar dingen waren misgegaan, zoals dat wel eens wil gebeuren met mensen die op de vijftig afzweven. Uiterlijk niet zichtbaar, ik ben altijd onberispelijk, maar van binnen merkte ik dat je rond je 46ste het domein betreedt van de (v)rouw, de dingen die men niet of juist wel gedaan heeft, het lege gebied van gestorven vrienden of de verloren geliefden, niemandsland. De lucht heeft soms de smaak van as, de dagen verliezen soms hun kleuren, de gedachte aan verdwijning, dus aan de dood, die voor het eerst dichtbij lijkt, spookt. Love leaves me sad and lost. How could, what you need the most, leave you standing just like a ghost.
Hoe kon ik toch rust in mijn hoofd krijgen ? Ik was altijd druk bezig met denken: wat is er gebeurd, hoe had ik moeten reageren, hoe ziet de toekomst eruit…..ik werd er rusteloos en gestresst van. Neurotisch en egocentrisch voel ik me. Ik ben een control freak, ik ben een early adaptor, ik ben een alfamannetje van mars. Maar dan een vrouwelijke variant.
En...eenzaam, de kinderen zie ik te weinig en ben ik nu 45 geworden om in het Europese parlement te vertellen dat keuzevrijheid het belangrijkste is ? Op topniveau de politiek beinvloeden ? Dan wordt er bij zo’n snoepfirma een functie voor mij gecreëerd….toch ben ik mijn geld waard, want in dat parlement denken ze waarschijnlijk nog steeds dat ik consumentenactivist ben…of niet…ca m’est egale...ik heb mijn "net" werk en mijn energie en kracht. Ik ben de beste lobbyiste, zo zie ik dat. Altijd de beste zijn, je talenten ontplooien en geld verdienen.
"Tanden flossen is beter dan tanden poetsen, kun je het je veurstellen, Mano, KUN je je het VEURstellen ?"
"Ja hoor"
“Sex en geld, daar draait alles om, kun je het je veurstellen, Mano ?”
"De film the eternal sunshine of the spotless mind gaat over onze, nu en dan verwarde gevoelens. Mensen hebben soms gezelschap en liefde nodig en gaan tegen het gezond verstand in, om er naar op zoek te gaan. De televisie, wat is daarmee gebeurd ? Vroeger was ik zo blij dat er voor de eo maar twee uur per week stond, nu staan ze bijna elke avond op twee zenders geprogrameerd. Ik taal niet echt naar vroeger, maaar waar zijn James Herriot, Van Kooten en de Bie en andere goede dingen gebleven ? Ik praat of schrijf niet als aanklacht tegen de tv, de media, de politiek of de laffe en leugenachtige ex leidinggevenden, maar om op de steile helling van de tijd een wankel evenwicht te bewaren. Gelukkig zie ik af en toe nog eens een goede film of een bbc serie die de moeite waard is."
“In mijn hele leven heb ik nooit een goede relatie gehad, kun je je het veurstellen, Mano ?”
“Hoe komt dat nou ?”
“Zo’n afstandelijke, koele, superieure vader, ik haalde een 8,5 op mijn eindexamen, was op de tv en dan zei hij “hebben ze daar geen mediatraining voor ?” En toch hield ik meer van hem…dan wie ook, we kussen de hand die ons geselt...ach...en dat viel ook wel mee...als je vader sterft, is het net of iemand wegvalt die tussen jou en de dood staat.
Hoewel ik me enerzijds aan alles en iedereen superieur, ambivalent en egalitair voel heb ik ook een overdreven behoefte aan waardering en liefde. Ik heb eigenlijk altijd een man gehad, altijd een relatie gehad sinds ik de universiteit bezocht en dat vind ik eng, kun je je het veurstellen, Mano ?”
Rusteloos voel ik me, kan niet met mannen omgaan, weet niet wat ik ermee aan moet. Ik maak van een man een man, maar wat moet ik er daarna mee, na hun slopende eiwitverlies ? Ik praat veel tegen ze en ren vaak weer weg of ga maar met ze sporten. Be a happy woman, travel as fast as I can, or maybe I'm just looking for too much.
Ik ga voor rustige oude mannen. Die kalen zijn goede minnaars en dan voel ik me niet zo onzeker, bijveurbeeld in bed, ook omdat ik niet echt van ze hou, gewoon een stabiele, rustige, hunkerende man die daardoor vrij makkelijk te manipuleren valt, die de dingen doet die ik zeg en die ik verlang, kun je je het veurstellen, Mano ?”
Eerst vertelde ik in het Europese Parlement dat snoepgoed obesitas en tandbederf veroorzaakte, nu roep ik dat keuzevrijheid het belangrijkste is....het leidt toch allemaal tot niets....dit leven, mijn leven, dus kan ik net zo goed het een als het ander roepen, daarom ben ik aangenomen, ipv 165.000 EUR verdien ik nu 195.000 EUR en ik hou netto veel meer over dankzij de expat toelage en belastingen. Met mijn "net"werk en smoelwerk ben ik dat meer dan waard. Ik ben top lobbysite te Brussel. Ha, belastingen, afschaffen.
Parfois je me sens une pute, tout simplement, mais non, mais non, mais non, je m’en fiche, c’est l’argent qui compte. Honni soit qui mal y pense. Degelace. The eye of the beholder. Dat hoerenjong, dat rukkertje, die mooie woorden van een mano met zijn…jaloeser...mijn schelle lach zal misschien wel eens te hard en onecht in de oren geklonken hebben…mijn folietje….het interesseert me verder niet meer…het leidt toch allemaal tot niets. Het grote niets, de oneindigheid, de dood.
Ik ben een workaholic en me onberispelijk gedragen en mijn iq, daarmee ben ik zover gekomen en mijn natuurlijke superieuriteit. Life is a battlefield. Een slagveld, ook inzake de liefde….en even heb ik gedacht dat ik wel de ware…en het is ook niet echt mijn bedoeling, ik heb gewoon een man nodig die zijn liefde aan mij betuigt....continu waardering en aandacht nodig....daar kan ik dominant, agressief en opdringerig om vragen, ja, bezitterig....concurrentie, rusteloos, continu in de aanval, in de verdediging, keihard kan het zijn. Of de liefde rationaliseren, verstandig benaderen. Helaas. Liefde is voor de doeners. Laat het verstand en de ratio thuis. Geef ruimte aan het magische en onbegrijpelijke dat het leven en de liefde is. Pretentieus egocentrisch verstandig ouwelijk getet. Ook ik tet en klets de leegte uit mijn bestaan.
Ik heb teveel nare dwanggedachten van sex en geld, dat die alles bepalen, ook al zou dat zo zijn, mensen zijn daar toch niet dag in dag uit mee bezig ?
Ik lijk wel een politicus, zo'n Karien van Gennip bij haar afscheidsbijeenkomst, een half uur opsommen wat ze allemaal wel niet gedaan en bereikt had, dat egocentrische getet, of zo'n egotetter als een Sander Dekker, wethouder in Den Haag. Bij politiek denk ik steeds vaker aan Michael Jackson die in een clip van Phil Collins opgepakt wordt en in een dwangbuis afgevoerd wordt...die uitzendingen van gemeenteraadsvergaderingen van Den Haag...van tweede kamer vergaderingen....verschrikkelijk, sinds ik 15 ben heb ik al een hekel aan politiek.
Het beste zag ik de kloof tussen de politiek en een mens in een film, the cave of the yellow dog, de slotscene, hoe een familie in Mongolie er alles aan doet om in primitieve omstandigheden in leven te blijven en dan rijdt er opeens een relatief moderne auto met een megafoon door het beeld in de slotscene: "stem voor pocatepetl !" "stem voor!".
Al het hardnekkige streven van mensen naar meer geld, naar meer aanzien, maar meer resultaten lijkt futiel en lachwekkend wanneer ze eenmaal koud en bleek in hun kist liggen. Aan de andere kant, hoe zou je zonder ambitie kunnen leven zolang iedere dag een overwinning, hoe klein ook, op de dood betekent.
De koorts moet nu erg hoog zijn, ik kan haast niet meer denken, voor zover ik daartoe al in staat was. Ik ben nooit ziek, zo ontzettend sterk en nu overkomt me waarvoor ik gevreesd heb. Maar ik wil de kinderen nog 30 zien worden! Ik wil nog 23 jaar leven ! Die ziekte holt mij helemaal uit. Wat heb ik ook alweer gezegd ? Ieders leven is een boek dat hij moet lezen…soms wordt er plotseling een brok uitgescheurd en is het verhaal afgelopen voor je het weet.
Niet morgen, maar nu.
Hoe functioneren mensen die vrij zijn van problematisch denken en gedrag ? Psycholgie kijkt vaak naar geestesziektes. In de onderstaande beschrijving wordt gekeken naar een geestelijk gezond individu.
Ze houden bijna van alles in het leven en verknoeien geen tijd met klagen of hopen dat iets anders was. Ze mopperen niet. Als het regent vinden ze het fijn. Als het heet is, accepteren ze de hitte en klagen er niet over. Ze nemen alles zoals het komt. Ze doen niet alsof en genieten van de realiteit. Vraag hen waar ze niet van houden en ze zullen het moeilijk vinden om een antwoord te verzinnen.
Hoewel plagen als ziekte, droogte, ongedierte, overstromingen en dergelijke door zulke mensen niet met gejuich worden begroet, klagen ze niet. Als er iets veranderen moet, zullen ze zich inspannen en daarvan genieten. Het zal moeilijk zijn iets te bedenken wat ze niet graag doen. Het zijn ware levensgenieters. Ze zijn vrij van schuldgevoelens en raken niet immobiel door gebeurtenissen uit het verleden. Ze kunnen toegeven dat ze fouten hebben gemaakt en proberen onproduktief gedrag in de toekomst te vermijden. Maar ze verspillen geen tijd door te wensen dat ze iets anders hadden gedaan of met van streek te zijn om iets wat ze in een eerder stadium van hun leven hebben gedaan.
Het volledig vrij zijn van schuldgevoelens is een van de kenmerken van gezonde individuen. Geen gelamenteer over het verleden en geen pogingen om anderen zich schuldig te laten voelen door het stellen van zinloze vragen als “waarom heb je het niet anders gedaan ?” “schaam je je niet ?”
Ze zien in dat aan het verleden niets meer te veranderen valt. Ze zijn zelf vrij van schuldgevoelens en zullen anderen ook nooit schuldgevoelens aanpraten. Treuren over het verleden versterkt een armzalig eigenbeeld. Je zult hun nooit anderen zien manipuleren door hen erop te wijzen hoe slecht ze zijn geweest en evenmin zul je hen met deze tactiek kunnen manipuleren. Ze zullen niet kwaad op je worden maar je negeren. Ze laten zich niet van streek maken.
Geestelijk gezonde mensen tobben nergens over. Omstandigheden die veel mensen gek maken, raken deze individuen nauwelijks. Ze maken geen plannen voor de toekomst en schuiven niets op de lange baan. Ze zijn niet noodzakelijk altijd de kalmte zelf, maar ze weigeren te tobben en te piekeren over iets dat buiten hun macht ligt. Ze zijn erg georiënteerd op het heden en het is raar en zinloos om hun actuele momenten te besteden aan gepieker en getob. Ze voelen zich niet bedreigd door het onbekende, ze zoeken juist ervaringen die nieuw en onbekend voor hun zijn. Ze houden van verrassingen. Ze weten dat het heden alles is wat ze hebben. Ze leven niet toe naar een gebeurtenis in de toekomst, maar genieten hier en nu. Het is dwaas om met genieten te wachten. Ze hebben geen last van zelfverwijt. Het is een natuurlijke manier van leven, zoals een kind of een dier. Ze hebben het druk met het benutten van actuele momenten terwijl de meeste mensen hun leven lang op geluk wachten en het nooit weten te grijpen.
Deze gezonde mensen zijn uiterst onafhankelijk. Het zijn geen “nestblijvers” en vinden dat in alle relaties onafhankelijkheid boven afhankelijkheid moet gaan. Ze koesteren geen bepaalde verwachtingen, hun relaties zijn gebaseerd op wederzijds respect van het individu zelf te mogen beslissen. Wanneer ze van iemand houden, dringen ze hun partner geen normen op. Ze zijn erg op hun privacy gesteld, wat anderen het gevoel kan geven afgewezen te worden. Ze zijn van tijd tot tijd graag alleen en zullen alles doen om hun privacy te beschermen. Je zult merken dat deze mensen geen talrijke verhoudingen hebben. Ze zijn selectief. Afhankelijke of ongezonde mensen zullen niet gauw van hun houden omdat ze zo op hun vrijheid zijn gesteld. Als iemand hen nodig heeft, verwerpen ze een dergelijk behoefte als pijnlijk voor zowel de ander als henzelf. Ze willen dat degenen van wie ze houden onafhankelijk zijn, hun eigen keuzes maken en hun eigen leven leiden. Hoewel ze van anderen genieten en graag bij hun zijn, willen ze ook dat die anderen het zonder ruggesteuntje kunnen stellen. Op het moment dat je op deze mensen gaat steunen, zul je merken dat ze zich terugtrekken, erst emotioneel en tenslotte ook fysiek. Ze weigeren in een relatie met een volwassene afhankelijk te worden of toe te staan dat de ander afhankelijk van hen wordt. In hun relaties met kinderen zijn ze uiterst zorgzaam, maar vanaf het allereerste begin moedigen ze zelfvertrouwen aan terwijl ze iedere nieuwe stap met veel liefde begeleiden.
Bij deze gelukkige, zichzelf verwezenlijkende mensen zal je opvallen dat ze geen waardering zoeken. Ze kunnen functioneren zonder de waardering of de bijval van anderen. Ze zijn niet gesteld op eerbetoon zoals de meeste mensen. De mening van anderen deert hen niet, het kan hen weinig schelen of iemand anders instemt met wat ze doen of zeggen. Ze proberen niet anderen te schokken, noch hun waardering te winnen. Het zijn mensen die zo vanuit zichzelf gericht zijn dat ze zich letterlijk niet bekommeren over wat anderen van hun gedrag vinden. Ze zijn niet gevoelig voor applaus en waardering; ze schijnen het niet nodig te hebben. In hun eerlijkheid kunnen ze bijna onbeleefd zijn omdat ze dat wat ze zeggen niet verpakken in zorgvuldig afgewogen zinnen bedoeld om anderen te behagen. Als je wilt weten wat ze denken, dan hoor je dat precies. Omgekeerd, wanneer je iets ten nadele van hen zegt, zullen ze niet van streek raken. Ze hebben het niet nodig dat iedereen van hen houdt; evenmin hebben ze het onzinnige verlangen waardering te oogsten voor alles wat ze doen. Ze zullen de gegevens die jij aandraagt accepteren, ze beoordelen volgens hun eigen waardesysteem en ze gebruiken om te groeien. Ze zijn in zoverre ongewoon dat ze functioneren zoals zij -en niet anderen- dat willen.
Ze kiezen zelf, ze kunnen zinloze regels overtreden en kleine sociale verplichtingen met schouderophalen afdoen. Het zijn geen mensen van recepties en small talk. Ze zijn zichzelf en hoewel de maatschappij een belangrijk onderdeel is van hun bestaan, weigeren ze erdoor te laten ringeloren of er een slaaf van te worden. Ze rebelleren niet tegen regels, maar weten hoe ze op verstandige wijze de regels kunnen negeren of creatief gebruiken.
Ze weten te lachen en anderen te laten lachen. Het zijn geen serieuze zwaarwichtige mensen die zich somber en grimmig door het leven worstelen, ze worden vaak verweten op de verkeerde momenten luchhartig te zijn. Ze houden van humor en toch heeft hun humor nooit iets vijandigs; nooit zullen ze lachen ten koste van een ander. Ze lachen mensen niet uit, maar lachen met hen. Ze lachen om het leven en zien het als een grote g(r)ap. Wanneer ze een stapje achteruit doen en naar het leven kijken weten ze dat ze niet naar een bepaalde plaats in het bijzonder gaan. Af en toe staan ze er bij stil dat de dood de eindbestemming is, maar die hoort erbij, dat is de natuur.
Het zijn mensen die zichzelf zonder klagen accepteren: kaal, dik, lang, klein, krullend haar als een schaap, het zijn allemaal net mensen. Ze accepteren de wereld en zichzelf zoals die is. Boos of verdrietig zijn ze niet heel vaak, omdat woede en verdriet erop gebaseerd zijn dat andere mensen zich niet gedragen zoals jij dat gewenst/verwacht had. Ze houden van de natuur en zwerven er graag rond. Ze voelen zich daar thuis. Ze hebben inzicht in het gedrag van anderen en wat complex lijkt en voor anderen onontwarbaar, is voor hen duidelijk en begrijpelijk. De problemen die zovelen verlammen, worden door deze mensen als kleine moeilijkheden gezien. Ze hebben ook inzicht in zichzelf en zien direct wat anderen hen proberen aan te doen. Hun emotionele wereld draait niet om problemen. Ze hebben een sterk innerlijk gevoel van eigenwaarde en daardoor kunnen alle externe problemen objecief worden bekeken zodat ze niet als een bedreiging van hun waarde worden gezien. Gezonde, onafhankelijke mensen weten niet hoe ze bedeigd kunnen worden en juist dit kenmerk kan hen voor anderen bedreigend maken. Het zijn frontsoldaten in de strijd voor maatschappelijke veranderingen, maar toch nemen ze niet elke avond hun strijd mee naar bed als een kweekplaats voor hartafwijkingen, maagzweren en andere lichamelijke kwalen.
Ze zien liegen als een verstoring van hun eigen realiteit en daarom zijn het eerlijke mensen. Ze hebben geen zin zichzelf of anderen te misleiden. Ze schuiven de schuld niet op anderen. Ze zijn intern gericht en weigeren de verantwoordelijkheid voor wat ze zijn op anderen te schuiven. Ze praten niet over mensen, ze praten met mensen. Mensen van de daad doen. Critici klagen en bekritiseren andere mensen.
In het leven van deze mensen is weinig plaats voor orde, organisatie of systemen. Ze bezitten zelfdiscipline, maar zaken en mensen hoeven niet te voldoen aan hun eigen opvattingen. Ze dringen anderen geen regels op. Ze bekommeren zich niet om netheid en orderlijkheid. Als iets niet loopt zoals ze graag zouden willen, dan is dat ook goed. Organisatie is een nuttig middel, maar geen doel op zich. Z e pakken alles op hun eigen unieke manier aan, of het nu een rapport schrijven, soep maken of het gras maaien is. Ze schakelen bij alles hun verbeeldingskracht in en het gevolg is een creatieve benadering. Ze raadplegen geen handboeken of experts; ze pakken eenvoudigweg het probleem aan zoals zij denken dat het moet. Dat is creativiteit en dat hebben ze allemaal. Ze hebben een onuitputtelijke energie en willen helemaal opgaan in hun activiteiten of werk. Ze weten niet wat verveling is, daarvoor houden ze teveel van het leven. Ze zijn buitengewoon nieuwsgierig, nooit weten ze genoeg. Ze bekommeren zich er niet om of ze het goed of verkeerd doen.Bij de kapper willen ze alles over zijn vak weten; ze voelen zich nooit hoger en beter dan anderen en lopen nooit met hun verdiensten te koop in de hoop bewonderd te worden. Ze leren van kinderen, effectenhandelaren en dieren. Ze willen weten wat het betekent lasser, kok, wielrenner, directrice of voetballer te zijn. Ze weten nooit genoeg en ze weten niet hoe ze zich snobistisch of superieur moeten gedragen, omdat ze zich dat nooit voelen. Elke persoon, elke gebeurtenis is een gelegenheid om meer te weten te komen. En in hun interesses zijn ze agressief, ze wachten niet op informatie, ze gaan erachter aan.
Ze zijn niet bang om te falen. Ze zijn er vaak blij mee. Ze stellen slagen in een onderneming niet gelijk met geslaagd zijn als mens. Hun eigenwaarde komt van binnenuit. Falen, of hoe een ander dat ziet, kan de eigenwaarde niet aantasten. Andere mensen behoorden zich niet anders te gedragen en gebeurtenissen hoefden niet anders te verlopen. Ze accepteren anderen zoals ze zijn en proberen situaties te veranderen die hun niet aanstaan. Woede is dus niet mogelijk omdat er geen verwachtingen zijn. Ze hebben geen behoefte om zich te laten gelden en spelen geen spelletjes om indruk te maken op anderen. Ze zoeken geen waardering van anderen door hun kleding. Ze hebben iets eenvoudigs, iets natuurlijks. Ze zetten hun standpunt uiteen, luisteren naar anderen en zien in dat het dwaas is proberen iemand anders te overtuigen. Hun waarden zijn niet lokaal, ze identificeren zich niet met familie, buurt, gemeenschap, stad, provicie of land. Het zijn geen chauvinisten, ze zien zichzelf als deel van de mensheid. Ze overschrijden traditionele grenzen, waardoor anderen hen soms rebellen of verraders noemen.
Ze hebben geen helden of idolen. Alle mensen zijn menselijk en stellen in belangrijkheid niemand boven zichzelf. Wanneer iemand anders meer privileges heeft, zien ze dat als een voordeel voor die persoon en niet als een reden om zelf ongelukkig te zijn. Ze staan er niet op dat iedereen gelijk wordt behandeld, streven daar wel naar, maar zoeken innerlijk hun geluk.
Deze individuen houden van zichzelf, ze behandelen zichzelf goed, eten goed en doen aan sport. Geen plaats voor zelfmedelijden, zelfverwerping of zelfhaat. Als je hun vraagt "hou je van jezelf ?" krijg je het antwoord "Natuurlijk!". Qua jaloezie hebben ze hun eigen innerlijke geluk en het is ongunstig om je geluk af te laten hangen van een ander. Het zijn zeldzame vogels. Elke dag is een verrukking, alle actuele momenten beleven ze intens. Mensen die geen probleemgebieden hebben, jagen het geluk niet na: ze leven en geluk is hun beloning.
Saturday, July 7, 2007
Wednesday, July 4, 2007
Europa papaververnietiging
Papaververnietiging, een woord dat het falen in Afghanistan aardig weergeeft. Wat is de geschiedenis van de mens en de bijbel verschrikkelijk gewelddadig. Laat ik er niet teveel aan denken. Veel nadenken doet zachtjes huilen of boos worden uit onmacht.
http://www.newyorker.com/reporting/2007/07/09/070709fa_fact_anderson?currentPage=10
Ik sta achter een solidair, vrij, gelijk, sociaal Europa, niet voor het Europa van geld, geweld, exploitatie, elite en onderdrukking.
Gunther Verheugen, commisssaris, een soort Minister van de Europese Unie, van de interne markt (Liberaaal !) verbiedt nederland om een roetfilter op die vieze diesels verplicht te stellen: meer fijnstof, meer stikstofoxyde, meer astma in Nederland dus. Dat is toch van de gekken, waar bemoeit Verheugen zich mee ? Als Nederland een schoner milieu wil, dan moet het die mogelijkheid benutten en gewoon diesels zonder roetfilter verbieden, bijvoorbeeld fiscaal, want daar heeft Brussel niets over te zeggen. Marktverstoring ? Als een bedrijf ziekmakende kruiden verkoopt in nederland dan kun je die ook verbieden, lijkt me.
Raar nieuw geloof van omstreeks 1988/1980, die marktwerking. God wegtwijfelen, dan geloven we maar in de markteconomie, in concurrentie, het nieuwe geloof in Europa. De overheid als een strak geolied bedrijf met harde regels inzake optimale marktwerking, mensen zijn onbelangrijk, marktwerking is heilig.
Kolencentrales ? Kunnen we niet verbieden, ook vanwege die Europese richtlijn. Wat is dat toch voor gekkigheid, dat Europa van geldbeluste bureaucraten, door gevaarlijke gekken omringd te Brussel. Een Europa van concurrentie, strijd en onverdraagzaamheid of een Europa van samenwerking, vrede en verdraagzaamheid...what's on a (wo)man's mind.
http://www.nrc.nl/
Nederland kan nog zeker 20 tot 25 jaar vooruit met aardgas, voorspelt ingenieursbureau Fugro
‘Vijf nieuwe kolencentrales zijn niet nodig’
Ingenieursbureau Fugro begrijpt niet waarom de keuze voor kolencentrales niet op meer weerstand stuit. „Er is veel meer gas dan wordt aangenomen en dat is veel schoner.”
Door onze redacteur Daan van Lent
Archief:
overzicht - Meer economisch nieuws
Rotterdam, 3 juli.
Paul van Riel, directeur ontwikkeling en productie van ingenieursbureau Fugro, begrijpt er niets van. Waarom stuiten de plannen van energiemaatschappijen om de komende jaren vijf nieuwe kolencentrales in Nederland te gaan bouwen alleen op verzet van de milieubeweging en blijft het verder stil? Waarom neemt iedereen klakkeloos van de stroomproducenten Nuon, Essent, Eon, RWE en Electrabel aan dat de Nederlandse gasvoorraad slinkt, de aanvoer uit het buitenland onzekerder wordt en het schonere aardgas veel duurder is dan steenkool als brandstof voor energiecentrales? Hoe kan er over vermindering van de Nederlandse CO2-uitstoot gesproken worden als we voor vieze kolen kiezen en niet voor het schonere aardgas, waarbij de centrales maar de helft van de hoeveelheid CO2 uitstoten?
Van Riel ging zelf rekenen. Het beursgenoteerde Fugro (omzet ruim 1,4 miljard euro) is gespecialiseerd in bodemonderzoek en zoekt over de hele wereld naar de aanwezigheid van olie, gas, steenkool en mineralen en adviseert hoe die kunnen worden gewonnen aan oliemaatschappijen en mijnbouwconcerns.
Zijn conclusies: Nederland kan nog zeker 20 tot 25 jaar vooruit met zijn aardgas, en niet de 14 jaar waar bijvoorbeeld het ministerie van Economische Zaken nu van uitgaat. „Daarmee ben ik nog voorzichtig. Als de prijzen van gas omhooggaan en de technologie verder verbetert, dan is er nog meer gas te vinden. Bovendien kan gas makkelijk geïmporteerd worden.”
Dat biedt volgens Van Riel genoeg tijd om de overgang te maken van een energievoorziening die leunt op fossiele bronnen naar een die volledig kan terugvallen op duurzame energiebronnen als wind, biomassa en zon. Op de totale Nederlandse uitstoot van CO2 kan zo 7 tot 8 procent worden bespaard. Bovendien worden bij het gebruik van het schonere aardgas geen stikstof (NOx), fijnstof en zware metalen uitgestoten. Wereldwijd is er nog voor 130 jaar aan gas beschikbaar en niet de 63 jaar waar vaak van wordt uitgegaan. „En dat is nog een conservatieve inschatting”, zegt Van Riel. Vandaag brengt Fugro het eigen onderzoek naar buiten.
Waarom heeft niemand dit eerder opgemerkt?
„Daar zitten wij ons ook over achter de oren te krabben. We vermoeden dat mensen bang zijn geworden sinds de Russische president Poetin de gaskraan naar Oekraïne dichtdraaide en men is gaan denken dat de olieprijs alleen maar verder zal stijgen en dus ook de prijs van aardgas die daaraan, kunstmatig, is gekoppeld. Maar we zijn niet alleen van Rusland afhankelijk, er wordt veel nieuw gas gevonden in Noorwegen en in Noord-Afrika.”
Maar hoe kunnen uw voorspellingen hoger zijn dan wat wordt aangenomen?
„De voorspelling dat er wereldwijd nog voor 63 jaar aardgas is bij het huidige niveau van verbruik, komt doordat daarbij alleen wordt uitgegaan van de bewezen reserves. Dat zijn de reserves die met de boorbeitel zijn aangetoond, die met de huidige techniek en onder de huidige economische omstandigheden kunnen worden gewonnen. Maar er blijkt altijd meer gas te zijn in een veld dan in eerste instantie wordt aangenomen. En er zijn veel gebieden waarvan we weten dat er waarschijnlijk olie en gas te vinden zijn. Bovendien maakt de technologie sprongen voorwaarts.”
Waar zit dat extra Nederlandse gas dan?
„Vooral in de Noordzee. Volgens het ministerie van Economische Zaken is er nog voor 250 miljard kubieke meter aan gas, die rendabel te vinden en te winnen is, uitgaande van een olieprijs van minimaal 50 dollar per vat. Alleen al daarmee kun je de vijf kolencentrales voor lange tijd op gas stoken. En het kan de staat 30 miljard euro meer aan aardgasopbrengsten opleveren. Aan de import van kolen verdient de staat niets.
„Bovendien blijft het altijd mogelijk nog meer gas te vinden in geologische structuren die nog niemand kent. Nederland loopt sterk achter met het verzamelen van nieuwe data voor exploratie.
„De overheid moet zorgen dat het lucratiever wordt om hier te zoeken naar olie en gas en dat er meer data beschikbaar komt. In Noorwegen en Groot-Brittannië is dat beter geregeld. Nu houden we vaak bij de grens van Nederland op met data verzamelen.”
Gas is veel duurder dan kolen in elektriciteitsproductie, zeggen de energiemaatschappijen. Dat maakt Nederland op energiegebied nu al een duur land.
„Eenderde van de prijs van gas is belasting, op kolen zit helemaal geen belasting. Je kunt als overheid dus de prijs van gas lager maken. Bovendien zal je voor de uitstoot van CO2 rechten moeten gaan kopen in het emissiehandelsysteem. Als je twee keer zoveel CO2 uitstoot, ben je dus ook meer geld kwijt aan die rechten. Dan wordt het plaatje heel anders.
„Het is bovendien nog helemaal geen uitgemaakte zaak dat opvang van CO2 uit kolencentrales mogelijk is. Want die is vervuild met fijnstof, NOx en zware metalen. Dat kan de pijpleidingen te veel aantasten. De CO2 die vrijkomt bij gascentrales is wel schoon, die kun je veel makkelijker opslaan.”
Heeft u er ook niet zelf belang bij dat er in Nederland weer meer naar gas kan worden gezocht?
„Natuurlijk kun je dat zeggen. Maar Nederland maakt voor dit soort onderzoek maar een fractie uit van onze omzet. Wij zijn ons hier in huis flink zorgen gaan maken en vinden het dan onze maatschappelijke verantwoordelijkheid om met deze gegevens naar buiten te komen.”
http://www.newyorker.com/reporting/2007/07/09/070709fa_fact_anderson?currentPage=10
Ik sta achter een solidair, vrij, gelijk, sociaal Europa, niet voor het Europa van geld, geweld, exploitatie, elite en onderdrukking.
Gunther Verheugen, commisssaris, een soort Minister van de Europese Unie, van de interne markt (Liberaaal !) verbiedt nederland om een roetfilter op die vieze diesels verplicht te stellen: meer fijnstof, meer stikstofoxyde, meer astma in Nederland dus. Dat is toch van de gekken, waar bemoeit Verheugen zich mee ? Als Nederland een schoner milieu wil, dan moet het die mogelijkheid benutten en gewoon diesels zonder roetfilter verbieden, bijvoorbeeld fiscaal, want daar heeft Brussel niets over te zeggen. Marktverstoring ? Als een bedrijf ziekmakende kruiden verkoopt in nederland dan kun je die ook verbieden, lijkt me.
Raar nieuw geloof van omstreeks 1988/1980, die marktwerking. God wegtwijfelen, dan geloven we maar in de markteconomie, in concurrentie, het nieuwe geloof in Europa. De overheid als een strak geolied bedrijf met harde regels inzake optimale marktwerking, mensen zijn onbelangrijk, marktwerking is heilig.
Kolencentrales ? Kunnen we niet verbieden, ook vanwege die Europese richtlijn. Wat is dat toch voor gekkigheid, dat Europa van geldbeluste bureaucraten, door gevaarlijke gekken omringd te Brussel. Een Europa van concurrentie, strijd en onverdraagzaamheid of een Europa van samenwerking, vrede en verdraagzaamheid...what's on a (wo)man's mind.
http://www.nrc.nl/
Nederland kan nog zeker 20 tot 25 jaar vooruit met aardgas, voorspelt ingenieursbureau Fugro
‘Vijf nieuwe kolencentrales zijn niet nodig’
Ingenieursbureau Fugro begrijpt niet waarom de keuze voor kolencentrales niet op meer weerstand stuit. „Er is veel meer gas dan wordt aangenomen en dat is veel schoner.”
Door onze redacteur Daan van Lent
Archief:
overzicht - Meer economisch nieuws
Rotterdam, 3 juli.
Paul van Riel, directeur ontwikkeling en productie van ingenieursbureau Fugro, begrijpt er niets van. Waarom stuiten de plannen van energiemaatschappijen om de komende jaren vijf nieuwe kolencentrales in Nederland te gaan bouwen alleen op verzet van de milieubeweging en blijft het verder stil? Waarom neemt iedereen klakkeloos van de stroomproducenten Nuon, Essent, Eon, RWE en Electrabel aan dat de Nederlandse gasvoorraad slinkt, de aanvoer uit het buitenland onzekerder wordt en het schonere aardgas veel duurder is dan steenkool als brandstof voor energiecentrales? Hoe kan er over vermindering van de Nederlandse CO2-uitstoot gesproken worden als we voor vieze kolen kiezen en niet voor het schonere aardgas, waarbij de centrales maar de helft van de hoeveelheid CO2 uitstoten?
Van Riel ging zelf rekenen. Het beursgenoteerde Fugro (omzet ruim 1,4 miljard euro) is gespecialiseerd in bodemonderzoek en zoekt over de hele wereld naar de aanwezigheid van olie, gas, steenkool en mineralen en adviseert hoe die kunnen worden gewonnen aan oliemaatschappijen en mijnbouwconcerns.
Zijn conclusies: Nederland kan nog zeker 20 tot 25 jaar vooruit met zijn aardgas, en niet de 14 jaar waar bijvoorbeeld het ministerie van Economische Zaken nu van uitgaat. „Daarmee ben ik nog voorzichtig. Als de prijzen van gas omhooggaan en de technologie verder verbetert, dan is er nog meer gas te vinden. Bovendien kan gas makkelijk geïmporteerd worden.”
Dat biedt volgens Van Riel genoeg tijd om de overgang te maken van een energievoorziening die leunt op fossiele bronnen naar een die volledig kan terugvallen op duurzame energiebronnen als wind, biomassa en zon. Op de totale Nederlandse uitstoot van CO2 kan zo 7 tot 8 procent worden bespaard. Bovendien worden bij het gebruik van het schonere aardgas geen stikstof (NOx), fijnstof en zware metalen uitgestoten. Wereldwijd is er nog voor 130 jaar aan gas beschikbaar en niet de 63 jaar waar vaak van wordt uitgegaan. „En dat is nog een conservatieve inschatting”, zegt Van Riel. Vandaag brengt Fugro het eigen onderzoek naar buiten.
Waarom heeft niemand dit eerder opgemerkt?
„Daar zitten wij ons ook over achter de oren te krabben. We vermoeden dat mensen bang zijn geworden sinds de Russische president Poetin de gaskraan naar Oekraïne dichtdraaide en men is gaan denken dat de olieprijs alleen maar verder zal stijgen en dus ook de prijs van aardgas die daaraan, kunstmatig, is gekoppeld. Maar we zijn niet alleen van Rusland afhankelijk, er wordt veel nieuw gas gevonden in Noorwegen en in Noord-Afrika.”
Maar hoe kunnen uw voorspellingen hoger zijn dan wat wordt aangenomen?
„De voorspelling dat er wereldwijd nog voor 63 jaar aardgas is bij het huidige niveau van verbruik, komt doordat daarbij alleen wordt uitgegaan van de bewezen reserves. Dat zijn de reserves die met de boorbeitel zijn aangetoond, die met de huidige techniek en onder de huidige economische omstandigheden kunnen worden gewonnen. Maar er blijkt altijd meer gas te zijn in een veld dan in eerste instantie wordt aangenomen. En er zijn veel gebieden waarvan we weten dat er waarschijnlijk olie en gas te vinden zijn. Bovendien maakt de technologie sprongen voorwaarts.”
Waar zit dat extra Nederlandse gas dan?
„Vooral in de Noordzee. Volgens het ministerie van Economische Zaken is er nog voor 250 miljard kubieke meter aan gas, die rendabel te vinden en te winnen is, uitgaande van een olieprijs van minimaal 50 dollar per vat. Alleen al daarmee kun je de vijf kolencentrales voor lange tijd op gas stoken. En het kan de staat 30 miljard euro meer aan aardgasopbrengsten opleveren. Aan de import van kolen verdient de staat niets.
„Bovendien blijft het altijd mogelijk nog meer gas te vinden in geologische structuren die nog niemand kent. Nederland loopt sterk achter met het verzamelen van nieuwe data voor exploratie.
„De overheid moet zorgen dat het lucratiever wordt om hier te zoeken naar olie en gas en dat er meer data beschikbaar komt. In Noorwegen en Groot-Brittannië is dat beter geregeld. Nu houden we vaak bij de grens van Nederland op met data verzamelen.”
Gas is veel duurder dan kolen in elektriciteitsproductie, zeggen de energiemaatschappijen. Dat maakt Nederland op energiegebied nu al een duur land.
„Eenderde van de prijs van gas is belasting, op kolen zit helemaal geen belasting. Je kunt als overheid dus de prijs van gas lager maken. Bovendien zal je voor de uitstoot van CO2 rechten moeten gaan kopen in het emissiehandelsysteem. Als je twee keer zoveel CO2 uitstoot, ben je dus ook meer geld kwijt aan die rechten. Dan wordt het plaatje heel anders.
„Het is bovendien nog helemaal geen uitgemaakte zaak dat opvang van CO2 uit kolencentrales mogelijk is. Want die is vervuild met fijnstof, NOx en zware metalen. Dat kan de pijpleidingen te veel aantasten. De CO2 die vrijkomt bij gascentrales is wel schoon, die kun je veel makkelijker opslaan.”
Heeft u er ook niet zelf belang bij dat er in Nederland weer meer naar gas kan worden gezocht?
„Natuurlijk kun je dat zeggen. Maar Nederland maakt voor dit soort onderzoek maar een fractie uit van onze omzet. Wij zijn ons hier in huis flink zorgen gaan maken en vinden het dan onze maatschappelijke verantwoordelijkheid om met deze gegevens naar buiten te komen.”
Thursday, June 21, 2007
Haar laatste brief
Verwijt mij niet dat ik lichtzinnig was
omdat ik lief gehad heb zonder trouw
en zonder tranen heenging, want een vrouw
komt nooit, als zij bij voorbaat niet genas,
de wond te boven ener tederheid
die op toekomstig leven is gericht.
Ik moest mij wel hernemen voor een plicht
waartoe ik onbemerkt ben voorbereid.
Zeg zacht mijn naam, en ik ben in 't vertrek:
de bloemen staan weer in de vensterbank,
de borden in het witte keukenrek.
Want meer van mij bevindt zich in die klank
dan in de jeugd waarom je van mij houdt,
mijn bijna-jongensborst, mijn haar van goud.
Martinus Nijhoff
(In: Verzamelde gedichten, p.215
Oorspronkelijk in: Nieuwe gedichten, 1934)
Waarom is dit nou zo mooi ? Het androgyne gehalte: ja, het is geschreven door een vrouw ("haar laatste brief"), maar feitelijk is het geschreven door een man, Martinus Nijhoff. En in de vierde regel even die verwijzing naar een zij.
Of dat bisexueel aandoende "bijna-jongensborst". Ik vind dat ook aantrekkelijk in een vrouw. De schrijfster zegt dus dat de man (?) aan wie ze de brief schrijft vanwege haar bijna-jongensborst, haar jeugd en vanwege haar haar van goud van haar houdt.
En dat zinnetje "dan in de jeugd waarom je van mij houdt"...ook daarom zijn er zoveel relaties tussen man en vrouw, waarbij de man 10 jaar en meer ouder is dan de vrouw...en de vaderfiguur(:god) die de vrouw toch ook vaak zoekt in een man.
Maar dit soort praatjes/commentaar maken het gedicht banaal.
Eigenlijk vind ik vooral dit gedicht, die twee van Piet Paaltjens en die van Elsschot mooi. Drie gedichten ken ik uit mijn hoofd, dit is er één van. Verder hou ik niet van gedichten. Hoewel, die van Slauerhoff...en die van Lucebert...soms de liedjes van Bowie, Callier of Sting, dat is ook poëzie.
omdat ik lief gehad heb zonder trouw
en zonder tranen heenging, want een vrouw
komt nooit, als zij bij voorbaat niet genas,
de wond te boven ener tederheid
die op toekomstig leven is gericht.
Ik moest mij wel hernemen voor een plicht
waartoe ik onbemerkt ben voorbereid.
Zeg zacht mijn naam, en ik ben in 't vertrek:
de bloemen staan weer in de vensterbank,
de borden in het witte keukenrek.
Want meer van mij bevindt zich in die klank
dan in de jeugd waarom je van mij houdt,
mijn bijna-jongensborst, mijn haar van goud.
Martinus Nijhoff
(In: Verzamelde gedichten, p.215
Oorspronkelijk in: Nieuwe gedichten, 1934)
Waarom is dit nou zo mooi ? Het androgyne gehalte: ja, het is geschreven door een vrouw ("haar laatste brief"), maar feitelijk is het geschreven door een man, Martinus Nijhoff. En in de vierde regel even die verwijzing naar een zij.
Of dat bisexueel aandoende "bijna-jongensborst". Ik vind dat ook aantrekkelijk in een vrouw. De schrijfster zegt dus dat de man (?) aan wie ze de brief schrijft vanwege haar bijna-jongensborst, haar jeugd en vanwege haar haar van goud van haar houdt.
En dat zinnetje "dan in de jeugd waarom je van mij houdt"...ook daarom zijn er zoveel relaties tussen man en vrouw, waarbij de man 10 jaar en meer ouder is dan de vrouw...en de vaderfiguur(:god) die de vrouw toch ook vaak zoekt in een man.
Maar dit soort praatjes/commentaar maken het gedicht banaal.
Eigenlijk vind ik vooral dit gedicht, die twee van Piet Paaltjens en die van Elsschot mooi. Drie gedichten ken ik uit mijn hoofd, dit is er één van. Verder hou ik niet van gedichten. Hoewel, die van Slauerhoff...en die van Lucebert...soms de liedjes van Bowie, Callier of Sting, dat is ook poëzie.
Wednesday, June 20, 2007
Ivan Wolffers
Week 21 -2007 Op dinsdagen ga ik naar de universiteit en vanuit de auto bel ik dan mijn moeder op."O, moet je college geven," zegt ze. Mijn moeder denkt dat hoogleraar zijn betekent dat je dan elke week voor de klas staat. Colleges geven hoeft maar een paar maal per jaar en deze week is het weer zo ver. Twee uur lang praat ik tegen een muur van licht gemurmel aan. Tweehonderd jongens en meisjes in de collegezaal, die ervan dromen later bevallingen te doen en levens te redden, weten niet de beleefdheid en het geduld op te brengen om te zwijgen als er over iets anders wordt gesproken. Het is mijn taak uit te leggen over de verwachtingen en beleving van patiënten met een andere culturele achtergrond. Hoe je daar als arts mee om kunt gaan.
Ik begin uit te leggen wat cultuur is en zeg dat cultuur het verschil uitmaakt tussen dieren en mensen. Want mensen zijn voortdurend bezig betekenis te verlenen aan wat hen overkomt. Ze zoeken er woorden en metaforen voor, en ze verbinden die met de manier waarop ze eerder geleerd hebben in de chaos van het toeval orde aan te brengen. Niets is angstaanjagender dan wanorde en willekeurigheid. Juist over het lichaam, over ziekte en gezondheid, over geboorte en dood, is de mens onophoudelijk bezig te interpreteren, te verklaren, te verzoenen door betekenis te verlenen.Bij afwezigheid van een microfoon ga ik de hele middag door met te luide stem duidelijk te maken dat je als arts ook slechts onderdeel bent van een cultuur. Hopelijk zijn mijn woorden nog hier en daar bij mensen beland.
Na afloop van mijn college komen een jongen en een meisje naar mij toe."Wij zijn het niet met u eens," zegt de jongen verontwaardigd. "U zegt dat het verschil tussen mens en dier de cultuur is, maar orka's praten met elkaar."In eerste instantie denk ik dat ik voor niets heb staan praten, maar ik kan ze niet teleurstellen en ga serieus op ze in."Ja, ik zag pas een filmpje van een zwerm spreeuwen," zeg ik. "Ze maakten de vreemdste bewegingen, maar altijd in samenhang, alsof ze één geheel vormden, alsof ze een zenuwstelsel deelden.""Nee," houdt de jongen aan. "Er is meer aan de hand. Als orka's in twee verschillende rivieren zwemmen communiceren ze toch met elkaar.""Goh, wat interessant," zeg ik, knik en ga naar huis.
In de auto merk ik dat mijn keel aanvoelt als de Sahara na een lange warme dag. Ik wil even helemaal niets, maar mijn telefoon gaat."Met je buurman," zegt hij. "Ik wou je even iets geven waar je blij mee zult zijn."De man woont nu anderhalf jaar naast me en ik heb hem één keer bij het hek een hand gegeven. Hij is ook op een avond in het buurthuis geweest waar ik een lezing gaf en voorlas uit eigen werk. Ik weet alleen over hem dat hij luidruchtige zonen, Balinese aupairs in een caravan achter in de tuin en een bloeiende praktijk in alternatieve geneeswijzen heeft.
Een half uur later zit hij tegenover me in de keuken. Hij heeft een fotokopie uit een blad genaamd Nexus bij zich."Ken je het blad?" informeert hij. "Het is erg interessant. Het gaat over UFO's en zo. Die bestaan, want ik heb er zelf een gezien."Het artikel dat hij heeft meegebracht gaat over een man bij wie prostaatkanker is vastgesteld. Hij is opgegeven en wil dat het zo snel mogelijk afgelopen is. Op een morgen hoort hij een stem die zegt dat hij de worteltjes van paardenbloemen moet gebruiken en dat hij dan beter zal worden. Aldus geschiedde en de man is weer in prima conditie. Mijn buurman heeft ook nog een boek meegebracht van een Italiaanse professor die erachter gekomen is dat kanker eigenlijk een infectie met een onzichtbare schimmel is en dat het heel gemakkelijk op te lossen is. Natriumcarbonaatinfusen. Prostaatkanker is helemaal simpel. In twee weken ben je er helemaal vanaf. Omdat er een miljardenindustrie de verkeerde kant op is gegaan met onderzoek en behandeling is de Italiaanse professor natuurlijk lastig. Hij wordt genegeerd en belachelijk gemaakt."Jij staat geloof ik wel open," zegt mijn buurman. "Ik kan daar wel met jou over praten. Ik heb iets spiritueels en zie dingen. Wil je dat ik voor jou even kijk waar die kanker bij jou door ontstaan is?"Ik ben moe, maar nieuwsgierig naar wat er gaat gebeuren, en knik.Hij zet zijn bril af, sluit zijn ogen, heft het gezicht ten hemel en zwijgt enige tijd. Daarna lacht hij."Ja, in de geestenwereld wordt veel gelachen," zegt hij. "Het is daar echt geen serieuze boel. Nou, het komt niet uit je jeugd en ook niet uit een vorig leven. Je hebt het in dit leven gekregen. Alles was mooi en goed bij je, maar op een gegeven moment ben je gaan twijfelen of al het goede en mooie wel voor jou bedoeld was."Hij zet zijn bril weer op en spreekt weer gewoon met me."Wil je soms ook weten wat je eraan moet doen?" vraagt hij."Natuurlijk.""Ik kan dat beter met een gebaar laten zien, dan met woorden."Even later staat hij in mijn keuken, bril af en met gesloten ogen - en maakt een zwaaiend gebaar met armen en bovenlichaam, waarbij hij telkens lacht. Het houdt het midden tussen tai chi bewegingen en een sirtakidans."Zo ben jij," zegt hij. "Je hebt zoveel moois en goeds in je hoofd, maar je moet het geven aan de grond. Je geeft niet genoeg aan de aarde waarop je staat."Mijn buurman kijkt ook nog even naar dat ene woord dat mijn hele leven kenmerkt. "Eerlijkheid, zuiverheid," zegt hij. "Herken je je daar een beetje in?"Ik kan me ergere dingen voorstellen die hij over me had kunnen zeggen en ben er dus wel blij mee. Ook ben ik hem dankbaar dat hij in de keuken van een vreemde zijn bril heeft afgezet en dansbewegingen heeft gemaakt. Ik beschouw het als een gebaar van sympathie.Als ik met hem naar het tuinhek loop, vraag hij: "Weet je wat mijn woord is? Erkenning. Ik ben altijd op zoek naar erkenning. Kun je dat aan me zien?"
Week 22 -2007 Origineel en uniek, dat zijn we. Daarin geloven we met overtuiging, want waarom zouden we anders bestaan? Wij mensen in de westerse wereld zijn ervan overtuigd dat we met een speciale bedoeling op aarde zijn, dat heel de wereld er voor ons is en alles wat er gebeurt brengen we in verband met ons eigen leventje. Zoals ik is er geen ander.Toen ik de eerste zin van het boek Nachttrein naar Lissabon van Pascal Mercier las, raakte ik echter in de war. "De dag waarna in het leven van Raimund Gregorius niets meer zou zijn als ervoor, begon als talloze andere dagen." Waar kende ik die zin van? Had ik die zin niet al eens in een van mijn eigen boeken gebruikt? Origineel en door mij zelf bedacht. Over een man die door zijn vertrouwde gewoonten en zekerheden ingedut is en dan iets meemaakt waardoor zijn leven radicaal anders wordt. Maar dan betrof mijn zin niet Raimund Gregorius, maar Rudolf Kippenheim, Stefan Rotherman, Josef Kraeyenest, of een van de andere romanfiguren met vreemde namen die mijn boeken bevolken.
Ik zoek exemplaren van mijn eigen boeken in de kast en begin er in te lezen. Nu ik in mijn leven al zoveel woorden op een rij gezet heb, ben ik vergeten waar mijn boeken over gaan en of het eigenlijk wel prettig is ze te lezen. Eigenlijk alle boeken die ik geschreven heb handelen over mannen wier leven drastisch verandert door een kleinigheid, vaak iets met een vrouw of omdat er iets met hun lichaam mis gaat.Uniek is de mens misschien wel, want er is bijvoorbeeld maar één man met Marion Bloem getrouwd, maar origineel zijn we niet. Er zijn bovendien maar een paar verhalen die we elkaar vertellen. Over goed en kwaad. Over toeval en voorspelbaarheid. Over liefde en haat. Over kameraadschap en verraad. Over de angst voor de dood en het afscheid, dat je niet kunt ontlopen.
Ook mensen met kanker schrijven die paar verhalen. Alleen hun toon onderscheidt ze van de anderen. Kankerschrijvers willen ermee laten zien dat ze nog steeds de baas zijn. Ze bagatelliseren de dood alsof die er niet toe doet.Marisa Acocella Marchetto, succesvol illustrator uit New York van onder andere The New Yorker, hoort op haar drieënveertigste dat ze borstkanker heeft. Dat komt even niet zo goed uit want haar leven is erg opwindend. "Now is not a good time" in haar eigen woorden. Haar kwaliteit is tekenen en Marisa verandert daarom haar avonturen met borstkanker in een cartoon, Cancer Vixen. Het is haar manier om te zeggen "ik ben er nog en niet van plan te vertrekken". Ze tekent wat er gebeurt tijdens de chemotherapie en hoe ze alternatieve behandelmethoden uitprobeert. Ze tekent het kanker raadspelletje, waarbij de deelnemers zich voortdurend afvragen waardoor ze toch die ziekte gekregen hebben. Ze tekent de dood die bij haar binnenbreekt en tegen haar zegt: "Cancer your wedding! Cancer your career! Cancer your life!"Marisa Acocella Marchetto is niet de enige die op luchtige toon over kanker schrijft. In mijn favoriete weekblad - The Lancet - lees ik over het boek 'Take off your party dress. When life's too busy for breast cancer' van Dina Rabinovitch. Ze is bezig haar zeven kinderen behoorlijk op te voeden en heeft geen tijd voor al die bezoekjes aan het ziekenhuis, want ze moet met een van haar dochters terug naar de kapper om nog iets te herstellen van het verknipte kapsel van haar wanhopige tiener. Natuurlijk is dat belangrijker! Ze gaat winkelen om een littekenchique jurk voor na de borstamputatie te kopen. Ze laat een pruik van 1800 euro maken om tijdens de chemotherapie te dragen, die ze nooit opzet.
Op die manier schrijven mensen met kanker over hun leven. Niet over het drama, maar over de ironie van het lot. Ik kan niet ontkennen dat ikzelf ook een luchtige toon aansla als ik erover schrijf. Dat zwaarmoedige is maar niets en waarom zou je het allemaal nog erger maken dan het al is?Nog meer begin ik aan mijn originaliteit te twijfelen als ik lees dat Ivan Noble, een Britse wetenschapverslaggever drie jaar lang over zijn hersenkanker heeft geschreven. Het is niet alleen de verwantschap door de naam, maar ook zijn motivatie, die me opvalt. Aanvankelijk begreep hij helemaal niet waarom hij zo fanatiek begon te schrijven. Als hij bijna dood is (2005) beseft hij dat hij dat schrijven nodig had om te kunnen geloven dat hij iets terug kon doen, dat hij niet alleen hoefde te ondergaan, iets leek te kunnen veranderen aan zijn schijnbaar machteloze positie, en van iets lelijks nog iets moois wist te maken. Dat laatste heb ik zelf zo vaak gezegd als ik moest verantwoorden waarom ik over mijn kanker schrijf. Het is waardeloos, maar als ik het dan toch heb, kan ik maar beter proberen er nog iets aardigs van te maken, iets waar we samen om kunnen lachen.
www.ivanwolffers.nl
Jammer dat die artikels over gezondheid en de medische wetenschap niet langer bij achmea te vinden zijn.
Ik begin uit te leggen wat cultuur is en zeg dat cultuur het verschil uitmaakt tussen dieren en mensen. Want mensen zijn voortdurend bezig betekenis te verlenen aan wat hen overkomt. Ze zoeken er woorden en metaforen voor, en ze verbinden die met de manier waarop ze eerder geleerd hebben in de chaos van het toeval orde aan te brengen. Niets is angstaanjagender dan wanorde en willekeurigheid. Juist over het lichaam, over ziekte en gezondheid, over geboorte en dood, is de mens onophoudelijk bezig te interpreteren, te verklaren, te verzoenen door betekenis te verlenen.Bij afwezigheid van een microfoon ga ik de hele middag door met te luide stem duidelijk te maken dat je als arts ook slechts onderdeel bent van een cultuur. Hopelijk zijn mijn woorden nog hier en daar bij mensen beland.
Na afloop van mijn college komen een jongen en een meisje naar mij toe."Wij zijn het niet met u eens," zegt de jongen verontwaardigd. "U zegt dat het verschil tussen mens en dier de cultuur is, maar orka's praten met elkaar."In eerste instantie denk ik dat ik voor niets heb staan praten, maar ik kan ze niet teleurstellen en ga serieus op ze in."Ja, ik zag pas een filmpje van een zwerm spreeuwen," zeg ik. "Ze maakten de vreemdste bewegingen, maar altijd in samenhang, alsof ze één geheel vormden, alsof ze een zenuwstelsel deelden.""Nee," houdt de jongen aan. "Er is meer aan de hand. Als orka's in twee verschillende rivieren zwemmen communiceren ze toch met elkaar.""Goh, wat interessant," zeg ik, knik en ga naar huis.
In de auto merk ik dat mijn keel aanvoelt als de Sahara na een lange warme dag. Ik wil even helemaal niets, maar mijn telefoon gaat."Met je buurman," zegt hij. "Ik wou je even iets geven waar je blij mee zult zijn."De man woont nu anderhalf jaar naast me en ik heb hem één keer bij het hek een hand gegeven. Hij is ook op een avond in het buurthuis geweest waar ik een lezing gaf en voorlas uit eigen werk. Ik weet alleen over hem dat hij luidruchtige zonen, Balinese aupairs in een caravan achter in de tuin en een bloeiende praktijk in alternatieve geneeswijzen heeft.
Een half uur later zit hij tegenover me in de keuken. Hij heeft een fotokopie uit een blad genaamd Nexus bij zich."Ken je het blad?" informeert hij. "Het is erg interessant. Het gaat over UFO's en zo. Die bestaan, want ik heb er zelf een gezien."Het artikel dat hij heeft meegebracht gaat over een man bij wie prostaatkanker is vastgesteld. Hij is opgegeven en wil dat het zo snel mogelijk afgelopen is. Op een morgen hoort hij een stem die zegt dat hij de worteltjes van paardenbloemen moet gebruiken en dat hij dan beter zal worden. Aldus geschiedde en de man is weer in prima conditie. Mijn buurman heeft ook nog een boek meegebracht van een Italiaanse professor die erachter gekomen is dat kanker eigenlijk een infectie met een onzichtbare schimmel is en dat het heel gemakkelijk op te lossen is. Natriumcarbonaatinfusen. Prostaatkanker is helemaal simpel. In twee weken ben je er helemaal vanaf. Omdat er een miljardenindustrie de verkeerde kant op is gegaan met onderzoek en behandeling is de Italiaanse professor natuurlijk lastig. Hij wordt genegeerd en belachelijk gemaakt."Jij staat geloof ik wel open," zegt mijn buurman. "Ik kan daar wel met jou over praten. Ik heb iets spiritueels en zie dingen. Wil je dat ik voor jou even kijk waar die kanker bij jou door ontstaan is?"Ik ben moe, maar nieuwsgierig naar wat er gaat gebeuren, en knik.Hij zet zijn bril af, sluit zijn ogen, heft het gezicht ten hemel en zwijgt enige tijd. Daarna lacht hij."Ja, in de geestenwereld wordt veel gelachen," zegt hij. "Het is daar echt geen serieuze boel. Nou, het komt niet uit je jeugd en ook niet uit een vorig leven. Je hebt het in dit leven gekregen. Alles was mooi en goed bij je, maar op een gegeven moment ben je gaan twijfelen of al het goede en mooie wel voor jou bedoeld was."Hij zet zijn bril weer op en spreekt weer gewoon met me."Wil je soms ook weten wat je eraan moet doen?" vraagt hij."Natuurlijk.""Ik kan dat beter met een gebaar laten zien, dan met woorden."Even later staat hij in mijn keuken, bril af en met gesloten ogen - en maakt een zwaaiend gebaar met armen en bovenlichaam, waarbij hij telkens lacht. Het houdt het midden tussen tai chi bewegingen en een sirtakidans."Zo ben jij," zegt hij. "Je hebt zoveel moois en goeds in je hoofd, maar je moet het geven aan de grond. Je geeft niet genoeg aan de aarde waarop je staat."Mijn buurman kijkt ook nog even naar dat ene woord dat mijn hele leven kenmerkt. "Eerlijkheid, zuiverheid," zegt hij. "Herken je je daar een beetje in?"Ik kan me ergere dingen voorstellen die hij over me had kunnen zeggen en ben er dus wel blij mee. Ook ben ik hem dankbaar dat hij in de keuken van een vreemde zijn bril heeft afgezet en dansbewegingen heeft gemaakt. Ik beschouw het als een gebaar van sympathie.Als ik met hem naar het tuinhek loop, vraag hij: "Weet je wat mijn woord is? Erkenning. Ik ben altijd op zoek naar erkenning. Kun je dat aan me zien?"
Week 22 -2007 Origineel en uniek, dat zijn we. Daarin geloven we met overtuiging, want waarom zouden we anders bestaan? Wij mensen in de westerse wereld zijn ervan overtuigd dat we met een speciale bedoeling op aarde zijn, dat heel de wereld er voor ons is en alles wat er gebeurt brengen we in verband met ons eigen leventje. Zoals ik is er geen ander.Toen ik de eerste zin van het boek Nachttrein naar Lissabon van Pascal Mercier las, raakte ik echter in de war. "De dag waarna in het leven van Raimund Gregorius niets meer zou zijn als ervoor, begon als talloze andere dagen." Waar kende ik die zin van? Had ik die zin niet al eens in een van mijn eigen boeken gebruikt? Origineel en door mij zelf bedacht. Over een man die door zijn vertrouwde gewoonten en zekerheden ingedut is en dan iets meemaakt waardoor zijn leven radicaal anders wordt. Maar dan betrof mijn zin niet Raimund Gregorius, maar Rudolf Kippenheim, Stefan Rotherman, Josef Kraeyenest, of een van de andere romanfiguren met vreemde namen die mijn boeken bevolken.
Ik zoek exemplaren van mijn eigen boeken in de kast en begin er in te lezen. Nu ik in mijn leven al zoveel woorden op een rij gezet heb, ben ik vergeten waar mijn boeken over gaan en of het eigenlijk wel prettig is ze te lezen. Eigenlijk alle boeken die ik geschreven heb handelen over mannen wier leven drastisch verandert door een kleinigheid, vaak iets met een vrouw of omdat er iets met hun lichaam mis gaat.Uniek is de mens misschien wel, want er is bijvoorbeeld maar één man met Marion Bloem getrouwd, maar origineel zijn we niet. Er zijn bovendien maar een paar verhalen die we elkaar vertellen. Over goed en kwaad. Over toeval en voorspelbaarheid. Over liefde en haat. Over kameraadschap en verraad. Over de angst voor de dood en het afscheid, dat je niet kunt ontlopen.
Ook mensen met kanker schrijven die paar verhalen. Alleen hun toon onderscheidt ze van de anderen. Kankerschrijvers willen ermee laten zien dat ze nog steeds de baas zijn. Ze bagatelliseren de dood alsof die er niet toe doet.Marisa Acocella Marchetto, succesvol illustrator uit New York van onder andere The New Yorker, hoort op haar drieënveertigste dat ze borstkanker heeft. Dat komt even niet zo goed uit want haar leven is erg opwindend. "Now is not a good time" in haar eigen woorden. Haar kwaliteit is tekenen en Marisa verandert daarom haar avonturen met borstkanker in een cartoon, Cancer Vixen. Het is haar manier om te zeggen "ik ben er nog en niet van plan te vertrekken". Ze tekent wat er gebeurt tijdens de chemotherapie en hoe ze alternatieve behandelmethoden uitprobeert. Ze tekent het kanker raadspelletje, waarbij de deelnemers zich voortdurend afvragen waardoor ze toch die ziekte gekregen hebben. Ze tekent de dood die bij haar binnenbreekt en tegen haar zegt: "Cancer your wedding! Cancer your career! Cancer your life!"Marisa Acocella Marchetto is niet de enige die op luchtige toon over kanker schrijft. In mijn favoriete weekblad - The Lancet - lees ik over het boek 'Take off your party dress. When life's too busy for breast cancer' van Dina Rabinovitch. Ze is bezig haar zeven kinderen behoorlijk op te voeden en heeft geen tijd voor al die bezoekjes aan het ziekenhuis, want ze moet met een van haar dochters terug naar de kapper om nog iets te herstellen van het verknipte kapsel van haar wanhopige tiener. Natuurlijk is dat belangrijker! Ze gaat winkelen om een littekenchique jurk voor na de borstamputatie te kopen. Ze laat een pruik van 1800 euro maken om tijdens de chemotherapie te dragen, die ze nooit opzet.
Op die manier schrijven mensen met kanker over hun leven. Niet over het drama, maar over de ironie van het lot. Ik kan niet ontkennen dat ikzelf ook een luchtige toon aansla als ik erover schrijf. Dat zwaarmoedige is maar niets en waarom zou je het allemaal nog erger maken dan het al is?Nog meer begin ik aan mijn originaliteit te twijfelen als ik lees dat Ivan Noble, een Britse wetenschapverslaggever drie jaar lang over zijn hersenkanker heeft geschreven. Het is niet alleen de verwantschap door de naam, maar ook zijn motivatie, die me opvalt. Aanvankelijk begreep hij helemaal niet waarom hij zo fanatiek begon te schrijven. Als hij bijna dood is (2005) beseft hij dat hij dat schrijven nodig had om te kunnen geloven dat hij iets terug kon doen, dat hij niet alleen hoefde te ondergaan, iets leek te kunnen veranderen aan zijn schijnbaar machteloze positie, en van iets lelijks nog iets moois wist te maken. Dat laatste heb ik zelf zo vaak gezegd als ik moest verantwoorden waarom ik over mijn kanker schrijf. Het is waardeloos, maar als ik het dan toch heb, kan ik maar beter proberen er nog iets aardigs van te maken, iets waar we samen om kunnen lachen.
www.ivanwolffers.nl
Jammer dat die artikels over gezondheid en de medische wetenschap niet langer bij achmea te vinden zijn.
Thursday, June 14, 2007
I saw a dream last night
bright like a fallin' star, and the sources of light seemed so near, yet so far.
Follow the dancin' girl, somewhere inbetween time and space, we shall be free.
Die malle Kees van Kooten: "als jullie maar gelukkig zijn", "we moeten lief zijn voor elkaar" "houd jullie wel van elkaar!", met zo'n hippie kettinkje om zijn hals en jaren zestig bordeaux rode sweater, "heel goed, jullie zijn gelukkig", "dat is heeeel goed, dat jullie van elkaar houden". Met zo'n zoetgevooisde stem en zo'n verheerlijkt beaat gezicht. Wat vond ik dat ook weer een leuk kort filmpje.
Zo tegen je 40ste/45ste weet je dat je leven niets meer wordt, ja, misschien nog ceo of cfo van een kumpany, maat bij een advocatenfirma, rechter, directeur, hoofd, maar dat bedoel ik, je leven wordt toch niets meer, geen creatieve rock ster of iemand die de wereld verbaast en zelfs al zou dat het geval zijn, wat dan nog ?
Zo rond je dertigste denk je soms, wie weet wordt het nog wat.
Maar als ik aan dat filmpje van Kees van Kooten denk, twee glazen rose op heb en aan die knappe vriendin denk, ach, dan valt het allemaal nog wel mee. We mogen verdomd niet klagen.
Bij de Raad van State werkte een afdelingshoofd en die vertelde mij hoe zijn vader overleed toen hij 8 jaar was en dat zijn moeder het alleen moest rooien met 7 kinderen. Met zijn drieën op een kamer slapen, op je bed je huiswerk maken en na zijn studie rechten stond hij in Libanon waar de kogels hem om de oren vlogen. En dan klaagde hij tegen mij dat hij weer naar een vergadering moest als ouderling. Dat stond hem tegen. Dergelijke klachten heb ik heel vaak moeten aanhoren "he mano, moet ik straks weer naar die vergadering, de kerkeraad, het avondmaal, de broedervereniging ! Bah, dat staat me tegen. " Ja, van mij hoeft het niet.
En dat verhaal vertelde hij mij, salonsocialist, altijd een eigen kamer in redelijk groot uitgevallen huizen dankzij een zeker geluk en daadkracht van mijn pa. Shame on you. Ik vertelde maar dat hij een mooie opgaande lijn kende, waar ik een comfortabele luxe jeugd had, een matige tot slechte studententijd, de slechtste jaren daarna en pas vanaf 1990 weer een opgaande lijn, inmiddels ook weer enigszins gebroken.
Of die vraag aan Connie Palmen: "waarom drink je zoveel ?"
"Vanwege de roehoehoehoessss. Mmm. Vanwege de roezzzzz." Veel meer had zij ook niet te vertellen. Wanneer zou ik haar nou ooit nog eens betrappen op een oorspronkelijke of dwarse gedachte of een bijzondere schrijfstijl. Maar ze weet zichzelf wel te verkopen.
Life is not a screen play, it's a struggle for your soul, you must be very careful how to chose to play your role.
En eigenlijk vertrouw ik onderzoek, woorden en gedachten niet.
Follow the dancin' girl, somewhere inbetween time and space, we shall be free.
Die malle Kees van Kooten: "als jullie maar gelukkig zijn", "we moeten lief zijn voor elkaar" "houd jullie wel van elkaar!", met zo'n hippie kettinkje om zijn hals en jaren zestig bordeaux rode sweater, "heel goed, jullie zijn gelukkig", "dat is heeeel goed, dat jullie van elkaar houden". Met zo'n zoetgevooisde stem en zo'n verheerlijkt beaat gezicht. Wat vond ik dat ook weer een leuk kort filmpje.
Zo tegen je 40ste/45ste weet je dat je leven niets meer wordt, ja, misschien nog ceo of cfo van een kumpany, maat bij een advocatenfirma, rechter, directeur, hoofd, maar dat bedoel ik, je leven wordt toch niets meer, geen creatieve rock ster of iemand die de wereld verbaast en zelfs al zou dat het geval zijn, wat dan nog ?
Zo rond je dertigste denk je soms, wie weet wordt het nog wat.
Maar als ik aan dat filmpje van Kees van Kooten denk, twee glazen rose op heb en aan die knappe vriendin denk, ach, dan valt het allemaal nog wel mee. We mogen verdomd niet klagen.
Bij de Raad van State werkte een afdelingshoofd en die vertelde mij hoe zijn vader overleed toen hij 8 jaar was en dat zijn moeder het alleen moest rooien met 7 kinderen. Met zijn drieën op een kamer slapen, op je bed je huiswerk maken en na zijn studie rechten stond hij in Libanon waar de kogels hem om de oren vlogen. En dan klaagde hij tegen mij dat hij weer naar een vergadering moest als ouderling. Dat stond hem tegen. Dergelijke klachten heb ik heel vaak moeten aanhoren "he mano, moet ik straks weer naar die vergadering, de kerkeraad, het avondmaal, de broedervereniging ! Bah, dat staat me tegen. " Ja, van mij hoeft het niet.
En dat verhaal vertelde hij mij, salonsocialist, altijd een eigen kamer in redelijk groot uitgevallen huizen dankzij een zeker geluk en daadkracht van mijn pa. Shame on you. Ik vertelde maar dat hij een mooie opgaande lijn kende, waar ik een comfortabele luxe jeugd had, een matige tot slechte studententijd, de slechtste jaren daarna en pas vanaf 1990 weer een opgaande lijn, inmiddels ook weer enigszins gebroken.
Of die vraag aan Connie Palmen: "waarom drink je zoveel ?"
"Vanwege de roehoehoehoessss. Mmm. Vanwege de roezzzzz." Veel meer had zij ook niet te vertellen. Wanneer zou ik haar nou ooit nog eens betrappen op een oorspronkelijke of dwarse gedachte of een bijzondere schrijfstijl. Maar ze weet zichzelf wel te verkopen.
Life is not a screen play, it's a struggle for your soul, you must be very careful how to chose to play your role.
En eigenlijk vertrouw ik onderzoek, woorden en gedachten niet.
Wednesday, June 13, 2007
De apenbranche
Inmiddels draai ik jaren mee in die business. Apen zijn expandable. Of was het nu expendable ? Soms leen ik er een uit en dan komt hij/zij met grijze haren en nog krommer weer terug. Sure, daarom moet dat ontslagrecht versoepeld worden. Wat heppie nou aan die oude invalide apen. De goede niet te na gesproken, ik heb een paar apenvrouwen in mijn stal gehad. Tsjonge ! Bijziend, ja, die schepping van onze lieve heer is niet perfect, de 1 had min zes, de ander min acht qua visie, maar intelligent, een energie, killers, dat waren het. Daar heb ik een flinke buck aan verdiend. Scoor voor mij dames ! Dat soort oerapen, nooit ziek, daar maakt het toch ook helemaal niet voor uit dat het ontslagrecht versoepeld wordt ?
Die zwakke zwarte (sch)apen, daarvoor doe je het, dat ontslagrecht aanpassen. Kom op, laat deze ondernemer/god niet in de kou staan ! Pecunia non olet. Geld stinkt niet. Leve de werkgever/werknemer/uitzendbranche. Apepower ! Alfa apen, die mot ik hebben.
Wel een rare gedachte dat er 100 jaar geleden nog geen bril bestond en dat bijvoorbeeld die topapinnen uit mijn stal indertijd praktisch blind waren !
Heel soms denk ik ook wel eens na, inmiddels ben ik de 50 gepasseerd.Waarom bestaat er geen meervoud voor sheep in het Engels ? In nederland heb je 1 schaap en schapen. Waarom heb je het alleen maar over informatie en niet over informaties, communicatie en niet communicaties. Information technology. Informations technology. Het is communication, niet communications.
Ook denk ik langzamerhand wel eens dat ik slapen het lekkerste vind dat er bestaat, vooral als die topapinnen in mijn droom voorkomen.
Anderzijds denk ik dan ook weer dat wij allemaal de doodstraf krijgen, alle apen op de wereld.
Stelletje apen.
Our common future ? Death. Nou en ? Die triljarden jaren, die oneindigheid voor mijn geboorte heb ik niet meegemaakt. Dan hoef ik die triljarden jaren, die oneindigheid na mijn dood ook niet mee te maken. Sure. Don't give a shit.
Die zwakke zwarte (sch)apen, daarvoor doe je het, dat ontslagrecht aanpassen. Kom op, laat deze ondernemer/god niet in de kou staan ! Pecunia non olet. Geld stinkt niet. Leve de werkgever/werknemer/uitzendbranche. Apepower ! Alfa apen, die mot ik hebben.
Wel een rare gedachte dat er 100 jaar geleden nog geen bril bestond en dat bijvoorbeeld die topapinnen uit mijn stal indertijd praktisch blind waren !
Heel soms denk ik ook wel eens na, inmiddels ben ik de 50 gepasseerd.Waarom bestaat er geen meervoud voor sheep in het Engels ? In nederland heb je 1 schaap en schapen. Waarom heb je het alleen maar over informatie en niet over informaties, communicatie en niet communicaties. Information technology. Informations technology. Het is communication, niet communications.
Ook denk ik langzamerhand wel eens dat ik slapen het lekkerste vind dat er bestaat, vooral als die topapinnen in mijn droom voorkomen.
Anderzijds denk ik dan ook weer dat wij allemaal de doodstraf krijgen, alle apen op de wereld.
Stelletje apen.
Our common future ? Death. Nou en ? Die triljarden jaren, die oneindigheid voor mijn geboorte heb ik niet meegemaakt. Dan hoef ik die triljarden jaren, die oneindigheid na mijn dood ook niet mee te maken. Sure. Don't give a shit.
Tuesday, June 12, 2007
Vincent van Gogh:
hoop hebben op betere tijden moet niet een gevoel zijn maar een iets doen in het heden
het geluk is niet hetgeen waar we voor aansprakelijk zijn, maar wel zijn we ervoor aansprakelijk in hoever we ons geweten volgen
De schilder vincent van gogh kan erg goed schrijven.
Vond www.gummbah.nl niet slecht, maar rond mei/juni 2006 was de site beter, vooral fout varken was toen leuk.
Hans Hoogervorst verdient 274.000 EUR bij de autoriteit financiële markten. Geschiedenis gestudeerd ! En maar veel lawaai en misbaar maken. Is dit nu een uiting van jaloezie ? Vast, maar het is ook echt zo, waarom verdient Hansje 274.000 eur en ik 65.000 eur ? Of een leraar basisschool maximaal 35.000 eur ? Onrechtvaardigheid is een gegeven en daarover moet je je niet opwinden, zonde van die korte tijd op deze aardkloot.
Vanaf nu heet ik Nounou. Praatjesmaker Nounou Verschrijver.
het geluk is niet hetgeen waar we voor aansprakelijk zijn, maar wel zijn we ervoor aansprakelijk in hoever we ons geweten volgen
De schilder vincent van gogh kan erg goed schrijven.
Vond www.gummbah.nl niet slecht, maar rond mei/juni 2006 was de site beter, vooral fout varken was toen leuk.
Hans Hoogervorst verdient 274.000 EUR bij de autoriteit financiële markten. Geschiedenis gestudeerd ! En maar veel lawaai en misbaar maken. Is dit nu een uiting van jaloezie ? Vast, maar het is ook echt zo, waarom verdient Hansje 274.000 eur en ik 65.000 eur ? Of een leraar basisschool maximaal 35.000 eur ? Onrechtvaardigheid is een gegeven en daarover moet je je niet opwinden, zonde van die korte tijd op deze aardkloot.
Vanaf nu heet ik Nounou. Praatjesmaker Nounou Verschrijver.
Sunday, June 3, 2007
Manna Verschrijver: Demis Roussos
In de jaren 70 stond er af en toe zo'n dikke griek te zingen bij toppop, demis roussos. Vond die muziek nooit geweldig, niet leuk, laat ik nou maar eerlijk zijn. Die hysterische ma van mij, Connie Malpen, vond het wel leuk.
Toen was er dat britse cabaret: een gezette kale vent met om de kale plek lang zwart hippie haar, zwarte baard die overliep in borsthaar, zwart glimmend leren giletje, zwarte broek, grote zwarte riem, zwart overhemd en zingen:
"I love my shéhéhéhéhéhéhéheeeeeeeep,
because I come from gréhéhéhéhéheeeeece."
Briljant, met een scene van 20 seconden het imago van demis om zeep.
Word ik teveel door jaloezie gedreven ? Jaloers als ik een foto van een knappe directrice zie. Jaloers als ik de knappe directrice met de minister van ez zie dansen. Jaloers als ik die knappe directrice in een dure auto met licht geel lederen bekleding zie stappen met een knappe vent. Jaloers op rijke stinkerds. Daar komt niet veel goeds uit voort, jaloezie.
Ach, anderzijds, in de tachtiger jaren was ik helemaal wild van David Bowie met zijn china girl op het strand. Bye, bye, beach bowie, hello, another prick, another kick, al dan niet uitgelubberd, is nu mijn adagium.
Het is zo heerlijk om als manna, een zelfbewuste energieke sterke en woest knappe vrouw, door het leven te gaan ! Al die sullige mannen kunnen mooi niet aan mij tippen. Valt me wel op dat sexgenoten vrij vaak zeggen/schrijven: "toen heb ik er heel bewust voor gekozen om..." Ja, muts, bewusteloos zul je niet voor iets kiezen, waarschijnlijk.
Ook modewoordjes als "helemaal goed" pikken de dames snel op. Niet prettig.
Vandaar mijn bisexualiteit, het draait bij mij simpelweg om fancy. De ene keer fancy voor die stoere sterke slimme zwijgzame man. De andere keer rol ik eens met die flapuit van Mabel door de kamer, maar die affaire heeft heel kort geduurd. Dat dan weer wel.
Toen was er dat britse cabaret: een gezette kale vent met om de kale plek lang zwart hippie haar, zwarte baard die overliep in borsthaar, zwart glimmend leren giletje, zwarte broek, grote zwarte riem, zwart overhemd en zingen:
"I love my shéhéhéhéhéhéhéheeeeeeeep,
because I come from gréhéhéhéhéheeeeece."
Briljant, met een scene van 20 seconden het imago van demis om zeep.
Word ik teveel door jaloezie gedreven ? Jaloers als ik een foto van een knappe directrice zie. Jaloers als ik de knappe directrice met de minister van ez zie dansen. Jaloers als ik die knappe directrice in een dure auto met licht geel lederen bekleding zie stappen met een knappe vent. Jaloers op rijke stinkerds. Daar komt niet veel goeds uit voort, jaloezie.
Ach, anderzijds, in de tachtiger jaren was ik helemaal wild van David Bowie met zijn china girl op het strand. Bye, bye, beach bowie, hello, another prick, another kick, al dan niet uitgelubberd, is nu mijn adagium.
Het is zo heerlijk om als manna, een zelfbewuste energieke sterke en woest knappe vrouw, door het leven te gaan ! Al die sullige mannen kunnen mooi niet aan mij tippen. Valt me wel op dat sexgenoten vrij vaak zeggen/schrijven: "toen heb ik er heel bewust voor gekozen om..." Ja, muts, bewusteloos zul je niet voor iets kiezen, waarschijnlijk.
Ook modewoordjes als "helemaal goed" pikken de dames snel op. Niet prettig.
Vandaar mijn bisexualiteit, het draait bij mij simpelweg om fancy. De ene keer fancy voor die stoere sterke slimme zwijgzame man. De andere keer rol ik eens met die flapuit van Mabel door de kamer, maar die affaire heeft heel kort geduurd. Dat dan weer wel.
Saturday, June 2, 2007
Nymfomaan schaap
Als een schaap in de sloot raakt, dan verdrinkt het bijna meteen. Zonder enig moment haar best te doen om aan de dood te ontsnappen. Probeer je het te redden, dan beseft het beest dat totaal niet. Ondertussen staat de kudde schapen er sprakeloos omheen en ze kijken je met hun lieve blo-ogen glazig aan. Het lijkt wel of schapen het verschijnsel stupiditeit uitgevonden hebben.
Uitgerekend dit ongeëvenaarde toppunt der domheid onder de zoogdieren dient door de hele bijbel heen als metafoor om de gelovige aan te duiden. Overal wordt de gelovige met een schaap vergeleken.
Waarom laat de gelovige zich dat gebeuren, dat zij continu met het toppunt van sulligheid vergeleken wordt ? Zou het misschien zijn omdat zij diep in haar hart beseft wel een jantje onnozel te zijn om al die onbedaarlijke apekool en lariekoek ook maar één moment serieus te nemen ?
Zoveel is zeker: hoe dommer je bent, hoe gemakkelijker het valt om te geloven. In die ene god, in de liefde, in een te oude man van 55, in een te jonge vrouw van 22. Dus is die bijbelse schaapmetafoor doeltreffend, vooral ook qua kuddementaliteit van een mens. Geen 1 schaap zondert zich fier af en gaat zijn eigen weg. Misschien is die kuddementaliteit nog onuitstaanbaarder dan die verpletterende onnozelheid. Overal in de bijbel wordt die kuddementaliteit echter als een groot goed gezien."1 kudde, 1 herder", je maag draait erbij om.
Zou het feit dat jezus de gelovigen vergelijkt met schapen misschien kunnen wijzen op ironie ? Zou hij het ook onuitstaanbaar vinden dat al die gelovigen zo achter hem aansjokken en zou hij dat heel voorzichtig zo subtiel ironisch duidelijk hebben willen maken ?
Merkwaardig dat god zoveel verschillende godsdiensten heeft gecreëerd. Zoveel mannen, zoveel vrouwen, zoveel meningen, zoveel godsdienst. Om het ons een beetje moeilijk te maken ? Tot oorlog aan toe. Er is geen ander boek als de bijbel waaruit blijkt hoe weinig een leven waard is. Of de wijze waarop in de bijbel over vrouwen geschreven wordt, minderwaardig aan een ezel of schaap.
Uitgerekend dit ongeëvenaarde toppunt der domheid onder de zoogdieren dient door de hele bijbel heen als metafoor om de gelovige aan te duiden. Overal wordt de gelovige met een schaap vergeleken.
Waarom laat de gelovige zich dat gebeuren, dat zij continu met het toppunt van sulligheid vergeleken wordt ? Zou het misschien zijn omdat zij diep in haar hart beseft wel een jantje onnozel te zijn om al die onbedaarlijke apekool en lariekoek ook maar één moment serieus te nemen ?
Zoveel is zeker: hoe dommer je bent, hoe gemakkelijker het valt om te geloven. In die ene god, in de liefde, in een te oude man van 55, in een te jonge vrouw van 22. Dus is die bijbelse schaapmetafoor doeltreffend, vooral ook qua kuddementaliteit van een mens. Geen 1 schaap zondert zich fier af en gaat zijn eigen weg. Misschien is die kuddementaliteit nog onuitstaanbaarder dan die verpletterende onnozelheid. Overal in de bijbel wordt die kuddementaliteit echter als een groot goed gezien."1 kudde, 1 herder", je maag draait erbij om.
Zou het feit dat jezus de gelovigen vergelijkt met schapen misschien kunnen wijzen op ironie ? Zou hij het ook onuitstaanbaar vinden dat al die gelovigen zo achter hem aansjokken en zou hij dat heel voorzichtig zo subtiel ironisch duidelijk hebben willen maken ?
Merkwaardig dat god zoveel verschillende godsdiensten heeft gecreëerd. Zoveel mannen, zoveel vrouwen, zoveel meningen, zoveel godsdienst. Om het ons een beetje moeilijk te maken ? Tot oorlog aan toe. Er is geen ander boek als de bijbel waaruit blijkt hoe weinig een leven waard is. Of de wijze waarop in de bijbel over vrouwen geschreven wordt, minderwaardig aan een ezel of schaap.
Subscribe to:
Posts (Atom)