Tuesday, February 6, 2007
Punk ?
"Met Derkelien van Bruggen"
"Met Verschrijver, spreek ik met de Grote Beer ?"
"Nee, je spreekt met de secretaresse van de heer Wijers, minister van EZ," werd er giechelend gezegd.
"Oh, sorry, ik dacht dat ik met de groep de Grote Beer sprak van de creche het EZeltje", lachte ik, "aan Wijers heb ik niet zoveel, laat hem opzouten naar Akzo."
Aardige verschrijving, Wijffels, weifelen, in plaats van Wijers. Dit gesprek heeft echt plaats gevonden tot het gedeelte "aan Wijers heb ik niet zoveel."
A walking contradiction ? Oh yes, I'm not.
There's no point in asking, you'll get no reply. I'm so pretty, we're so pretty, we're vacant and we don't care.
"Met Verschrijver, spreek ik met de Grote Beer ?"
"Nee, je spreekt met de secretaresse van de heer Wijers, minister van EZ," werd er giechelend gezegd.
"Oh, sorry, ik dacht dat ik met de groep de Grote Beer sprak van de creche het EZeltje", lachte ik, "aan Wijers heb ik niet zoveel, laat hem opzouten naar Akzo."
Aardige verschrijving, Wijffels, weifelen, in plaats van Wijers. Dit gesprek heeft echt plaats gevonden tot het gedeelte "aan Wijers heb ik niet zoveel."
A walking contradiction ? Oh yes, I'm not.
There's no point in asking, you'll get no reply. I'm so pretty, we're so pretty, we're vacant and we don't care.
Friday, January 26, 2007
Maarten 't Hart: eeuwigheid
Toen ik 4 jaar was woonde ik in Badhoevedorp onder Amsterdam. Een vriendje van zes zei: “Wat is er nou aan het einde van het heelal ?”
"Niets," zei ik.
“Ja maar, niets moet toch iets zijn ?.” Later, rond 12 jaar, hoorde ik het verhaal over het uitdijen van het heelal. Maar waarbinnen dijt dat heelal dan uit ? De enige optie is oneindigheid. Moeilijk te bevatten.
Het is de Amerikanen gelukt een ruimtevoertuig naar Mars te sturen. Hoeveel tijd heeft zo’n ruimteschip nu nodig om de dichtstbijzijnde ster te bereiken ? Ik mag die vraag graag stellen aan vrienden, kennissen, familieleden. Dan vertel ik er altijd bij dat de Voyager 2 er twaalf jaar over deed om Neptunus te bereiken en dat de dichtstbijzijnde ster, Alfa Centauri, op ruim vier lichtjaar van ons afstaat. Een peulenschil in ons onmetelijke heelal. Het eigenaardige is dat we, hoe dichtbij die ster ook is, niet eens weten of Alfa Centauri, net zoals de zon, planeten heeft. Hoe lang denkt u dat een ruimteschip onderweg is naar Alfa Centauri ? Niemand weet, zo blijkt, ook maar bij benadering het juiste antwoord. Tachtig jaar, zegt de een. Honderd jaar, zegt de ander. Een enkeling schat iets hoger, tweehonderd jaar.
Kun je nagaan hoe weinig idee we hebben van de onmetelijke uitgestrektheid van het heelal waarin we leven. Zelf schatte ik, toen ik het juiste antwoord nog niet wist, die reistijd ook op zo’n tweehonderd jaar.
Welnu, zo’n ruimteschip doet er TACHTIGDUIZEND jaar over om de dichtstbijzijnde ster te bereiken !
Om de heldere ster Sirius te halen, die maar 8,6 lichtjaar van ons afstaat, heeft zo’n ruimteschip ruwweg tweehonderdduizend jaar nodig. We zullen daar, al ontwikkelen wij ruimteschepen die honderdmaal zo snel gaan als de huidige, dus nooit komen. Laat staan dat we ooit het dichtstbijzijnde sterrenstelsel, de Andromedanevel, zullen bereiken. Dat staat 2,2 miljoen lichtjaar van ons af. Ben je miljarden jaren onderweg. Ruimtevaart zal voor ons mensen nooit verder reiken dan ons eigen zonnestelsel. Om de een of andere reden dringt amper tot ons door hoe ontstellend uitgestrekt het heelal is. Crick schrijft: “Het is alsof de volslagen onbeduidendheid van de aarde en de dunne laag van haar biosfeer de verbeelding totaal verlamd hebben, alsof het te vreselijk zou zijn om onder ogen te zien en daarom maar beter genegeerd kan worden.” Nobelprijswinnaar Steven Weinberg komt tot de conclusie: “Hoe meer we over het heelal weten, des te duidelijker wordt dat heelal doelloos en zonder betekenis is.” Toch ben ik wel nieuwsgierig of er in andere zonnestelsels planeten zijn. Dat schijnt het geval te zijn. Is er elders leven. Ook daar hebben we geen flauw benul van.
"Niets," zei ik.
“Ja maar, niets moet toch iets zijn ?.” Later, rond 12 jaar, hoorde ik het verhaal over het uitdijen van het heelal. Maar waarbinnen dijt dat heelal dan uit ? De enige optie is oneindigheid. Moeilijk te bevatten.
Het is de Amerikanen gelukt een ruimtevoertuig naar Mars te sturen. Hoeveel tijd heeft zo’n ruimteschip nu nodig om de dichtstbijzijnde ster te bereiken ? Ik mag die vraag graag stellen aan vrienden, kennissen, familieleden. Dan vertel ik er altijd bij dat de Voyager 2 er twaalf jaar over deed om Neptunus te bereiken en dat de dichtstbijzijnde ster, Alfa Centauri, op ruim vier lichtjaar van ons afstaat. Een peulenschil in ons onmetelijke heelal. Het eigenaardige is dat we, hoe dichtbij die ster ook is, niet eens weten of Alfa Centauri, net zoals de zon, planeten heeft. Hoe lang denkt u dat een ruimteschip onderweg is naar Alfa Centauri ? Niemand weet, zo blijkt, ook maar bij benadering het juiste antwoord. Tachtig jaar, zegt de een. Honderd jaar, zegt de ander. Een enkeling schat iets hoger, tweehonderd jaar.
Kun je nagaan hoe weinig idee we hebben van de onmetelijke uitgestrektheid van het heelal waarin we leven. Zelf schatte ik, toen ik het juiste antwoord nog niet wist, die reistijd ook op zo’n tweehonderd jaar.
Welnu, zo’n ruimteschip doet er TACHTIGDUIZEND jaar over om de dichtstbijzijnde ster te bereiken !
Om de heldere ster Sirius te halen, die maar 8,6 lichtjaar van ons afstaat, heeft zo’n ruimteschip ruwweg tweehonderdduizend jaar nodig. We zullen daar, al ontwikkelen wij ruimteschepen die honderdmaal zo snel gaan als de huidige, dus nooit komen. Laat staan dat we ooit het dichtstbijzijnde sterrenstelsel, de Andromedanevel, zullen bereiken. Dat staat 2,2 miljoen lichtjaar van ons af. Ben je miljarden jaren onderweg. Ruimtevaart zal voor ons mensen nooit verder reiken dan ons eigen zonnestelsel. Om de een of andere reden dringt amper tot ons door hoe ontstellend uitgestrekt het heelal is. Crick schrijft: “Het is alsof de volslagen onbeduidendheid van de aarde en de dunne laag van haar biosfeer de verbeelding totaal verlamd hebben, alsof het te vreselijk zou zijn om onder ogen te zien en daarom maar beter genegeerd kan worden.” Nobelprijswinnaar Steven Weinberg komt tot de conclusie: “Hoe meer we over het heelal weten, des te duidelijker wordt dat heelal doelloos en zonder betekenis is.” Toch ben ik wel nieuwsgierig of er in andere zonnestelsels planeten zijn. Dat schijnt het geval te zijn. Is er elders leven. Ook daar hebben we geen flauw benul van.
Martin Hart: Eeuwigheid
De lucht is nu af en toe glashelder. Je ziet ’s nachts alles. De grote W van Cassiopeia, de Grote Beer, Orion, Voerman, de Plejaden. De Andromedanevel kon ik met het blote oog niet vinden. Met de kijker wel. Als je het vlekje aanschouwt, kijk je 2,2 miljoen jaar terug in de tijd ! Wat weten we eigenlijk weinig van het heelal.
Sinds Hubble geloven veel astronomen dat het heelal uitdijt, en dat er aan het begin een oerknal is geweest. Hawking: “In 1929 deed Edwin Hubble de baanbrekende observatie dat veraf staande sterrenstelsels, in welke richting we ook kijken, allemaal zeer snel van ons af bewegen.” Wat is dat misleidend en onjuist ! Het enige wat in de jaren twintig geconstateerd werd is dat de lichtspectra van sterren in andere stelsels naar het rode uiteinde verschoven waren. Daaruit wordt de conclusie getrokken dat sprake is van een dopplereffect. En daaruit zou dan weer de conclusie volgen dat die sterrenstelsels van ons af bewegen. De bewijsvoering is magertjes. Daarom kan ik mij goed voorstellen dat er astronomen zijn zoals Fred Hoyle die niet in de oerknal geloven. Mensen hebben zo’n behoefte aan houvast en zekerheid van een begin en een einde. Laat dat begin of einde er nou eens gewoon niet zijn. Want als die “oerknal” er was, dan moet die toch ook in een ruimte hebben plaatsgevonden. Want om de ongelijke verdeling van materie in het heelal te verklaren heb je –als je de big bang theorie aanhangt- ook nog de inflatiehypothese van Alan Guth nodig. Prachtige hypothese, maar toch niet meer dan een hypothese. Als je de onmetelijkheid van het heelal realiseert, dan moet je geloof in die ene god toch aan het wankelen worden gebracht.
Sinds Hubble geloven veel astronomen dat het heelal uitdijt, en dat er aan het begin een oerknal is geweest. Hawking: “In 1929 deed Edwin Hubble de baanbrekende observatie dat veraf staande sterrenstelsels, in welke richting we ook kijken, allemaal zeer snel van ons af bewegen.” Wat is dat misleidend en onjuist ! Het enige wat in de jaren twintig geconstateerd werd is dat de lichtspectra van sterren in andere stelsels naar het rode uiteinde verschoven waren. Daaruit wordt de conclusie getrokken dat sprake is van een dopplereffect. En daaruit zou dan weer de conclusie volgen dat die sterrenstelsels van ons af bewegen. De bewijsvoering is magertjes. Daarom kan ik mij goed voorstellen dat er astronomen zijn zoals Fred Hoyle die niet in de oerknal geloven. Mensen hebben zo’n behoefte aan houvast en zekerheid van een begin en een einde. Laat dat begin of einde er nou eens gewoon niet zijn. Want als die “oerknal” er was, dan moet die toch ook in een ruimte hebben plaatsgevonden. Want om de ongelijke verdeling van materie in het heelal te verklaren heb je –als je de big bang theorie aanhangt- ook nog de inflatiehypothese van Alan Guth nodig. Prachtige hypothese, maar toch niet meer dan een hypothese. Als je de onmetelijkheid van het heelal realiseert, dan moet je geloof in die ene god toch aan het wankelen worden gebracht.
Maarten 't Hart: Dis
In de tijd dat ik regelmatig op vrijdag vergaderingen van het CS van NRC Handelsblad bijwoonde, hoorde ik steeds vol bewondering, liefde en eerbied over ene Adriaan van Dis spreken. Die zat in Afrika, maar ooit zou hij terugkomen. Toen de datum van zijn terugkeer naderde, heerste er ware euforie op de krant ! Adriaan kwam terug ! Jaloers op zoveel genegenheid dacht ik: wat moet dat een over het paard getilde fluim zijn.
En toen, op een vrijdag, kwam een stevige lange man in de gang op mij toe lopen, drukte mij de hand, en zei dat hij het zo leuk vond om met mij kennis te maken.En al mijn uit jaloezie voortvloeiende wrok smolt in één keer weg. Dat iedereen voor Adriaan in zwijm valt- niets kan ik beter begrijpen. Hij heeft een universele aantrekkingskracht, voor mannen, vrouwen, tenoren, honden en bacillen. Zelf valt hij op travestieten, dus mij vindt hij ook aardig.
Maar wat jammer dat hij nu zo’n zwakke roman heeft gepubliceerd. En dat na zo’n prachtig boekje als Nathan Sid. Dubbelliefde is akelig clichématig geschreven. Zonder enige zelfspot zet de schrijver zijn hoofdpersoon neer. Daarnaast blijkt hij nauwelijks in zijn medemensen geïnteresseerd. Dis heeft maar één interesse, namelijk: Dis. Wat mij nog heviger stoort dan bij de vorige boeken is dat Dis zo enorm behaagziek blijkt. En dat terwijl iedereen hem toch al op handen draagt ! Adriaan is hevig verliefd op zichzelf. Van mij mag dat, en ik hou nog steeds van hem, maar als hij als schrijver iets wil betekenen moet hij zichzelf zo spoedig mogelijk gehaat maken. Adriaan, strijk de mensen toch tegen de haren in, wil niet door iedereen aardig gevonden worden. Schrijf niet alleen maar zogenaamd mooi. Pak mij desnoods keihard aan, dan kan ik jou ook flink aanpakken.
Denise: Bij het treinstation van Schiphol viel rond november 2006 een man tussen de rails met koffer en al. Hij krabbelde snel overeind en klom het perron op. Iemand sprong tussen de rails om de koffer op te rapen. “My phone, my phone”, wees de man naar de behulpzame. Terwijl er een trein aankwam griste deze behulpzame ziel ook nog de mobiele telefoon mee en sprong behendig op het perron. Dat was Maarten ’t Hart ! Schrijver en held ! Hij komt ook op voor vreemdelingen en asielzoekers !
En toen, op een vrijdag, kwam een stevige lange man in de gang op mij toe lopen, drukte mij de hand, en zei dat hij het zo leuk vond om met mij kennis te maken.En al mijn uit jaloezie voortvloeiende wrok smolt in één keer weg. Dat iedereen voor Adriaan in zwijm valt- niets kan ik beter begrijpen. Hij heeft een universele aantrekkingskracht, voor mannen, vrouwen, tenoren, honden en bacillen. Zelf valt hij op travestieten, dus mij vindt hij ook aardig.
Maar wat jammer dat hij nu zo’n zwakke roman heeft gepubliceerd. En dat na zo’n prachtig boekje als Nathan Sid. Dubbelliefde is akelig clichématig geschreven. Zonder enige zelfspot zet de schrijver zijn hoofdpersoon neer. Daarnaast blijkt hij nauwelijks in zijn medemensen geïnteresseerd. Dis heeft maar één interesse, namelijk: Dis. Wat mij nog heviger stoort dan bij de vorige boeken is dat Dis zo enorm behaagziek blijkt. En dat terwijl iedereen hem toch al op handen draagt ! Adriaan is hevig verliefd op zichzelf. Van mij mag dat, en ik hou nog steeds van hem, maar als hij als schrijver iets wil betekenen moet hij zichzelf zo spoedig mogelijk gehaat maken. Adriaan, strijk de mensen toch tegen de haren in, wil niet door iedereen aardig gevonden worden. Schrijf niet alleen maar zogenaamd mooi. Pak mij desnoods keihard aan, dan kan ik jou ook flink aanpakken.
Denise: Bij het treinstation van Schiphol viel rond november 2006 een man tussen de rails met koffer en al. Hij krabbelde snel overeind en klom het perron op. Iemand sprong tussen de rails om de koffer op te rapen. “My phone, my phone”, wees de man naar de behulpzame. Terwijl er een trein aankwam griste deze behulpzame ziel ook nog de mobiele telefoon mee en sprong behendig op het perron. Dat was Maarten ’t Hart ! Schrijver en held ! Hij komt ook op voor vreemdelingen en asielzoekers !
Frank Kalshoven: de naakte ambtenaar
De directeur van de Wim Drees Stichting voor Openbare Financiën (in oprichting) bedankte mij per brief in september hartelijk voor mijn bereidheid een bijdrage te leveren aan het Symposium 'Kaasschaaf of fileermes: naar een doelmatige Rijksoverheid'.
Mijn opdracht: 'In een uiteenzetting van maximaal 5 minuten zo specifiek mogelijk aan te geven hoeveel er kan worden bespaard op de mensen en middelen die bij de Rijksoverheid bezig zijn met beleidsontwikkeling.' Ik werd verzocht mijn opvatting te motiveren. En toen kwam het zinnetje waarvan ik opstandig werd: 'Het symposium gaat uitsluitend over beleidsontwikkeling en niet over de uitvoering.'
En dus heb ik me vorige week vrijdag in de prachtige Haagse sociëteit De Witte enigszins misdragen door te betogen dat wie een doelmatige overheid nastreeft, dit soort zinnen niet moet opschrijven. De hierin besloten scheiding tussen denken en doen - dat is nu precies wat er mis is in de Nederlandse publieke sector. We moeten afscheid nemen van de beleidsambtenaar: we hebben, als u prijs stelt op grote woorden, behoefte aan een Pragmatsche Revolutie.
Ik verklaar mij nader. Aan de vraag aan hoeveel beleidsambtenaren een overheid behoefte heeft, gaat de vraag vooraf waarvoor de overheid die beleidsmakers wil gebruiken. En daaraan vooraf gaat de vraag welke soort maatschappelijke problemen dominant zijn. Welnu, Nederland kent weinig beleidsproblemen en veel hardnekkige uitvoeringsproblemen. Denk aan de WAO en het onderwijs, aan politie en justitie, aan de uitvoering van de Bijstand, de toestand in de zorg en de inburgeringscursussen voor immigranten. Over de problemen in die delen van de publieke sector wordt vaak jarenlang gepraat en gedacht door beleidsambtenaren op ministeries, er wordt over vergaderd met partners uit het toepasselijke middenveld, er wordt geruzied over de uitkomsten van onderzoek van particuliere onderzoeksbureaus en denkertjes van planbureaus en adviesraden. En in de praktijk verandert er niet veel. Die toestand doet sterk denken aan het bedrijfsleven in de jaren tachtig. Bij de typische grote onderneming in die tijd lag de kracht en de macht bij omvangrijke stafdiensten, gehuisvest in grote hoofdkantoren. Bij die conglomeraten van ondernemingen waren de werkmaatschappijen - waar producten of diensten werden gemaakt voor klanten - van ondergeschikt belang. Uitvoerders waren het. De denkers zaten in de staf. In het bedrijfsleven is aan deze toestand hardhandig een einde gemaakt. Want het werkte niet. Het zwaartepunt van ondernemingen verhuisde naar de plek waar de actie is. Werkmaatschappijen moesten - binnen heldere randvoorwaarden - hun eigen strategie ontwikkelen. Dat had evidente voordelen. Directies van werkmaatschappijen hebben een informatievoorsprong op stafdiensten: ze kennen zowel de klanten als de producten beter. Binnen een werkmaatschappij is bovendien meer passie en betrokkenheid. Denken en doen komen uit één lijf. En niet in de laatste plaats: de lui uit de praktijk worden veel minder vaak afgeleid door domme vragen van de staf, hun knellende voorschriften en hun tijdrovende ambtelijke procedures. Hoofdkantoren van de beste ondernemingen zijn inmiddels piepklein, bevolkt door goede mensen die dienstbaar zijn aan de werkmaatschappijen, controle uitoefenen op bereikte resultaten, en zich overigens, als daar behoefte aan is, bezighouden met de groeistrategie van de holding.
De beleidsambtenaren van de rijksoverheid zijn de stafmedewerkers van het bedrijfsleven van destijds. En ik vermoed dat de publieke sector beter zou marcheren als ook hier de pikorde wordt omgedraaid: 'uitvoerders' moeten belangrijker zijn dan 'beleidsmakers'. Directeuren van Sociale Diensten, hoofdcommissarissen van politie, ziekenhuis- en schooldirecteuren - dat zijn de mensen die als beste weten welke problemen er spelen en welke maatregelen het effectiefst bijdragen aan het oplossen ervan. Als je erover gaat nadenken is het eigenlijk nogal potsierlijk dat we, zeg eens, een nieuwe Bijstandswet laten bedenken door doctorandussen op Sociale Zaken die bij wijze van spreken nog nooit een Sociale Dienst van binnen hebben gezien, terwijl de betrokken directeuren hooguit een keer wordt gevraagd of een en ander ook uitvoerbaar is - en dan nog niet eens direct, maar via een of andere branche-organisatie waar het dan weer welig tiert van de beleidsmedewerkers. Draai het om: laat de directeuren van de drie beste Sociale Diensten een nieuwe wet maken, en een ambtenaar van Sociale Zaken mag secretaris zijn.
Heus, ik weet het, de overheid is geen bedrijf. En Nederland is geen vennootschap. De prestaties van publieke diensten zijn niet zo eenduidig meetbaar als die van werkmaatschappijen van ondernemingen. En er is ook nog zoiets als het politieke primaat. Kortom, er liggen beren op de weg. Maar laten we eens beginnen met een mentaliteitsverandering; alle respect voor inzet en vakmanschap van beleidsambtenaren, maar prestaties van uitvoerders zijn het allerbelangrijkst. Praten over problemen wordt gewaardeerd, maar kwesties oplossen wordt hoger aangeslagen. En een mens congresseert dus niet 'uitsluitend over beleidsontwikkeling en niet over uitvoering', want dan verdoet dat mens zijn tijd. Goed. Tijdens de geanimeerde discussie in Den Haag werd duidelijk dat van de 120 duizend rijksambtenaren er tienduizend werken als beleidsambtenaar. Begin eens met de helft.
Een ander groot gevaar is dat die ex-beleidsambtenaren in de uitvoering een leidinggevende functie krijgen en de basisbeginselen van behoorlijk bestuur niet kennen. Ze zitten een vakman, een uitvoerder, in de weg en zij bezondigen zich aan management by hypocrisy en onkunde.
Champignon management: feed them shit and keep them in the dark.
Mijn opdracht: 'In een uiteenzetting van maximaal 5 minuten zo specifiek mogelijk aan te geven hoeveel er kan worden bespaard op de mensen en middelen die bij de Rijksoverheid bezig zijn met beleidsontwikkeling.' Ik werd verzocht mijn opvatting te motiveren. En toen kwam het zinnetje waarvan ik opstandig werd: 'Het symposium gaat uitsluitend over beleidsontwikkeling en niet over de uitvoering.'
En dus heb ik me vorige week vrijdag in de prachtige Haagse sociëteit De Witte enigszins misdragen door te betogen dat wie een doelmatige overheid nastreeft, dit soort zinnen niet moet opschrijven. De hierin besloten scheiding tussen denken en doen - dat is nu precies wat er mis is in de Nederlandse publieke sector. We moeten afscheid nemen van de beleidsambtenaar: we hebben, als u prijs stelt op grote woorden, behoefte aan een Pragmatsche Revolutie.
Ik verklaar mij nader. Aan de vraag aan hoeveel beleidsambtenaren een overheid behoefte heeft, gaat de vraag vooraf waarvoor de overheid die beleidsmakers wil gebruiken. En daaraan vooraf gaat de vraag welke soort maatschappelijke problemen dominant zijn. Welnu, Nederland kent weinig beleidsproblemen en veel hardnekkige uitvoeringsproblemen. Denk aan de WAO en het onderwijs, aan politie en justitie, aan de uitvoering van de Bijstand, de toestand in de zorg en de inburgeringscursussen voor immigranten. Over de problemen in die delen van de publieke sector wordt vaak jarenlang gepraat en gedacht door beleidsambtenaren op ministeries, er wordt over vergaderd met partners uit het toepasselijke middenveld, er wordt geruzied over de uitkomsten van onderzoek van particuliere onderzoeksbureaus en denkertjes van planbureaus en adviesraden. En in de praktijk verandert er niet veel. Die toestand doet sterk denken aan het bedrijfsleven in de jaren tachtig. Bij de typische grote onderneming in die tijd lag de kracht en de macht bij omvangrijke stafdiensten, gehuisvest in grote hoofdkantoren. Bij die conglomeraten van ondernemingen waren de werkmaatschappijen - waar producten of diensten werden gemaakt voor klanten - van ondergeschikt belang. Uitvoerders waren het. De denkers zaten in de staf. In het bedrijfsleven is aan deze toestand hardhandig een einde gemaakt. Want het werkte niet. Het zwaartepunt van ondernemingen verhuisde naar de plek waar de actie is. Werkmaatschappijen moesten - binnen heldere randvoorwaarden - hun eigen strategie ontwikkelen. Dat had evidente voordelen. Directies van werkmaatschappijen hebben een informatievoorsprong op stafdiensten: ze kennen zowel de klanten als de producten beter. Binnen een werkmaatschappij is bovendien meer passie en betrokkenheid. Denken en doen komen uit één lijf. En niet in de laatste plaats: de lui uit de praktijk worden veel minder vaak afgeleid door domme vragen van de staf, hun knellende voorschriften en hun tijdrovende ambtelijke procedures. Hoofdkantoren van de beste ondernemingen zijn inmiddels piepklein, bevolkt door goede mensen die dienstbaar zijn aan de werkmaatschappijen, controle uitoefenen op bereikte resultaten, en zich overigens, als daar behoefte aan is, bezighouden met de groeistrategie van de holding.
De beleidsambtenaren van de rijksoverheid zijn de stafmedewerkers van het bedrijfsleven van destijds. En ik vermoed dat de publieke sector beter zou marcheren als ook hier de pikorde wordt omgedraaid: 'uitvoerders' moeten belangrijker zijn dan 'beleidsmakers'. Directeuren van Sociale Diensten, hoofdcommissarissen van politie, ziekenhuis- en schooldirecteuren - dat zijn de mensen die als beste weten welke problemen er spelen en welke maatregelen het effectiefst bijdragen aan het oplossen ervan. Als je erover gaat nadenken is het eigenlijk nogal potsierlijk dat we, zeg eens, een nieuwe Bijstandswet laten bedenken door doctorandussen op Sociale Zaken die bij wijze van spreken nog nooit een Sociale Dienst van binnen hebben gezien, terwijl de betrokken directeuren hooguit een keer wordt gevraagd of een en ander ook uitvoerbaar is - en dan nog niet eens direct, maar via een of andere branche-organisatie waar het dan weer welig tiert van de beleidsmedewerkers. Draai het om: laat de directeuren van de drie beste Sociale Diensten een nieuwe wet maken, en een ambtenaar van Sociale Zaken mag secretaris zijn.
Heus, ik weet het, de overheid is geen bedrijf. En Nederland is geen vennootschap. De prestaties van publieke diensten zijn niet zo eenduidig meetbaar als die van werkmaatschappijen van ondernemingen. En er is ook nog zoiets als het politieke primaat. Kortom, er liggen beren op de weg. Maar laten we eens beginnen met een mentaliteitsverandering; alle respect voor inzet en vakmanschap van beleidsambtenaren, maar prestaties van uitvoerders zijn het allerbelangrijkst. Praten over problemen wordt gewaardeerd, maar kwesties oplossen wordt hoger aangeslagen. En een mens congresseert dus niet 'uitsluitend over beleidsontwikkeling en niet over uitvoering', want dan verdoet dat mens zijn tijd. Goed. Tijdens de geanimeerde discussie in Den Haag werd duidelijk dat van de 120 duizend rijksambtenaren er tienduizend werken als beleidsambtenaar. Begin eens met de helft.
Een ander groot gevaar is dat die ex-beleidsambtenaren in de uitvoering een leidinggevende functie krijgen en de basisbeginselen van behoorlijk bestuur niet kennen. Ze zitten een vakman, een uitvoerder, in de weg en zij bezondigen zich aan management by hypocrisy en onkunde.
Champignon management: feed them shit and keep them in the dark.
Y-factor
Wat nou x-factor ? De y-factor, die gaat het helemaal maken !
Whether you're black, white, jewish, coloured or wearing this crazy mozart wig, remember we all come from punami.
Now me, myself, I'd like to visit punami as often as I can.
Whether you're black, white, jewish, coloured or wearing this crazy mozart wig, remember we all come from punami.
Now me, myself, I'd like to visit punami as often as I can.
Sting
Hu, in 2007 vond ik dit blijkbaar goed, nu vind ik het een draak. Laat maar staan.
Gestolen of gesloten auto
Laat in de nacht, dure auto, lege straat. Ik heb een elektrische ontsteker in mijn zak, dat is wat ik doe. Het kost niet veel tijd, wees niet bang. Ik kan daarmee elke auto starten, net zoals een gentleman-dief-filmster. Ik ben een arme jongen in een auto van een rijke stinkerd. Dus fluister ik tegen de auto: doe de lichten maar aan. En we rijden de nacht in.
Oh, de geur van het leer prikkelt mijn verbeelding; ik doe alsof ik directeur ben van een middelgroot bedrijf. Twee kinderen en een vrouw. Zou ik me dan nog afvragen of dit nou alles is wat er is ? Er is een probleem. Ik, de aristocratische directeur, vertel haar dat ik een eenzame man ben en breng de nacht bij mijn minnares door, je ruikt de geur van haar parfum in de gestolen auto. En de woorden van mijn minnares hoor ik zachtjes in het geluid van de zoemende V8 motor.
“Neem me alsjeblieft mee uit, dansen, ik ben zo vaak eenzaam. Je hebt beloofd dat we uit zouden gaan, dat zei je nog aan de telefoon. Neem je me mee uit ?”, zegt de motor.
Ik stel me zo zijn vrouw voor, ze ziet er niet bepaald als de domste uit. Ze haalt de kinderen op van een of andere dure school. Ze denkt eraan hoe hij gisteren vertelde dat hij tot laat in de nacht moest doorwerken om de cijfers en presentatie in orde te krijgen. Maar de geur van parfum om hem heen vindt ze al niet eens meer verdacht en de kinderen willen maar niet stil zijn, terwijl ze door de nacht rijdt.
“Neem me nou eens mee uit ? Ik ben altijd maar alleen. Je had beloofd dat we zouden gaan stappen, dat zei je nog aan de telefoon. Ik leef eigenlijk alleen maar in donkere kamers. Zullen we samen uitgaan ?”, zegt de motor in mijn oren.
Daar zit ik dan in mijn gestolen auto voor een verkeerslicht. Het wordt groen en ik reis naar het einde van de nacht.
"Neem me mee uit. Neem me mee. Neem me mee. Neem me alsjeblieft mee. Altijd maar alleen. Net dood. Neem me mee. Neem me alsjeblieft mee."
Gestolen of gesloten auto
Laat in de nacht, dure auto, lege straat. Ik heb een elektrische ontsteker in mijn zak, dat is wat ik doe. Het kost niet veel tijd, wees niet bang. Ik kan daarmee elke auto starten, net zoals een gentleman-dief-filmster. Ik ben een arme jongen in een auto van een rijke stinkerd. Dus fluister ik tegen de auto: doe de lichten maar aan. En we rijden de nacht in.
Oh, de geur van het leer prikkelt mijn verbeelding; ik doe alsof ik directeur ben van een middelgroot bedrijf. Twee kinderen en een vrouw. Zou ik me dan nog afvragen of dit nou alles is wat er is ? Er is een probleem. Ik, de aristocratische directeur, vertel haar dat ik een eenzame man ben en breng de nacht bij mijn minnares door, je ruikt de geur van haar parfum in de gestolen auto. En de woorden van mijn minnares hoor ik zachtjes in het geluid van de zoemende V8 motor.
“Neem me alsjeblieft mee uit, dansen, ik ben zo vaak eenzaam. Je hebt beloofd dat we uit zouden gaan, dat zei je nog aan de telefoon. Neem je me mee uit ?”, zegt de motor.
Ik stel me zo zijn vrouw voor, ze ziet er niet bepaald als de domste uit. Ze haalt de kinderen op van een of andere dure school. Ze denkt eraan hoe hij gisteren vertelde dat hij tot laat in de nacht moest doorwerken om de cijfers en presentatie in orde te krijgen. Maar de geur van parfum om hem heen vindt ze al niet eens meer verdacht en de kinderen willen maar niet stil zijn, terwijl ze door de nacht rijdt.
“Neem me nou eens mee uit ? Ik ben altijd maar alleen. Je had beloofd dat we zouden gaan stappen, dat zei je nog aan de telefoon. Ik leef eigenlijk alleen maar in donkere kamers. Zullen we samen uitgaan ?”, zegt de motor in mijn oren.
Daar zit ik dan in mijn gestolen auto voor een verkeerslicht. Het wordt groen en ik reis naar het einde van de nacht.
"Neem me mee uit. Neem me mee. Neem me mee. Neem me alsjeblieft mee. Altijd maar alleen. Net dood. Neem me mee. Neem me alsjeblieft mee."
Subscribe to:
Posts (Atom)