Liefde en ander leed

"Hoe gaat het ?"
"Hoezo ?"

Beklaag nooit de verloste uit de krankzinnigheid die leven heet.

We willen gewild zijn (door de ander). Dat geeft het leven kleur.

Alles (wat we doen) is een schreeuw om liefde ?

Dood en liefde zijn zijden van hetzelfde muntstuk.

Wie anderen gulzig blameert, toont vooral zelf schuldig te zijn.

1933-1945 hebben mensen gedaan, we zijn allemaal mensen. Hier in Nederland nog steeds beschuldigingen , terwijl er nauwelijks een land te vinden is waarin politie en ambtenaren zo behulpzaam zijn geweest bij het wegvoeren van de joden. Wil men zich daarvoor schoon wassen door van tijd tot tijd een zondebok te kiezen die men vervolgens laat bezwijken onder een schuldenlast.

Lef en laf schelen maar 1 letter.

De dichtsbijzijnde ster, alpha centauri, staat op 4 lichtjaar van ons vandaan. Met de huidige stand van techniek kost het de mens 80.000 jaar om daar te komen. Sirius, de tweede ster, 200.000 jaar. De andromeda nevel, het dichtsbijzijnde sterrestelsel, staat op 2,5 miljoen lichtjaar ! Het is helemaal niet zo zeker dat er een big bang was en zo ja, binnen welke ruimte dijt dat oneindige heelal uit ?

Wat kan er bevrijdender zijn dan iemand met schuld te beladen ? Mensen zijn zo ongelooflijk moralistisch, zij zijn slecht, hij is beroerd, dan voel ik mij weer goed.

Niet bang voor de dood maar voor het leven.

Bij een open lucht voorstelling in het Amsterdamse bos van Cyrano de Bergerac overlijdt Christian, de minnaar en man van Roxane in haar armen met de nodige dramatiek. Roxane buigt zich over Christian die met veel spektakel dood gevallen was en probeert hem het wagentje waarmee zij aangekomen is in te krijgen. Opeens duwt Christian Roxanne in het wagentje en gaat nogmaals heeel dramatisch dood voor het publiek met bijbehorende mooie bewegingen van achterover vallen.

Daarvan schoot ik in de lach, weer kind zijn (spelen alsof je dood gaat) en ijdelheid komt voor de dood.

Dood, liefde en ijdelheid, dat is het leven. De rest bestaat uit praatjes en klets. Commerciele prietpraat. Dood gevoel bij een verbroken relatie.

En mensen die zich zorgen maken over de eeuwigheid na de dood. Waarom geen zorgen over de eeuwigheid voor je geboorte ?

(zellf) liefde (zelf) vertrouwen (zelf) moord (zelf) medelijden, is elke emotie voor een ander niet wederkerig ?



Gesprek tussen Manna Verschrijver, Jan Tinbergen en Prins Benard van 5 maart 2007 op dit blog.
(Met dank aan Jacob Kol van de Erasmus universiteit voor de woorden van Tinbergen)


Het is een eer om vanavond drie persoonlijkheden bij ons aan tafel te hebben: Ons aller Prins Benard, soms een deugniet, soms een overspelige echtgenoot en meestal gewoon Benard. Jan Tinbergen, vermaard econoom vanwege zijn nobelprijs en verschillende kapsels, van stekeltjes tot een scheiding en lang haar en tot slot Manna Verschrijver, een mooie en redelijk begaafde dame.

Benard: “Wat kaan we doen, loellen ?”
Manna: “Toen ik in Californië leefde bezocht ik wel eens feestjes van zogenaamde sterren. Als fotomodel met blonde haren, groene ogen, en 1 meter 80 werd ik daarvoor gevraagd. Bij één zo’n feestje wilde Sylvester Stallone me ontmoeten. Daar kwam de duurste mercedes voorrijden. Stapt er zo’n mannetje van 1.60 meter uit.
“High, I’m Sly,” zei het.
“Stel je niet aan !”, dacht ik en ik zei het ook, maar dat begreep Sly niet of een beetje, want hij liep gauw door, hoewel het me graag wilde ontmoeten.

Jan: “Wat mij enigszins zorgen baart is de toenemende ongelijkheid, de kleptocraten en de graaiers in de samenleving. Via mijn econometrische modellen heb ik afdoende aangetoond dat de beloning van topmanagers in geen verhouding staat tot hun productiviteit. Tegen hun zelfverrijking is wel degelijk iets te doen: ontmantel de conglomeraten, saneer de toplaag.”

Benard: “KELOEL ! Ik vertien doch ja geen Zwee miljoen EUR per jaar, mensch. Ik vertien 1,9 miljoen per jaar. Die miesselijke Jort Kelder met zijnes poelp blaadje zegt dat het familienkapital jah 450 milhoen bedragt…of was het nu miljaaard ? Hoe komt hij dabei ? Ik weet het selbst überhaupt nicht ! KELOEL ! Luie komoenisten, dan zijn het. Van die Groningse sosjaalistn. Niets willen doen en maar kankeren en zeuren, het moet nu maar eins afkelopen sein. KELOEL ! Het enike was die menschen wiellen is zelfst rijk zijn en maar loten bij die loterij kopen, jah ?"

Jan: “Mag ik even mijn betoog afronden. Ik had het niet over uw persoonlijke situatie. Kok sprak in 1997 over exorbitante zelfverrijking en graaicultuur. Als commissaris heeft hij de positie er iets aan te doen, maar hij blijkt wat zwak van memorie te zijn.
In 1977, dertig jaar geleden, werd al geconstateerd en feitelijk vastgesteld dat het onzin is de hoge inkomens van zogenaamde topleiders te zien als de prijs die de markt wil en moet betalen.
Het gaat alleen maar om de positie van de macht in de bestuurlijke hierarchie van de grote ondernemingen en het onderling vergelijken.

Ik, Jan Tinbergen, heb dit onderzocht en aangetoond: de bijdrage van werknemers aan het nationaal inkomen is duidelijk, de bijdrage van het management aan het nationaal inkomen is nihil.
Daarmee is de claim van de "topmanagers" weerlegd, dat hun inkomen hun toekomt vanwege de markt. Er is geen relatie met hun productiviteit. Marktconform inkomen betekent inkomen gerelateerd aan productiviteit, dit is een geaccepteerd beginsel bij lager personeel. Dit beginsel moet ook gelden voor topmanagers die ook werknemers zijn. Laat ze maar aantonen dat hun productiveit hun topsalaris rechtvaardigt, ze zullen het niet kunnen.

Ze zullen erop wijzen dat die salarissen ook elders worden getoucheerd. Inderdaad, het is ook elders niet best; mijn onderzoek is internationaal. Denk eens aan Enron, Parmalat: geld corrumpeert en veel geld corrumpeert nog meer.
Ook alle andere smoezen om de eigen bevoorrechte positie te rechtvaardigen –weglekken van talent, enzovoorts- zijn allang onderzocht en naar het rijk der fabelen verwezen. Trouwens, welk talent ? De toplui bij Ahold, Shell etcetera die frauderen om er zelf beter van te worden ?

De maatschappelijke schade van zulk gedrag en de demotiverende werking op (lager) personeel moeten niet worden onderschat. Geldzucht werkt op de korte termijn averechts, op de lange termijn wordt het desastreus. De code Tabaksblatt is natuurlijk een wassen neus. Zelfregulering en zelfreiniging door een belangengroep zijn altijd dubieus. Naast het leggen van de bewijslast voor hun productiveit bij de topmanagers, stel ik, Tinbergen, een reeks maatregelen voor om het managersinkomen aan te pakken. Eén daarvan is ontmanteling van conglomeraten en de bijbehorende toplaag; in kleinere eenheden wordt met meer productiviteit gewerkt en met meer arbeidsvreugde. Een inkomensverdeling van 1:5, 20.000 op 100.000 EUR stond mij voor ogen, gebaseerd op productiveit en rechtvaardigheid binnen een land en tussen landen. Het is nog een lange weg te gaan, maar het aanpakken van de zelfverrijking en het grote graaien kan begonnen worden.

Benard: “Es gibt kein tierchen so froh, wie die kleine spermatoso, hab ik altijd gesegd. Geldt productivitait ook voor het op de trein zetten van Joden en hoeveel je er vergast in 1 tag ? Geldt een soortgelijke productivitait nu dan voor de moslims ? Dus taarom moet Verdonk opeins 170.000 EUR vertienen, als zij nu minister zou sain, jah ?"

Manna: “Stel je niet aan ! Na en tijdens mijn carriëre als fotomodel ben ik afgestudeerd in het bedrijfs- en privaatrecht. All that and brains too. Tijdens mijn studie maakte ik vriendinnen in het dispuut van minervaa, clubgenootjes. Jaren later kwam ik er 1 tegen. Op elke vraag antwoordde ze met: “uiteraard” of “absoluut” Ik hoefde haar niet zo nodig weer te zien, maar ze had wel geil krakende panties aan en een kort rokje. Daar heb ik nog eens flink op gereden en toen heb ik haar gedumpt, de over het paard getilde trol, toen ze klaar kwam gilde ze: “Uiteraaaaaard”.
Ooit had ik een directeur en die noemde iedere advocaat “impotente lul.” De eerste keer moest ik daarom lachen. Pijnlijk duidelijk werd de daarop volgende maanden dat hij zelf die impotente lul was. Lafheid, angst en hypocrisie. Vervolgens vertaalde ik dat naar het christelijk gedeformeerde denken van Balkenende, Verhagen, Jack de Vries en soortgelijke griezels; dat was een woelige periode in mijn leven. De rotheid van mensen, vooral in de wat hogere posities, maakt je eenzaam.

Jan: Maar mevrouw, u vertelt hier alleen uw eigen verhaal, zonder enige relevantie voor de samenleving.

Manna: Ja, ik weet het, pretentie en arrogantie staan hoog bij mij in het vaandel. En toch….het is terecht. Ach, het is menselijk om heel slim te zijn en soms ook naïef en dom. Zelfs Einstein zal wel eens gedacht hebben: dat was dom van me. “Och, wat stom dat ik die sleutel vergeten ben”, je ziet het Einstein denken.
    Overigens is dat ook zo’n algemeen misverstand. Einstein was wel al heel slim in zijn schooltijd. Op 16-jarige leeftijd rondde hij zijn vergelijkbare HBS B af, toen hij 20 jaar was kon hij zich gediplomeerd ingenieur noemen. Daar heb ik wel bewondering voor, van die slimme mensen, ik hou van open, rechtvaardige onafhankelijke vakmensen en die zijn er gelukkig ook. Eigenlijk maakt het me dan niet uit of ze beta, alfa, gamma of gewoon mens zijn. Eerlijke, aardige, vriendelijke, oprechte mensen die niet door geldzucht gedreven worden. Zoek het positieve, het glas is halfvol. Een goede directeur wil maximaal 150.000 EUR verdienen en helpt zijn medewerkers beter te worden, in plaats van ze te ontslaan. Dat is pas een goede directeur.

Die mano verschrijver stelt dat het mens zijn voorop moet staan bij interpretatie van regels. Maar veel mensen zijn helemaal niet zo goed: racistisch, gesloten, afhankelijk, rancuneus, jaloers, bang. En dat moordende superioriteitsgevoel of er prat op gaan dat je in de positie van directeur benoemd bent en er alleen daarom van uitgaan dat je gelijk hebt. Christenen voelen zich superieur tov moslims. Christenen voelen zich superieur tov joden. Moslims tov negers. Negers tov bleekscheten.
Ik voel me superieur ten opzichte van het volk en die slaafse gelovigen. Daar wil je toch geen poot voor uitsteken, voor die haagse harries met hun matjes in de nek met een biertje, tatoeage en pit bull…en maar naar die pulp op tv kijken. Door geldzucht, zucht naar macht en het gevoel van superioriteit ontstaat oorlog. Maar 80% van de mensen is toch ok ?

Misschien is die zelfgenoegzame zogenaamde elite van Brinkhorst wel weer erger: ik ga over oorlog en lijken, als ik maar minister van Economische zakken kan blijven. Gedreven worden door angst of behoud van je positie en bijbehorende status, dat maakt de samenleving ziek.
Of Balkenende, of hij wil geen onderzoek naar de oorlog in Irak omdat dan blijkt dat hij het schoothondje van Bush geweest is en Japie het hoopje scheffer daarmee een mooi baantje kon bezorgen bij de NAVO, of hij wist dat er geen massavernietigingswapens waren…
Wij zijn regeringsgeil, dus principes hebben we niet. Gaaatverdamme.
Of meneer de ex-minister Pronk die over miljoenen beschikte en daarvan eerst de Surinamers gesubsidieerd heeft om ze naar Nederland te laten komen en ze vervolgens wou subsidiëren wanneer ze aljeblieft maar weer wilden ophoepelen. Overigens zie ik graag veel kleur in Nederland, hoe minder Haagse harries met pit bulls, hoe minder geblondeerde Wilders pruiken, hoe minder Pronken, hoe beter.

Het is jammer dat men een deskundige, mij bijvoorbeeld, niet bijtijds heeft laten uitmaken wat er wel had moeten gebeuren en wat niet. Geert Wilders, Maxime Verhagen en Camiel Eurlings in reservaat Limbabwe laten zitten en ze daar hun eigen Limburgse paspoort geven. Als alles mislukt in je leven, dan kun je altijd je haar nog blonderen.

Jan: Als ik Manna zo beluister, dan moet ik aan een film denken: na een wereldramp zie je één man, die de ramp overleefd heeft en opeens vindt hij toch nog een aantrekkelijke vrouw, na twee weken zwerven. De vrouw gaat helemaal op in haar eigen ijdelheid en etiquette. Ze regelt een diner bij kaarslicht en staat zich daarvoor twee uur op te maken. De man trekt na dat etentje gauw verder, liever alleen dan met zo’n vrouw voortplanten, ook al sterft de mensheid uit, of wellicht juist daarom. Misschien zijn we wel allemaal van dat soort mannen en vrouwen. De enige overlevenden na een ramp, denk ik wel eens. Welk schepsel is eenzamer dan één man ? Twee mannen ?

Manna: U doet mij nu denken aan die blonde man van 1.90 meter bij de Audi garage. Stond daar in zijn mobieltje te blaffen: “Dat moeten we bilateraal kortsluiten”, “Daar wil ik een harde afspraak over maken”, “Dat moeten we geregeld hebben”. En dan zo’n donkerblauw snel pak, wit hemd, net iets te frivole stropdas, zwarte riem, een breitling horloge, bierbuikje en een Audi A6. Kotsen, dat soort mannen. Tegelijkertijd geldt ook voor mij: ik praat niet met oe, ik discussier niet met oe, ik leg oe wat uit. Als oe dat niet snapt, dan heeft oe pech gehad.

Benard: Also een kleine anecdoot uit de tijd dat ik nog aan de jacht deed en net beschermhier was keworden bij de Welt Natur fonds, jah ?
Am abend zat ik bij het kampvuur met een Duitser en een Belg, tijdens een driedaagse safari. Ik zei: vandaag hab ich een olifant en een tijger doodgeschossen. Die vermaledijde Duitscher zeide: Ich habe zwei elefanten und zwei teiger erschossen. De Belg zei: Ik heb 5 nonono”s geschoten ! Dat doet zo’n Belg wel vaker, wartaal uitschlaan, dus lieten wij hem in de waan.
De volgende avond zei ik: Na een spannende jacht heb ik een zwarte panter geschossen, een tijger en een neushoorn ! Die Duitscherd zei: ik heb twee zwarte panters geschossen, zwei Neuschhoorns und drei tieger, naturlich. De Belg zei: “Ik heb zeven nonono’s geschoten.
Also am letzte abend: “Dankzij mijn prezisie heb ik een luipaard geschoten !” Die Duitscher: “Ik heb zwei luipaarden erschossen !” De Belg zeide: “Ik heb twintig nonono’s geschoten” met rode konen van opwiendung.
Dann heb ik hem gefragt: “Wat zijn nu die nonono’s, kerl ?”
“Awel,” zei de Belg, “dat zijn van die wezens die op ons lijken, zwart, op twee voeten lopen ze en als ik mijn geweer aanleg dan zwaaien ze met hun handen en roepen hard “nonono !”.

Manna: “Stel je niet aan ! Wat een nare racistische grap ! Ik vind dat grapje van Sherlock Homes en Dr. Watson leuk. Sherlock Holmes en Dr Watson moet voor de gelegenheid samen slapen in een tent. Sherlock vraagt aan Watson: “Als jij de sterrenhemel zo ziet, wat denk jij dan, Watson ?”
“Nou, dat onze verre verre voorouders ook zo naar de Grote Beer en de maan gekeken hebben en ik denk aan de onmetelijkheid van het heelal.”
“Watson, sufferd, ze hebben onze tent gestolen !”

lekker dood in eigen land

https://www.youtube.com/watch?v=r24_T-HOcyg

Volgens de heer Kohnstamm mag een camera soms opgesteld worden bij mensen die verdacht worden van uitkeringsfraude. De heer Kohnstamm krijgt een zeer royale uitkering van de staat van meer dan 120.000 EUR. Ik hoef echt geen camera op de woning van de heer kohnstamm. Het interesseert me totaal niet, zijn doen en laten. Hij wordt wel veel betaald voor vreemde uitspraken.

Het grote (zelf)medelijden

A smile can hide a tear.

Laughing just to keep from crying.

Better off dead.

Dit vind ik gezeur.

Zielig doen is ook een kunst.

Mensen zeggen niet wat ze voelen maar wat ze willen voelen.

Ha die knor,

Vond je de knapste, leukste, mooiste, meest bijzondere, opwindende, aantrekkelijke, interessante, intelligente, spannende, charmante, elegante en vaak liefste die ik ooit ontmoet heb.

Nu niet meer, wat een afschuwelijk, naargeestig, akelig, psychisch ongezond nepmens, getver. Pathetic. Disgusting. Never thought I'd see the day. Ben je je mooiste huis kwijt geraakt, rottige scheiding en dan kom je zo'n gestoord schizo vriezer-zwijn tegen. Disgust is the appropriate response in most situations. Zo iemand moet met zichzelf leven, dat is al erg en moeilijk genoeg. Jij moet met jezelf leven, ook al geen sinecure.

Sinds of met die rottige nare gefrustreerde e-mailtjes heb ik alles fout gedaan wat ik maar fout kon doen. Nogmaals sorry en excuses. Goh. Ik zal het me de rest van mijn leven verwijten en vind het het stomste wat ik ooit gedaan heb. Goh. Het was een combinatie van gefrustreerd en kwaad zijn over mijn werk en dat ik me door jou afgewezen voelde. Goh. Dat ik na een bijna slapeloze nacht heel overdreven negatief reageerde. Goh, klootzak dat ik daar ben. Al die zogenaamde communicatiemiddelen maken de kloof tussen mens en mens alleen maar groter.

Nu ben ik somebody that you used to know. Over 1 of 5 jaar is alles anders. Het is altijd anders. Over 200 jaar kent niemand jou of mij meer, alles is relatief. En toch… was het ook erg goed. Haat kan geen haat verdrijven, alleen liefde kan dat. Alles van waarde is weerloos.

Het positieve is dat ik het leven alleen wel weer red en dat ik het solo soms leuk heb, hiephoi ! Als ik met andere dames sprak, dan dacht ik vaak aan jou, hiephoi ! “Zoek een nieuwe vriendin” werkt dus niet voor me, hiephoi ! Wat vond ik die vier maanden met jou geweldig, hiephoi ! Zo iemand heb ik nog nooit meegemaakt en zal ik nooit meer meemaken. Wat ben ik kwaad over mezelf, dat ik niet goed met jou kon omgaan bij de laatste lunchafspraak en wat daarna gebeurd is. Bij die lunch een goed excuus van mij over de referentie en goh. Heel af en toe was je onaardig of een kattenkop (zei je zelf !) en ik zou waarschijnlijk geleerd kunnen hebben om daarmee om te gaan, hiephoi ! Maar nu verval ik in herhaling, hiephoi. Maar nu verval ik in herhaling. Zo ben ik eenvoudigweg, meestal relaxed, niet moeilijk, ik neem de dingen zoals ze komen en het hoeft niet te gaan zoals ik het wil. Het is moeilijk bescheiden te blijven, hiephoi ! “Ik heb je niets meer te melden,” zei je. Nou, maar zo is het niet hoor. Ik betreur het, je had me wel degelijk veel zo niet alles te melden en wat vond ik dat geweldig, hippehoi ! Ik wil niet met ze naar tsjechie, ik wil met jou. Wat voelde ik me goed met jou en dan die snoeiharde breuk en dat gescheld van jou. Niet afhankelijk te zijn van de goedkeuring en liefde van een ander. Van jezelf houden omdat je goed bent zoals je bent, hiephoi. Stop met nadenken waarom het zo is gegaan en ga verder met leven, hiephoi. Laat het los. En af en toe een terugval van me verloren en eenzaam voelen hoort erbij. Voordat het slijt heb ik tijd nodig. Laat me niet denken aan het begin… hiermee moet ik stoppen. The past is nothing. De eerste dag van de rest van je leven. 

En ook deed ik af en toe onbedoeld onaardig, potverdomme. In die mooie vier maanden was jij potverdomme voor mij de enige. Anderen interesseerden me niet, jij hebt zoveel. Zo heb ik me potverdomme nog nooit gevoeld. Terwijl ze eigenlijk loog en me potverdomme zelfs mepte met haar handtas. Je maakt potverdomme wat mee. Ik twijfel niet, zei je potverdomme nog, je had geen twijfels over onze relatie. Wat een kletspraatjes, de grote varkensleegte zou ik het nu willen noemen.

Marcellus Emants had op zijn graf in Den Haag in 1923 staan: “beklaag nooit de verloste uit de krankzinnigheid die leven heet”. Ja. Dat is in 1957 verwijderd, ja. Heb daar wel eens aan gedacht de laatste tijd, of, ja, dat ik zelf mijn ergste vijand ben. 

Binnen 5 jaar ben ik miljonair, ja, ik heb ja sterke gespierde armen, heb persoonlijkheid en zelfvertrouwen, ik ben een fitte en gezonde man, ja, ik zat ooit zo “in jouw kop” (jouw woorden, de mijne zou zijn "in mijn hoofd"). Ja. Ik voel me al betrekkelijk weinig eenzaam, maar met jou helemaal niet meer, nee, ook door je sprankelende soms grillige persoonlijkheid, ja (dat “twee gezichten” zijn ook jouw woorden en maakt je interessant) en ik heb me erbij neergelegd. Het moet zo zijn, ja. Wat bij je past blijft bij je, nee, nee. A loving heart is the truest wisdom. Ja, ja. Maar nu verval ik ja in herhaling.

Voor mij is dit een bedankbrief dat ik jou mocht meemaken, dat je vier maanden best goed en meer voor me was en ik voor jou, dat we ons geweldig voelden bij elkaar, deal with it. En spijt dat ik sommige dingen niet uitgesproken heb, deal with it, dat ik schrok van jou bij de schlemmer en terecht twee keer “waardeloos” zei, ja. Face it.  

Dat ik, als ik je zag, nooit kwaad was. Face it and deal with it. En wat was ik onder de indruk van jou, je schitterende verschijning, ook als je een mindere dag had! Ik mis je elegante armen en mooie hartjeskettinkjes om je pols nog steeds. Dit is mijn manier to deal with it ! Ik probeer de afgelopen zes maanden te analyseren en to deal with it.

Voor mij is dit een verdrietbrief, boeien, of rouwverwerking, boeien, dat een van de mooiste dingen die me overkomen is… een poging om op de steile helling van de tijd een wankel evenwicht te bewaren, boeien. Zoals beloofd zoek ik geen contact meer, hoe jammer ik het ook vind dat ik je  een varken gebleken bent, niets meer.

Of een complimentbrief. Maar nu verval ik in herhaling.

Dan nog een verhaal van Frits Abrahams dat ik om eerlijk te zeggen zo graag eerder gelezen had, rrrdorie, dan had ik er om eerlijk te zeggen waarschijnlijk wel met vertrouwen mee om kunnen gaan. Wat zag je er om eerlijk te zeggen mooi uit met je groene jurk en suède schoenen. Maar je ziet er om eerlijk te zeggen altijd prachtig uit.

Mensen geloven (onbewust) woorden, terwijl het woord nooit het ding kan zijn. Woorden veroorzaken de conflicten, niet de dingen, want geen mens lijdt door de dingen, maar door zijn eigen gedachten over de woorden of dingen. De dingen kunnen ons tenslotte niet boos maken, tenzij we dat zelf toelaten. En niet meer waanzinnig worden door herinneringen aan jou en mij. Lot, verlos mij uit dit gesticht van het verleden !

http://www.youtube.com/watch?v=FfolkO4Ninc

Loving

Diep onderuitgezakt zaten de vrouw en de man aan hun tafeltje op een schaduwrijke plek van het cafeterras. Het liep tegen het einde van een warme middag. Late twintigers waren het, een tikkeltje vermoeid en verveeld. Ze zaten er al een tijdje, maar ze maakten nog geen aanstalten om op te breken, hoewel ze zich niet leken te amuseren.

Dat heb je in het algemeen bij nogal wat relaties: niemand heeft er nog veel zin in, maar ja, wat dan ?

De vrouw was het meest ontevreden. Ze sprak het luidst en vrijwel steeds op een verwijtende toon. De man mompelde af en toe onverstaanbare tegenwerpingen. Ze praatten Engels tegen elkaar, hoewel ze niet uit een Angelsaksisch land afkomstig waren. Zij sprak met een duidelijk Nederlands accent, bij hem vermoedde ik een Zuid-Europese achtergrond.

Veel gesprekken zijn veredelde monologen: de een deelt uit, de ander ontvangt. Het maakt dit stukje wat eenzijdig, maar ik moet de natuur soms haar gang laten gaan. Hier komt dus alleen mevrouw. De uitroeptekens mag de lezer er zelf aan toevoegen als hij daaraan behoefte heeft.

"Don't be so childish. Grow up."

"Deal with it. You are a five-year old."

"My goodness. Don't even use that word."

"Never. Never. Never."

"Don't turn around my words."

"I missed so many holidays because of your yes-no, yes-no, yes-no."

"At the end it turns out very negative, especially with travelling."

"Maybe I'm gonna travel without you."

"With somebody else. Yes, why not ?"

"I don't give a shit...."

"O no sweetheart, o no."

"I don't wanna talk about it."

"You should have had your insurance...it's your problem."

"Sort it out, will you ?"

"I don't need to ask you nothing."

Waar ik me in zulke gevallen altijd weer over verbaas, is het onuitputtelijke incasseringsvermogen van de ander. Een regen van verbale klappen laat hij op zich neerdalen zonder noemenswaardig verweer. Eens gaat de storm liggen, moet hij redeneren, en dan zal hij zich weer voorzichtig oprichten, het hoofd tussen de schouders, altijd voorbereid op nieuw onheil.

Deze man voerde soms, met bescheiden succes, afleidingsmanoeuvres uit. Dan leunde hij naar haar toe en drukte, tussen enkele van haar uitroepen door, snel een kusje op haar slaap. Of hij ging maar weer eens bij de bar zo'n gelig flesje Sol, Mexicaans importbier, halen.

Hoe liep het af ? Ogenschijnlijk goed. Ogenschijnlijk.

Ze liepen opeens weg, zij mopperend voorop. Hij was een stevige man met een fiere tred. Op het pad langs de vijver drukte hij haar even krachtig tegen zich aan, alsof hij mij wilde beduiden: 'Het komt wel goed, dit hoort er gewoon bij.'

Ik doopte een theezakje in mijn kopje warm water en las het motto van Charles Dickens dat erop gedrukt stond: 'A loving heart is the truest wisdom.'

De Esta-vrouw

Uitgeverij Sanoma maakte een einde aan Esta, een blad voor gewone vrouwen die nergens bij horen. Te oud voor Viva, te getrouwd voor Opzij, niet hip genoeg voor een glossy, te down to earth voor Happinez, te jong voor Libelle en Margriet. Dan hou je dus veertigduizend niet te vermarkten Esta-vrouwen over. Wat kun je die godsnaam verkopen behalve boeken?

In de trein vond ik het allerlaatste nummer dat aftrapte met twee pagina’s openbare rouw van lezeressen, waaruit de zinloosheid van het bestaan viel af te lezen: ‘De laatste Esta’s ga ik koesteren, en ik probeer ze over de zomer uit te smeren voor in een hoekje van de tuin, met een wijntje, en een vaag weemoedig gevoel (…)’

Als een tijdschrift al een vriendin is, dan was Esta de zeurvriendin dacht ik bij het doorbladeren.

‘Het liefst draag ik combinaties die niet kloppen.’

‘Aan mijn gewicht zie je hoe het met me gaat.’

‘Ik koos ervoor mijn ziekte geen grote plek te geven.’

‘Mijn gepieker klopt niet met hoe gelukkig ik ben.’

‘Een half gevuld glas vind ik vreselijk.’

‘Ik had foute mannen nodig om de goede te kunnen herkennen.’

‘Op vakantie neem ik een zak gedroogde pruimen mee.’

‘Wees je bewust van onbewuste vooroordelen.’

‘Niet inhouden, die windjes, daar kun je hoofdpijn van krijgen.’

Geen woord over seks, gelukkig niet, maar van de gezichten op de foto’s spatte het opgekropte verlangen. Je vroeg je af hoe het nu verder moet met de Esta-vrouw. Afgelopen zondag zag ik er een paar op de laatste dag van het festival ‘Welcome to the village’ in Leeuwarden. Ze lagen in het gras bij het literaire tentje, de geverfde haren los, genietend van de zon. Het was een plaatje dat zo in de Esta had gekund. Literatuurliefhebster van buiten, geil van binnen, anders laat je na afloop niet allemaal foto’s van jezelf nemen met je arm om Ronald Giphart geslagen. Zelfs ik moest er na het voorlezen van twee verhaaltjes ook aan geloven. Ik poseerde braaf voor een linnen bandplooibroek met een mobiele telefoon.

Ik vond die foto’s later terug op internet. ‘Marcel van Roosmalen met zijn heerlijke boeken’ en ‘Genieten van Marcel van Roosmalen in het gras’ stond erbij. Ik schaamde me toen ik mezelf daar zag staan als levend bewijs voor de stelling: Ja, ik ben een Esta-vrouw, maar god wat heb ik dit weekend geleefd.

Ik gunde zo’n vrouw iets anders dan Ronald Giphart of mezelf. Dat er opeens een cultuurliefhebber als Edgar Davids zou verschijnen die haar dat festivalterrein over zou jagen, zodat ze daarna voor jaren afgemat kon terugduiken in haar huwelijk. Maar dat gebeurde natuurlijk niet, en juist dat was helemaal Esta.

Wanneer een vrouw weerloze schepsels kan treiteren is ze pas echt in haar schik. Some pigs are more equal than others. Mij doodverklaren, mij wegsnijden, mij vergeten. En terecht, moet je maar niet van die afbrekende puberale rotmailtjes schrijven, man, waar zit je verstand en gevoel, oetlul ! Geen koffie meer willen drinken, somebody that I don't wanna know. Geen positieve aandacht, dan maar negatieve denkt de puber. But u didn't have to cut me off. Make out like it never happened and that we were nothing.

Kijk, als 30 jarige zulke mailtjes schrijven is bedenkelijk, maar een 50jarige man ? Jochie...wat een stom gedoe, wat een blunder. Weten we nou wel, donder op. Ga iets doen. Ga wat doen.

Iets

Iets

Iets

Wat

Wat

Wat

Vanochtend fietste ik serieus naar mijn werk. Onderweg moest iemand serieus niezen op zijn fiets. Bah, wat een vieze bacillen dacht ik serieus. Vervolgens ging ik serieus het gebouw in en na wat trappen beklommen te hebben ging ik serieus achter mijn bureau zitten om serieus mijn werk te doen. Ik los alleen juridische problemen op; ik zit alleen te kijken of er nog een leuke dame voorbij komt. Ik verlang alleen maar naar een relatie en weet alleen wel dat ik het heb gehad. Ik ben alleen maar een mens.

Het is of de mens er maar niet aan kan wennen over één en hetzelfde verschillende, vaak tegengestelde opinies op na te houden -vandaag deze, morgen die. De dood mag niet verschrikkelijk en geruststellend tegelijkertijd zijn. Hij kan walging niet als aangenaam ervaren. Of omgekeerd. Hij is, als volgeling van links, niet in staat te accepteren dat rechts verstandiger is. Of omgekeerd. Hij kent de mogelijkheid niet om de intense schurkachtigheid van de mens te bewonderen en te honen. Hij wil een systeem, waar hij vervolgens bang voor wordt.

Waarom zouden ideologische hoerigheid en diepgelovig ongeloof niet de natuurlijke staat van de mens zijn ? Waarom al die uitvluchten als hij anders doet dan hij denkt, anders voelt dan hij doet ? Waarom die afschuw van verschillende meningen over één en hetzelfde ? Waarom dat heilige ontzag voor mensen “die ergens voor staan” ? Voor systeemachtige luchtkastelen van concentratiekampen en rasverbetering ? Waarom jaloers op overtuiging en zekerheid ? Op een zogenaamd coherente gedachtengang ? Geluk is, net als onzekerheid, een natuurlijke staat. Het losse, wisselvallige, tegenstrijdige denken zou ons geen vrees horen in te boezemen maar kracht tegen “de overtuiging van despotisme” moeten geven. Leve de chaotische gladjanus van nature. Leve de ideale verwarring, het opinieloze labyrint. Ik weet niet wat rechts of links is. Ik voel me niet vervreemd of verscheurd. Ik aanvaard de versplintering van het wereldbeeld als een godsgeschenk. Ook ik ben een gelukkige schizo.

Rijke mensen hebben moeilijke maten

en geestelijk zieken kunnen moeilijk doen ook niet laten

Mij deed willem aleks aan de smurführer denken met die malle hermelijnen mantel.

Ja, en als het regent in mei, is april voorbij volgens Berendien uut Wisp.

http://www.youtube.com/watch?v=tplvhEQPfbk

http://www.youtube.com/watch?v=Aprqcb4bVno

Duiven

Vroeger stond alles vast, dat was wel zo plezierig. Daar had je bijvoorbeeld de duiven op het San Marcoplein in Venetië. Vele foto's zag je daarvan. Je zag er een zwerm duiven op, met als middelpunt een arm, oud vrouwtje dat de duiven voederde uit een puntzak (dat oude vrouwtje was altijd arm en spaarde eten uit haar mond om duivenvoer te kunnen kopen; waarom dit zo moest zijn wordt duidelijk als men zich een rijk, oud vrouwtje voorstelt. Die heeft wel wat anders aan haar hoofd. Behalve armoede werd zo'n vrouwtje ook vaak een milde debiliteit aangewreven. Ook dat is begrijpelijk: iemand bij zijn volle verstand gaat geen duiven staan voeren).

Toch begaven we ons met kloppend hart naar Venetië, voor de kanalen en de gondola's, maar diep in ons hart wilden we de duiven zien die mais uit de hand pikten. We betraden het San Marcoplein, zagen wel tien onder de duiven zittende vrouwtjes, die je tegen vergoeding mocht fotograferen, en verlieten tevreden het ondergescheten plein.

In Nederland waren duiven schuwe vogels, die je af en toe in het bos hoorde koeren. Deze toestand is lelijk veranderd. Ik heb het aan zien komen en de waarschuwende vinger herhaalde malen omhoog gestoken, maar iedere keer dacht men dat het om een grote pils ging. Het is ook eigenlijk begrijpelijk dat niemand erop was voorbereid, zo sluipend is de opmars van de duivenhorden geweest. Toen de migratie eenmaal goed had doorgezet viel zij niet meer te stoppen, er was trouwens niemand die daar aanleiding toe zag. In geheel West-Europa duiven, duiven, duiven. Behalve in Frankrijk, daar eten ze alles wat beweegt of lijkt te bewegen, dus ook duiven. Ik heb trouwens eens een Franse kennis op bezoek gehad die, uit mijn raam kijkend, de eendjes vreedzaam in het water zag dobberen. Hij verslikte zich, liep rood aan, en toen hij weer tot spreken in staat was zei hij: "Die kun je eten ! Wisten jullie dat niet ?"

Voor mij kwam het breekpunt toen ik een half jaar geleden met de fiets over een duif heen reed en tegen het asfalt smakte. Na zes weken kon ik weer enigszins lopen en begon onmiddelijk plannen te smeden. De stadsduiven moesten weer schuw worden gemaakt, maar hoe, dat was de vraag.

Na alles overdacht te hebben kwam ik tot de slotsom dat er binnen de wet maar weinig te doen viel. Het enige dat me overbleef was duiven in het voorbijgaan een schop te geven. Geen harde schop, meer iets tussen een duw met de voet en een schop in. Zonder uitstel begon ik met de uitvoering van mijn plan. Helaas viel mijn eerste schop door het nog ontbreken van het juiste maatgevoel wat hard uit, de duif vloog met een boog door de lucht en bleef met zwoegende borst zitten waar hij was terecht gekomen. Had je de mensen moeten horen ! Dierenbeul was nog de zachtzinnigste term die werd gebezigd en het had een haar gescheeld -ik riep snel dat het een ongelukje was geweest en begon haastig die duif te aaien- of ik had flinke klappen opgelopen. Een wijze les. Voortaan schopte ik de duiven alleen in het donker of als er niemand in de buurt was. Maar dan haalde ik ook flink uit om alle verloren gegane gelegenheden in te halen, niet zelden stoven veren in het rond.

Toch was die eenmansactie onbegonnen werk. Het is me duidelijk geworden dat alleen als iedereen die duiven constant een schop geeft enig resultaat te verwachten is. We moeten dus eendrachtig aan deze taak beginnen en niet wachten tot er doden zijn gevallen. We moeten de handen ineenslaan en voorlopig, waar het de duiven betreft, de heersende dierenliefde even vergeten. Trap ze terug naar de bossen ! Denk aan de toekomst van uw kinderen. Maak de stad weer leefbaar. Let vooral ook op de man of vrouw die voor u loopt, onthoud welke duif die heeft geraakt en kies dan een ander. Zo krijgt iedere duif vroeg of laat zijn educatieve schop. Lach gerust goedmoedig als iemand misschopt en gegrepen om zich heen kijkt. Als iedereen van harte meewerkt zijn we binnen een jaar van die volgevreten monsters af. En een nieuwe generatie zal weer met ontroering naar de duiven op het San Marcoplein kunnen kijken.

Spannende zaken voor een eikel

http://www.youtube.com/watch?v=MJRF8xGzvj4

Toen ik die titel bedacht moest ik aan boris dittrich denken. Altijd maar zeggen dat hij het "spannend" vond om dit of dat te doen ....getver

Ik wil wel een pil van Drion, maar 10 EUR is me te duur

Crossing over gezien, wat een film.

Domheid onthutst verschrijver.

Egoisme en ijdelheid zijn de belangrijkste kenmerken van die domheid.

Veronderstelde superioriteit maakt de mensen gevaarlijk dom.

Einstein: twee dingen zijn oneindig: het heelal en de menselijke domheid. Van het heelal weet ik het alleen nog niet zeker.


Ontsla ze, vermoord ze.

Ontsla ze, vermoord ze.

Ontsla ze, vermoord ze.

Once that you've decided on a killing
First you make a stone of your heart
And if you find that your hands are still willing
Then you can turn a murder into art

There really isn't any need for bloodshed
You just do it with a little more finesse
If you can slip a tablet into someone's coffee
Then it avoids an awful lot of mess

It's murder by numbers, one, two, three
It's as easy to learn as your ABC
Murder by numbers, one, two, three
It's as easy to learn as your ABC

Now if you have a taste for this experience
And you're flushed with your very first success
Then you must try a twosome or a threesome
And you'll find your conscience bothers you much less

Because murder is like anything you take to
It's a habit-forming need for more and more
You can bump off every member of your family
And anybody else you find a bore

Because it's murder by numbers, one, two, three
It's as easy to learn as your ABC
Murder by numbers, one, two, three
It's as easy to learn as your ABC

Now you can join the ranks of the illustrious
In history's great dark hall of fame
All our greatest killers were industrious
At least the ones that we all know by name

But you can reach the top of your profession
If you become the leader of the land
For murder is the sport of the elected
And you don't need to lift a finger of your hand

Because it's murder by numbers, one, two, three
It's as easy to learn as your ABC
Murder by numbers, one, two, three
It's as easy to learn as your A, B, C, D, E



Einstein: twee dingen zijn oneindig: het heelal en de menselijke domheid. Van het heelal weet ik het alleen nog niet zeker.

Picture me

I should be wild and free


http://www.youtube.com/watch?v=uOl9AC1XnVE

Heeft Bach zijn muziek gemaakt uit bittere noodzaak ? The beatles ? Uit concurrentie overwegingen ?

Is er een noodzaak voor muziek ? Is het overbodig ? Zijn de boeken van Maarten 't Hart nodig ? Als Maarten 't Hart niet bestaan had, dan had Nederland het niet geweten en het had niet uitgemaakt.

Wat is er eigenlijk niet overbodig, als de mooiste muziek of lectuur ook overbodig is althans niet nodig.

En dan heb ik het nog niet eens over de allergrootste farce, de door de media aangejakkerde politiek voor de buhne. Als er nou wel iets overbodig is en gebaseeerd op leugens en hypocrisie dan is het toch wel het bestuur van een land, provincie of gemeente. Democratie is toch beter dan een dictatuur, nee ? En toch....wordt het geld de moderne dictator.

Nog zo'n rare. Geld. Menselijk waandenkbeeld. Zorgen. Schuld. Rente. Puissant rijk. Met miljoenen je graf in. Miljoenen schuld. Aan wie. Waarom rente betalen aan banken. 32 miljard eur betalen aan nederlandse banken, 18 miljard bezuinigen op onderwijs, zorg, sociaal zijn en doen.

Wat financieren die banken eigenlijk ? 1 integere nationale bank waar de salarissen gestort worden en laat andere kleine banken het maar uitzoeken qua financiele constructies, beleggen en investeren. Lukt het niet, ga maar failliet, dahag. Ik hoef geen financiering van waardeloze tv programma's, van politiek, van voetbal, van schaatsploegen, van dirk scheringas. Stop mijn geld daar maar niet in, het is overbodig, het interesseert me niet, het is leeg, het is ijdel.


Overbodig. Overbodig. Overbodig. Jaag ze alsjeblieft allemaal weg, cast them from my sight, de managers, de bestuurders, de praatjes, de leugens, de rare constructies van een land of een bedrijf, structuren, regels in het hoofd van rare overbodige mensen, het superieure, het bazige, het gedraai, het gekeer, de ijdelheid.

Alles is ijdelheid. Alles is ledigheid.

Qu' on me fout la paix.

Laat me met rust.


Anarchisme (afkomstig uit de Griekse αν = "geen" αρχος = "heerser") is het streven naar een geweldloze situatie of samenleving waarin mensen zonder macht of autoriteit leven (anarchie). Het is de verzameling denkwijzen die terug te brengen is tot de gedachte dat een individu op geen enkele manier een ondergeschiktheid áán of vàn iets of iemand erkent. In de omgangstaal wordt de term anarchisme vaak verward met een andere duiding van het begrip anarchie, dat vooral gebruikt wordt om chaos en wanorde aan te geven. Met de term sociaal-anarchisme tracht men die verwarring tegen te gaan.

Hoe moeilijk onder mensen te verkeren,

Te doen alsof je niet gestorven bent.


http://www.youtube.com/watch?v=gmHVj6tiIi0


http://www.youtube.com/watch?v=MBr5-m-AkHQ




Trots dat Maria Barnas onder afbeeldingen bij verschrijver staat, driemaal.

De grote vier:

Willem Frederik Hermans, Maarten 't Hart, Kees van Kooten, Marten Toonder

De grote vier:

Herman Brusselmans, David Sedaris, Frits Abrahams, Frits Hotz, Gerrit Komrij

De grote drie

Remco Campert, Bob den Uyl, Frans Pointl

De grote vier:

Rosan Hollak, Birgit Donker, Maria Barnas, Renske de Greef, Herien Wensink

De grote vier:

Sting, Bach, Terry Callier, Miles Davis

De grote vier:

McCartney, Lennon, Bowie, Mozart

De gote vier:

Van Kooten en De Bie, Teeuwen, Van t Hek

De grote vier

Patricia Highsmith, Rascha Peper, Lisette Lewin,

De gote vier

Van Gogh, Escher, Breughel, Corneille, Barnas

De gode vier

Ronald Goedemondt, Charles Bukowski, Gummbah, Kamagurka, Martin Koomen

De grote 4

Lucky Luke, De smurfen, Suske en Wiske, Panda, Tom Poes, Guust Flater, Donald Duck, Humo

Gote vier

Ben Jacobsen, Paul Krugman, Erica Verdegaal, Piet Vroon

De gote vier:

Polanski, Tarantino, Verhoeven, Spielberg

De grote vier

Cold feet, coupling, james herriot, fawlty towers, dexter

Humor is het meest vergankelijke en als het niet aanslaat of overkomt dan is dat verkilde leegte. Eèn minuut later ben ik vaak een optreden van youp van t hek alweer kwijt, terwijl ik daarvoor nog had zitten schateren....niet om alles....

Dit kun je slechter

Join the cunt club

Praat met mensen, niet over mensen

Waar is de beschaving, dat zodra iemand begint te roddelen je hem/haar doorverwijst naar degene waarover geroddeld wordt...

Wat doe jij er nou tegen ?"
"Nou, ik tank tegenwoordig voor 40 EUR."
"He ?"
"Ja, vroeger gooide ik hem vol of tankte ik voor 45 EUR."

angst betekent in het engels ambitie, dus ambitie betekent angst, zou best eens kunnen: ambitieuze mensen lijden in hevige mate aan doodsangst, verkrampt, angstig, boos door het leven gaan

grief: nederlands kwaad, engels verdrietig, gegriefd betekent in het engels dus verdiet. Interessant zelfde emotie, machteloosheid ?

mensen die zichzelf serieus nemen zijn gevaarlijk en eng, le adolf shitler par example

Wij vrouwen nemen

onszelf dodelijk serieus.


Dode lijk.

Maar niet alleen men.

Moest erg lachen om de eerste twee minuten van het volgende filmpje, vooral als ik dacht dat bij mark rutte, henk bleeker of maxime verhagen een soortgelijk interview werd afgenomen. Na 2 minuten wordt het vervelend:

http://www.funnyordie.com/videos/e8e4424115/between-two-ferns-with-zach-galifianakis-from-between-two-ferns-zach-galifianakis-michael-cera-and-comedy-deathray?playlist=135161

Bijzonder was dat david (11 jaar) en stijn (9 jaar) hierom moesten lachen, maar eline (9 jaar) niet. Toen ik daarnaar vroeg (waarom niet ?) zei david: ze heeft geen gevoel voor humor. Tranen bij eline, iets later vroeg ik hoe dat nou zat "ik begrijp niet wat erom te lachen is." Toch kan ze om mijn grapjes wel een beetje lachen. Maar Stijn schatert erom. En David bedenkt zijn eigen gein, vooral als zijn pa boos moppert kan zijn dag of avond niet meer stuk.


Als ik nou 1 ding meegekregen heb dan is dat: de vrouw bestaat niet. De man bestaat niet. De groep bestaat niet. Alleen maar individuen. Man o Men no.

http://www.mennowomen.com/

http://www.womano.com